وقتی سر در گم میشد و از هاتف کمک می گرفت ،کارش آسان تر میشد.
-آقا بنظرم حالا که باباتون پا پیش گذاشتن بی احترامیه اگه نرین.
در دو راهیه بین غرور و دلش مانده بود.قلبش برای بوی مادرش ، برای بردارهایش،خواهرش،برادر زاده هایش ،حتی برای پدرش هم تنگ شده بود.
+نباید جریانِ فرخو می متوجه شدن
-دیر یا زود متوجه میشدن،این قضیه قراره بسیار بیخ پیدا کنه
+ول کن نیست طرف از ماهم کینه شتری داره،بابامم چند سال پیش دهنشو صاف کرده
مغزش داغ کرده بود همه اتفاقاتِ بد پشتِ سر هم ردیف می شدند.
+ریدم تو این زیستن
-آقا؟
+چیه؟
-اسمشو درک کردم…
خودش را رو به جلو و سمتِ هاتف خم کرد،گوش هایش را تیز شد،نا خودآگاه پمپاژِ خون در بدنش زیاد شد.
+هاتف جون بکن دیگه اسمش چیه؟
-طلا…طلا نبوی
ضربانِ دلش ملایم شد.زیری لب اسمش را تکرار کرد.ناخودآگاه تمامِ اتفاقات از مغزش پاک شد و چشمانِ طلا جلوی چشمانش ظاهر شد.
باز از هاتف پرسید.
+طلا؟
-بله آقا، اما چیزای دیگه ای هم هست..
+بگو
-این دختر پرورشگاهیه ،یعنی کس و کاری نداره ،بعد از ۱۸ سالگی از پرورشگاه در اومده و تو خوابگاه زیستن میکرده،الانم چند وقتیه که با دو تا از دوستاش خونه ی جدا گراهی شدن
از شنیدنِ این حرفا شوکه شد،فکر میکرد طلا دختری است که سختی نکشیده و لای پر قو بزرگ شده،ولی مثل اینکه زود قضاوت کرده بود.
هنوز خیلی مسیر مانده بود تا به شناخت کاملی از طلا برسد.
هاتف که حرف هایش را زده بود بلند شد تا دنبال کارهایش برود.
موبایلش زنگ خورد،از جیبش تلفنِ همراهش را در آورد شماره ناشناس بود.
جواب داد.
-بله؟
+سگِ داریوش؟
هاتف یک لحظه به گوش هایش شک کرد،خون رسانی به مغزش قطع شد.
-چی؟
مرد پشت تلفن بی حوصله تر از قبل جویا شد
+میگم دارم با سگ داریوش حرف میزنم؟
خون جلوی نگاه هایش را گراهی شد.
-تو کدوم تخم حرومی هستی؟اگه ت*خمشو داری آدرستو بده تا همین الان بیام عین سگا تیکه تیکه ات کنم پدر سگ
داریوش وقتی صوتی داد هاتف را شنید ،بهسرعت از جا پرید و سمتش حرکت کرد.
+کیه هاتف؟
میل داشت جواب بدهد که مردِ پشت تلفن مجال نداد.
-اوووو چه سگ تو سگی شد.چرا عصبی میشی؟مگه دروغه؟حالام گوشیو بده به صاحبت
هاتف داشت از شدت برآشفتهت منفجر میشد،اگر شخص پشت تلفن جلو رویش بود خونش را روی زمین می ریخت .
کف دستش را بالا برد تا گوشی را به دیوار بکوبد که داریوش گوشی را از دستش کشید.
+چیکار داری میکنی؟بده ببینم کیه.
هاتف گلدانِ کنار کف دستش را پرت کرد سمت دیوار ،گلدان هزار تکه شد.
+الو؟
-به به آقا داریوش احوالات شما چطوره جناب؟
+تو دیگه کدوم خری هستی؟
صدای قهقه ی قد بلند مرد از پشت تلفن به گوش میخورد.
هاتف مدام کف دستش را در موهایش میکشید،از اینطرف به آنطرف میحرکت کرد و آهسته وقرار نداشت.
-من یه خرِ زبون نفهمم که قرار با جفتکام زندگیتو به گه بکشم
دو هزاریِ داریوش تازه افتاد.
+فرخ؟
هاتف با شنیدن اسم فرخ در جا توقف کرد.
-آفرین پسرم درست حدس زدی
داریوش زل زد در نگاهانِ هاتف،هر دو از خشمگینت و حرص نفس نفس می زدند،مثل شیری که چند ثانیه تا حمله کردن فاصله داشت.
اما داریوش بر خلافِ درونش با آرامش پاسخش را داد.
+واسه معذرت خواهی زنگ زدی؟می خوای بگی گه خوردم پا رو دمت گذاشتم؟بگذر از من؟می خوای ببخشمت؟آره؟
باز آوای قهقه های مرد به هوا راهی شد.
خنده ایی که آوایش برای داریوش مانند ناخن کشیدن روی تخته ی چوبی بود.
گوشی را از گوشش دور کرد.
وقتی خنده های فرخ تمام شد باز گوشی را به گوشش چسباند.
-خدا وکیلی خانوادگی چی می زنین که اینقدر تو توهمین؟آخه من چرا باید زنگ بزنم از توی جوجه معذرت خواهی کنم؟
+وقتی داشتم ناخناتو دونه دونه می کشیدم و سرتو میکردم زیرِ آب اونموقع بهت میگم که چرا باید ازم معذرت خواهی میکردی…
هاتف با متوجه شدن، این حرفا کمی آرامتر شد.
-اینقدر مطمئن نباش پسر جون ،اینقدر مغرور نباش.
+زنگ زدی ک*شعر بگی؟هر زری داری بهسرعتتر بگو
-نچ نچ من همسن باباتم درست حرف بزن
+همسن بابامی ولی برای اینکه یه ذره از اون احترام و عزتی که اون داره رو توام داشته باشی داری خودتو پاره میکنی،اما بهش نمی رسی نه؟عیب نداره بابا همه که مثه هم نیستن دنیا به آدمای بی ناموسم احتیاج داره
حالا کسانی که می خندیدند هاتف و داریوش بودند و کسی که حرص میخورد فرخ بود.
ولی فرخ هنوز برگ برنده ی خود را رو نکرده بود.
-گفتم که شما خانوادگی تو فضایین
+حالا که عن شدی خدافظی کن
-به نظرِ منم خدافظی کنیم ،منم سرم درد گحرکت کرد اینقدر با توی بی خاصیت حرف زدم ، فک کنم یه نسخه باید برم پیشِ خانوم دکتر یا شایدم اونو اوردم اینجا ببینم چی برامون تجویز میکنه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن