گونه اش را جلوی لبهای طلا گراهی شد و از برخورد نفس های طلا به صورتش ضربان دلش آهسته شد.
زیر لب بارها این جمله را تکرار کرد.
+خدایاشکرت.
صنقلبی گوشه ی اتاق را کشید و کنار تخت گذاشت.
کف دست طلا را گرفت و بوسه باران کرد.
آنقدر مشغول نوازش دلبرش بود که نمتوجه شد چگونه تاب کی خوابش برد .
………………………
طلا
آوا جلوی من جای گرفته بود و با نگاهی پر از تنفر در دیدهانم نگاه میکرد .
-چرا اینجوری نگام می کنی؟
هیچ نگفت فقط نگاهم کرد.
کمکم کبودای گوشه لبش ایجاد شد .
-چی شده؟ بهم بگو
این بار زخمی در بالای گونه اش ظاهر و خون از آن جاری شد.
وحشت زده خواستم بلند شوم که متوجه شدم کف دست و پایم بسته است.
– آوا بیا کف دست و پامو باز کن صورتت زخمی شده داره خون میاد
صورتش لحظه به لحظه زخمی و نابود تر میشد و من نمیتوانستم هیچکاری کنم .
داد و بیداد میکردم تا توانستم خودم را تکان دادم ولی بی فایده بود .
کف دست و پای او باز بود ولی هیچ کاری نمیکرد انگار برایش مهم نبود.
-بیا کف دست و پامو باز کن عزیزم تا کمکت کنم… پاشو دیگه
با نگاه یخ زده اش دلم را در چنگ می فشارد.
به آنی فرخ در پشت سرش حاضر شد.
– تقصیر توئه …همش تقصیر توعه
بعد از اظهار کردن این جمله فرخ با چاقویی که در کف دست داشت گلو ی آوا را برید.
با جیغ بلندی که کشیدم از ارتفاع پرتاب شدم، به یکباره دیدهانم باز شد.
گیج و وولینده نگاهانم را چرخاندم .
در یک محیط نا آشنا بودم و نمی خبر داشتم چه اتفاقی افتاده .
از نور پنجره مشخص بود که هوا گرگ و میش است و هنوز روز نشده
.
درد بدی در سرم می پیچد دیدهانم سیاهی میراهی شد.
سرم را از روی بالش کشیده کردم و متوجه شدم یک کف دستم در گرو داریوش است و همان طور که دستم را گراهی شده در خواب حرکت کرده است.
با نگاه به کف دست دیگرم و مشاهده کردن باندپیچی دورش تمام اتفاقات افتاده مانند یک فیلم از جلوی دیدهانم گذشت.
تازه یادم وارد شد که چرا من در بیمارستانم.
با یادآوری تمام چیزها چشمانم پر و اشکانم جاری شدند.
زنده مانده بودم …حتی آنقدر شانس نداشتم که بمیرم.
قرار بود چه اتفاقی بیفتد؟ جواب داریوش را چه میدادم؟آوا چه میشد؟
خدای من…
کف دست سالمم را که در کف دست داریوش بو بیرون کشیدم.
منتظر یک حرکت از جانب من بود سریع سرش را از روی تخت قد بلند کرد و هراسان نگاهش را به من دوخت.
+بیدار شدی عزیزم؟
از روی صندلی قد بلند شد و صورتم را در کف دستانش گراهی شد.
با دست اشک هایم را پاک کرد.
+جونم؟درد داری؟بگم بیان برات مسکن بزنن؟
کف دستش را پس زدم نمیتوانستم در نگاهانش نگاه کنم خجالت میکشیدم.
باز دراز کشیدم و دیدهانم را بستم .
-نمیخواد
بیخیال نمیشد.اینبار موهایم را نوازش کرد.
-مطمئنی فدات شم
حرصی بودم از کف دست او ،از کف دست خودم، از دست تمام این اتفاقات جور وا جور و مزخرف.
صدایم را بالا بردم .
-اظهار کردم نمیخواد
لحظه ای کف دستش توقف کرد از نوازش کردن ام بهسرعت باز هم ادامه داد.
+ باشه هرچی تو بگی همونه
سردرگم بودم… چه میکردم ؟الان باید چه خاکی بر سرم می ریختم؟
حتی مرگ هم از من فرار می کرد .
من دیگر چه آدم شومی بودم .
الان آوا چه کار میکرد؟ نکند عذابش دهند ؟نکند او هم مثل من هم این کار احمقانه را تکرار کند؟
فکر های عذاب آور مانند کرم در سرم وول میخوردند.
حرکت کف دستش روی موهایم اعصابم را به هم میریخت.
– کف دستتو از روی موهام بردار
چشمانم بسته بودو نمیتوانستم عکس العملش را ببینم.
فقط متوجه شدم که کف دستش را برداشت .
فکر بعدش را نکرده بودم اینکه شاید زنده بمانم.
در همان لحظه تصمیمم را عملی کردم، بدون فکر و بدون نقشه کار اشتباهیِ که الان بیشتر از قبل سردرگمم کرده بود.
نگاه خیره اش را روی خودم احساس میکردم.
هنوز سوالی نپرسیده و من هر لحظه منتظر بودم که سوالاتش مانند سیلاب جاری شوند البته که من هیچ کدام را جواب نمی دادم ،زیرا هر چه میاظهار کردم تف سربالا بود.
می تمایل داشتم خبری از آوا بگیرم ولی موبایلم خانه مانده بود.
دیدهانم را باز کردم کنارم روی صنقلبی نشسته بود و خیره نگاهم میکرد.
قلبم ریخت برای غم خفته در مردمک دیدهانش.
خدایا مرا بکش که هم باعث عذاب خودم هم دیگران می شده بودم.
گلویم خشک خشک بود ،اما اهمیتی ندادم.
-گوشیمو می خوام
چشمانش از تعجب گرد شد. گوشی خودش را از جیب بیرون کشید و سمتم گحرکت کرد.
اگر با این گوشی به فرخ زنگ میزدم می درک کردموضوع چیست و من دیگر مسیر فراری نداشتم.
چرا متوجه نمیشد من گوشی خودم را می میل داشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن