مدتی از اون شامگاه تلخ و سیاه گذشته بود.یک هفته ای که همه اعضای خانواده ام متوجه تغییر روحیه ی شدید من شده بودند.مرتب تو فکر بودم و گاهی ساعت ها به گوشه ای خیره میشدم و در افکارم هزاران بار از خودم میپرسیدم چرا کار به آنجا ارسیده بود و هزاران بار خودمو نفرین میکردم که چرا اصلا برای راهی شدن به اون مهمونی تلاش کرده بودم و بیشتر از همه چیز هم از دست اشکان شاکی بودم و ناله و نفرینش میکردم ولی انگار با این حرفها و افکار هیچ چیز قابل تغییر نبود و فقط حسرت عمیقی رو بر دلم می نشاند.از اون دختر بی دغدغه و آسوده خیال که همه فکر و ذکرش درس و مشق بود هیچ اثری باقی نمونده بود حتی وقتهایی که رها دختر خاله ام میومد تا با همدیگه مثل گذشته ساعتها به حرف زدن و دردقلب و جک اضافه کردن وکلی کارهای دیگه می گذراندیم تنها باشیم هیچ حال و حوصله اش رو نداشتم و به طریقی سعی میکردم خودم باشم و تنهاییم.
مامان که کاملا متوجه تغییراتم شده بود فکر میکرد شرایط روحیم به خاطر ترس از تصادف به این شکل در اومده.چراکه میدونست ذاتا دختر نازک نارنجی و ترسویی هستم و خیلی مضطربم بود.
روزگار کنکور نزدیک بود ولی من هیچ تمایلی برای آماده سازی خودم نداشتم و لای هیچ کدام از کتابهای درسی و تست رو باز نکرده بودم.یعنی بر روی یک صفحه که باوقتده بود نگاه میکردم ولی نمیتونستم افکارم رو متمرکز کنم.درست مثل آدمهای افسرده هیچ انگیزه ای در وجودم نبود وفقط ترس مبهمی از آینده و سرنوشتم تمام وجودمو فراگرفته بود مخصوصا که آقاجونم هم برایم حد و حدودهای بیشتری در نظر گرفته بود و با اینکه خودم دیگر میلی به تنها بیرون رفتن نداشتم ولی آنطور که احساس میکردم بعد از شنیدن ماجرای آن شب اصلا بیرون رفتن رو برام قدغن کرده بود.
بالاخره آقاجونم آدم متعصبی بود و همین که فهمیده بود دخترش تا پاسی از شامگاه رو به تنهایی بیرون از منزل گذرانده هرچند در بیمارستان،برایش قابل قبول نبود و فقط به علت احترامی که برای نجابت و اعتماد و اعتبار به دخترجوانش قائل بود رو در رو به مواخذه ام نپرداخته بود.
قلبم خیلی گحرکت کرده بود و خودم رو سزاوار بدتر از این ها میدونستم.همیشه با خودم فکر میکردم اگر چنین بلایی سر هر دختری بیاد فقط مرگ میتونه همه چیزو درست کنه.ولی حالا که در اون موقعیت قرار گرفته بودم نمرده و زندگی هم روال عادی خودش رو در پیش داشت.
روز امتحان کنکور که قبل آن واقعه ی نحس آنقدر برایش لحظه شماری می کردم هم فرا رسید.در این مدت هیچ خبری از هیچ کدوم از دوستانم به خصوص فریبا نگحرکت کرده بودم زیرا احساس میکردم هیچ حرفی برای گفتن ندارم.حتی دوست نداشتم برای امتحان بروم.ولی از جهتی اگر نمیحرکت کردم باید هزاران دلیل برای توجیه عملم میاضافه کردم که من حوصله ی حرف های معمولی رو هم نداشتم چه برسه به پاسخگویی برای همچین کاری.
وقتی دفترچه ی مربوط به آزمون رو رو به رویم گذاشسریع در تنم نیرویی که اون رو ورق بزنم هم نداشتم و به همین خاطر بی هیچ فکری برگه ی پاسخگویی به سوالات رو مقابلم گذاشتم و برای اینکه خالی نمونه با مداد سیاه بعضی از خونه های اونو سیاه کردم و مدتی که بغض گلومو فشرد قطره اشکی به خاطر آینده ی تباه شده ام که میتونست خیلی خوب پیش بره روی برگه چکید و من در اوج استیصال و درماندگی سرمو روی میز گذاشتم و شروع به گریه ای اهسته و مظلومانه کردم.از همون گریه هایی که شبها زیر پتو تا سپیده دم ادامه داشت و خودم به حال خودم دل میسوزوندم.
متاسفانه با اینکه زیاد در هیچ جمعی حاضر نمیشدم ولی سر و کله ی تمایل داشتگاران رنگارنگ پیدا شده بود و همین موضوع بیشتر آشفته ام میکرد.از اینکه بخوام باکسی ازدواج کنم و کوس رسواییم به گوش خانواده ام برسد،داشتم دیوانه میشدم.از خواب وخوراک افتاده و به شکل چشمگیری وزن کم کرده بودم و بیچاره مادر ساده ام فکر میکرد به خاطر سانحه ی تصادفم و همچنین بیش از حد درس خواندنم برای کنکور به آن حالت در وارد شدم و مرتب آبمیوه و هر چیزی که فکر میکرد بهم نیرو میده یه دستم میداد و میبیان کرد: مادر بخور قوت بگیری.
بالاخره روزگار اعلام نتایج کنکور هم رسید و من که میدونستم چه انتظارمو میکشه هیچ شور وحالی برای گحرکت کردن نتایج نداشتم.البته بهتره بگم در خانواده ام این چیزها زیاد مهم نبود.مخصوصا میدونستم آقا جونم در اعماق دلش زیاد هم دوست نداره دخترش وارد دانشگاه بشه و ادامه تحصیل بده و با اینکه به دختر باوقار و متینش اطمینان داشت ولی می گفت:
چراکه طلایه دختر خیلی نجیب و محجوبیه راضی شدم که برای دانشگاه البته تو شهرخودمون اقدام کنه والا به عقیده ی من درس زیادی خوندن برای دخترها که آخر سر هم باید به وظایف مهمتری مثل شوهر داری و بچه داری و رسیدگی به امور خونه برسن واجب نیست و چه بهتر که دختر تا هنوز نگاه و گوشش بسته است بره زیر پرو بال شوهرش.
خلاصه این طرز فکر آقاجونم بود ولی بیچاره انگار از اونچه بدش میومد به سرش اومده و خبر نداشت اون دختر نگاه و گوش بسته که حرفشو میزد حالا از همون ناحیه چشم و گوش بسته بودن ضربه خورده بود.
با این حال روزگار اعلام نتایج وقتی رها که تقریبا هم سن و سال من بود روزنامه گحرکت کرد و از این که خودش در شهر دوری قبول شده غمگین بود ولی بیشتر از اون قبول نشدن من براش عجیب و غیر قابل باور بود.طوری که به صراحت اظهار کرد:
صد در صد اشتباه شده.تو باید پیگیر بشی و بخوای نتایج رو مجدداً بررسی کنن.
رها بیشتر از هرکس شاهد تلاشهای من برای قبولی در کنکور بود.ولی وقتی دید حرفهایش کوچکترین حس پیگیری و کنکاشی رو د رمن ایجاد نمیکنه او هم خاموشی کرد و تازه انگار آن زمان بود که متوجه تفاوت های عمیق شخصیتی من شده بود.من که اصلا مردود شدن برام مهم نبود طبق روزهای قبل صبح تا شب تو اتاقم میقرار گرفتم و فقط وقتهایی که مولینم کار خونه رو بهم محول میکرد به اون میرسیدم ولی اونقدر خاموش بی صوت که انگار در این دنیا هیچ چیز نمیتونه منو از اون حصار خاموشی و از اون رخوت و پوچی بیرون بکشه.نگاه های نگران مولینو نسبت به خودم حس میکردم ولی داغونتر از اونی بودم که بتونم قلبداریش بدم و نگرانی ها و قلبواپسی هاش رو برطرف کنم.
دو سه هفته به همین منوال گذشت و تازه اون مدت بود که آه از نهادم براومد و به اوج حماقتم پی بردم چراکه آقا جونم به مولین گفته بود حالا که نتیجه ای تو کنکور نگحرکت کردم بهتره از بین خواستگارای خوبم یکی رو انتخاب کنم.تا اونجایی که متوجه شده بودم مولین از رفتارای عجیب و غریب اخیرم برای آقاجون اظهار کرده و ابراز دلواپسی کرده و آقاجونم هم انگارتنها جاده چاره رو تو ازدواج من و تغییر زندگی و شرایط روحیم دونسته بود که مصرا تاکید داشت جواب مثبت رو نسبت به یکی از میل داشتگارها از طرف من بگیره.
همین مسئله باعث شده بود اون روزگارا به شدت بی قرارتر و پرتشویش تر از قبل در هر زمانی که تنها میشدم گریه کنم.اوهام شامگاهانه هم بیشتربه اون کابوس واقعی دامن میزد و هر چی سعی میکردم به هر طریقی قلب مولینو به رحم بیارم فایده نداشتم و در بد مخمصه ای گیر کرده بودم.از این که باز هم کم عقلی و حماقت کرده بودم و حداقل تو کتکور قبول نشده بودم تا بلکه به بهانه ی اون تا چند سال از ازدواج سر باز بزنم به شدت از خودم شاکی بودم.هرچند که در خانواده ی من به خاطر درس خوندن هم عقیده نداششتابزده که دختر دم بختشون ازدواج نکنه ولی خب بالاخره فرصتی برام فراهم میشد و اوضاع بهتر از حالا که هیچ مسیر گریزی نداشتم بود.
یه وقتهایی از این همه سادگی و خنگی خودم حرصم میگحرکت کرد و میخواستم برای همیشه از کف دست خودم راحت بشم ولی اونقدر دین و ایمان داشتم که به همچین تصمیمایی عمل نکنم.این افکار جورواجور لحظه ای رهام نمیکرد زیرا میدونستم بالاخره کسی پیدا میشه که هیچ ایرادی نمیتونم ازش بگیرم و آبروم میره و حالا روزگاری که اون همه از رسیدنش میترسیدم رسیده بود ونمیدونستم چه کار باید بکنم!
خانواده ی اردوان بسیار معتبر و خوش نام بودند.مادر او هم که یک قلب نه صد قلب مرا پسندیده بود و فکر میکرد بهترین عروس دنیا رو برای پسرش انتخاب کرده.خود اردوان هم که گفتم هیچ جای حرف نداشت و وصف محبوبیتش در همه ی روزگارنامه ها و مجله ها پیچیده بود.روزهایی که بازیش به طور مستقیم پخش میشد اطرافیان چنان اونو تشویق میکردند که انگار بالاترین مسند مملکتیو داره و جزو بهترین هاست و حالا من نمیتونستم مثل بقیه خواستگارانم عذری برای اون بیارم و ردش کنم.پس فقط میموند همون نقشه که این بار به جای اون که برای جواب کردن تمایل داشتگارم به پای مامانم بیفتم و هزار و یک قلبیل بی ربط بگییرم و به طریقی از خود تمایل داشتگارم خواهش میکنم که جواب منفیشو به خانواده ابلاغ کنه تا خانواده ام مدتی دست از سرم بردارند.
برای اجرای نقشه ام به سراغ لباس های مولین بزرگم حرکت کردم.مادر مادریم سلطان خانم،هرچند هفته یکبار مهمان خانه ی یکی از فرزندانش بود و چراکه نمیتونست تنها زندگی کنه خیلی سال پیش خونه بزرگشو فروخته و به هرکدوم از بچه هاش حق الارثشونو داده و مابقی رو برای خودش تو بانک گذاشته تا با سود بانکی اون که رقم قابل توجهی هم بود زندگی کنه…
هر چند که با زندگی تو خونه ی بچه هاش چندان خرجی نداشت و اکثر مبلغ دریافتی اش خرج هدایایی برای عروس و دولیدها و بیشتر نوه هایش میگحرکت کرد،میشد و یا برای سفرهای زیارتی که به اصراربچه هاش میرفت و همچنین خدایی نکرده اگر بیمار بود خرج هزینه های پزشکی و درمانیش میکرد.
میدونستم مولین یزرگ سلطان همیشه چند کف دست از لباس هایش رو در کمد داخل صندوقچه ی زیبای قدیمی که فکر کنم حالا دیگه حکم عتیقه داشت میگذاشت.از غفلت مامان که داشت میوه و شیرینی ها رو با دقت و وسواس خاص خودش می چید استفاده کردم و یک پیمسیرن گل و گمسرور رو که به رنگ قهوه ای روشن بود و روی اون برگ های زرد و آجری از همون طرح هایی که مخصوص سن و سال مولین بزرگ بود رو انتخاب کردم و یکی از چادر های بته جقه ایش رو هم از زیر پیمسیرن دور تادور کمرم پیچیدم تا حسابی چاق به نظر برسم و همچنین روسری کشیده و چادر نسبتا ضخیمی رو هم طوری به سر کردم که فقط نوک دماغم پیدا باشه.
حالا دیگه هیچ کجای اندام و صورتم که بخواد نظر تمایل داشتگار محترم رو جلب کنه و از تقاضا و خواهش من برای صرف نظر کردن از این عروس خانم پوشیده استقبال نکنه مشخص نبود و با خیال آسوده منتظر رسیدن مهمون ها شدم.
بعد از دقایقی که چندان هم طول نکشید،پیدایشان شد.آوای سلام و احوال پرسی ها رو میشنیدمو سپس حول و هوش هوا و پیرامون مسائل دیگر کشیده شد و من دیگه حواسم اونجا نبود و فقط در افکارم حرفایی رو که آماده کرده بودم تا به اردوان بگم رو مرور میکردم.
قصد داشتم با انگشتی که در دهانم میگذارم کمی آوامو تغییر بدم و سپس بگویم”من الان به هیچ وجه قصد ازدواج ندارم و تصمیم دارم درسم رو بخونم و به درجات بالا برسم و برم سرکار.و برای خودم استقلال داشته باشم.ولی انگار مادر شما خیلی به این وصلت اصرار دارن و متاسفانه از اونایی که نمیتونم رو حرف بزرگترام حرفی بزنم ازتون خواهش میکنم شما از جانب خودتون بگید منو نپسندیدید.”
اگه هم راضی نشد و قبول نکرد که مخالفتش رو به راحتی به فرنگیس خانم بگه به پاهاش بیفتم و بهش بگم برای شما دختر خوب زیاده اصلا من شما رو دوست ندارم و کس دیگه ای رو دوست دارم.اصلا چطور میخوای با دختری که یه نفر دیگه رو دوست داره ازدواج کنی…؟
خلاصه با خودم فکر میکردم آنقدر اصرا میکنم تا بیخیال من بشه و بگه که به دردش نمیخورم.حتی خودمو آماده کرده بودم که با اشک و گریه تمایل داشته مو بهش بقبولونم.
نمیدونم چقدر در افکارم غرق شده بودم که مولین آوام زد تا چای هایی رو که با دقت ریخته بودم ببرم.
دلم به شدت به دیواره ی سینه ام میکوبید و نفسم بالا نمیومد.تو این مدت میل داشتگار زیاد اومده بود ولی این دفعه خیلی فرق میکرد.از تصمیمی که گحرکت کرده بودم میترسیدم و عرق سردی روی صورتم قرار گرفته بود.
بارویی که من میمیل داشتم بگیرم حمل سینی چای خیلی سخت بود ولی به زحمت گره ی محکمی به روسریم زدم و بعد چادر رو هم به حد افراطی جلو آوردم و با یه نگاه به جداره ی فلزی سماور که قل قل میکرد و حالا حکم آینه رو برام داشت از زیر چادر به سختی چهره ی پوشیدمو برانداز کردم و سینی رو برداشتم و از آشپزخونه خارج شدم.
لحظه ای نگاهم متوجه مولین که از طرز چادر سر کردن من تعجب کرده بود و با حرص گوشه ی لبش رو میگزید،شدم که با اخمی غلیظ منو نظاره میکرد و معلوم نبود تصمیم داره بعد از خروج این مهمونای عزیز چقدر مواخذه ام کنه.وای آقا جونم چندان حواسش به این مسائل نبود و پدر اردوان هم لابد پیش خودش فکر میکرد همسرش چه عروس محجبه و با کمالاتی برای پسرش در نظر گراهی شده کاملا” خرسند نشون میداد.
و ولی دولید….!اردوان معروف که سرشو پایین انداخته و ساکت بود حتی نیم نگاهی هم بهم نینداخت و خیالمو تا حدی راحت کرد.فرنگیس خانم با گسرخوشه رویی چاییشو برداشت واضافه کرد:
به به دختر گلم….آفرین به این همه نجابت…آفرین به این متانت و وقار…آدم حظ میکنه…
با این که از شنیدن کلمه ی نجابت حالم مندل شده بود ولی ممنون آرامی که فقط خودم شنیدم، اضافه کردم و در قسمتی که اردوان چندان دید نداشته باشه قرار گرفتم.
فرنگیس خانم همونطور که در حال تعریف و تمجید بود وچنان اغراق آمیز از نهایت پاکی و خانمی من سخن در داده بود لحظه ای داشتم فراموش میکردم چه کف دسته گلی به آب دادم و چقدر او ساده است که به صرف یک حجاب عالی منو همون دختر آفتاب و مهتاب ندیده میخوند….ولی وقتی منو دختری خطاب کرد که سر سفره ی پدر و مادر بزرگ شده وخیال آدم از عفت و پاکدامنیش راحته بیشتر از اینکه با آبروی آقاجونم بازی کرده بودم عذاب وجدان داشتم با شنیدن این حرفا نیشتری به دلم فرو میکردن که میسوخت و نمیتونستم خودمو ببخشم…هرچند که تقصیرم فقط سر به هوایی و بی عقلیم بود نه چیز دیگه ای…
افکارم دوباره به جاهایی کشیده بود که از درون داغم میکرد و در هپروتی عمیق که این روزگارا مقصد و مبدا افکار متناقضم بود کف دست و پا میزدم.وقتی به خودم اومدم که این بار فرنگیس خانم از آقاجونم اجازه خواسته بود به همجاده اردوان برای صحبت داخل اتاق بشیم. راستش حالم اصلا مساعد نبود ومیترسیدم زیر اون روسری وچادر از شدت گرما غش کنم،داغی صورتم رو کاملا حس میکردم.حتما قرمز هم شده بودم ولی خوشامگاهختانه معلوم نبود.وقتی که فرنگیس خانم با حالت مودبانه ای گفت:
عروس عزیزم،میدونم خیلی دختر مجبه و با اصالتی هستی ولی یه خورده کف دست و قلببازی کن تا خیال پسرم از انتخابم راحت بشه.
باز هم دلم تکــــــــون خورد ولی فقط نگاه آهسته ای گفتم و در مقابل نگاه دلواپس مولین قد بلند شدم و اردوان هم با اون قامت کشیده و هیکل چهارشونه ی مردونه که توی تلویزیون به اون خوبی به نظر نمیرسید دنبالم راه افتاد.بهآرامی قدم برمیداشتم و بار سنگینی رو شونه هام بود که قرار بود تا دقایقی دیگه رو زمین بذارم وتردید داشتم ولی انگار اردوان خیلی عجول بود که حتی زودتر از من بی تعارف داخل همون اتاقی که مسیرنماییش کرده بودم شتافت و خیلی راحت بعد از ورود من در اتاق رو تا اونجایی که امکان داشت بست . با این که از این کارش متعجب شده بودم زیرا خواستگارای قبلیم هیچ کدوم به خودشون اجازه نمیدادن به در اتاق کف دست بزنن!در خاموشی اونو که به نظر آشفته میومد چشم دوختم…
از زیر چادرم به سختی میتونستم تماشایش کنم ولی کاملا” تشویش و اضطرابی رو که تو چشمای سیاهش قرار گرفته بود میدیدم و حس میکردم.حتی برای لحظه ای فراموش کرده بودم چه حرفایی رو آماده کردم.اردوان اجزای صورتشو منقبض کرد و با حالت خاصی شروع به صحبت کرد.جاخوردم.توقع داشتم مثل بقیه یه کم تامل کنه و بعد از تعارفات معمول در این مجالس از حاشیه شروع و بعد اصل صحبت رو بگه ولی اردوان بی هیچ حاشیه و مقدمه ای یکراست حرکت کرد سر اصل مطلب و با لحنی که معلوم بود خشم و عصبانیتشو کنترل میکنه بیان کرد:
ببین خانم،من نمیدونم مادر بنده از چی شما خوشش اومده و به من اظهار کرده در هر صورتی باید با شما ازدواج کنم وگرنه باید قید خانواده و همه چیزمو بزنم و یه عمر هم ناله و نفرین مولین و بابام پشت سرم باشه یعنی عاقم کنن….و مجدداً ادامه داد:
ولی من میخوام به صراحت به شما بگم که بنده برعکس خانواده ام از این تیپ دخترا نه تنها خوشم نمیاد بلکه بیزارم و نفرت دارم…ولی نمیدونم چرا این مامان من نمیخواد حرفمو بفهمه و هی حرف خودشو میرنه.الان هم اومدم همینو بگم.من و شما به درد هم نمیخوریم.
احساس میکردم هر لحظه از اون همه محکم ادا کردن جملات فکش خورد میشه….با غیظ دندوناشو بهم سائید و اظهار کرد:
راستش من خودم دوست دختر دارم.اصلا بهتره بگم نامزدمه.شماهم باید عاقل باشی وسرنوشت و زندگیت رو به خاطر من خراب نکنی.میدونم مولینم از شما بله رو گراهی شده و با خیال راحت پا بیخ گردن من گذاشته که همین دختر خوبه. اردوان که حالا دیگه قد بلند شده بود و در طول اتاق قدم های عصبی میزد،ادامه داد:
خوب میدونم که توی دلت قند آب کردی که یکی مثل من اومده میل داشتگاریت و با این حرفای من هم هیچ نمیخوای عقب نشینی کنی ولی محض اطلاعتون باید بگم من مرد زندگی شما نیستم و به اندازه ی تموم موهای سرم دوست دخترایی دارم که اگه من هم بیخیالشون بشم اونا کف دست از سرم برنمیدارن
دیگه باید اینقدر سطح شعورت به این مسائل برسه که بهمی چی میگم.آخرش هم باید این نکته رو بگم که بهتره خودت بری و بهشون بگی دلم نمیخواد زن همچین مردی بشم.چه میدونم از جانب خودت یه بهونه بیار و منصرفشون کن وگرنه هر چی دیدی از دیده خودت دیدی.این رو هم بدون که باید یه عمر تنها زندگی کنی چون شاید من به زور خانواده ام باهات ازدواج کنم ولی هیچ وقت حتی حاضر نیستم نیم نگاهی بهت بندازم،تو هم نباید جز این از من توقعی داشته باشی.اضافه کردم که من اصلا قصد ازدواج ندارم و این خانواده ام هستن که گیر دادن چراکه تو شهر غریبم تنهام حتما باید ازدواج کنم.ولی من اصلا تو شرایط این کارها نیستم و اگر هم بودم مطمئن باش انتخابم امثال تو نبود.سعی کن بفهمی ولی اگه حماقت کنی و به امید این که بعدا” همه چیز درست میشه خودتو عقب نکشی به خواسته ات میرسی و با خوشحالی میری همه جا پز میدی که فلانی اومده منو گراهی شده ولی اینو مطمئن باش این موضوع فقط و فقط در حد یه پز برات میمونه زیرا من نمیتونم تعهدی بهت داشته باشم پس بیخودی به خاطر این حرفای مسخره و عشق و عاشقی بچه گونه ی یه طرفه با آینده و زندگی خودت بازی نکن.دختر جون آب پاکی رو به هر شکلی شده بریز روی کف دست پدر و مادرت.من به تنهایی نمیتونم کاری کنم یعنی اصلا اونا به من حق انتخاب ندادن. با حالت کلافه و خنده داری اضافه کرد: یکی غش میکنه و اون یکی عاقم میکنه!چه میدونم بیان کردن حتما باید با شما ازدواج کنم.
در نهایت درماندگی روی صندلی ولو شد و سرشو بین دستاش گرفت و بعد از کمی مکث اظهار کرد:
من نظرمو اضافه کردم.بهتره یقین داشته باشی که بلوف نزدم و اگه نخوای جادهتو بکشی و بری،بد سرنوشتی در انتظارته.باید حسرت یه شامگاه داشتن شوهرتو توی خواب ببینی.حالا دیگه خود دانی در ضمن این مطلب رو مجدداً تاکید میکنم که فراموشت نشه من از زن هایی مثل تو که فکر میکنن دنیا فقط خلاصه شده توی این ادا و اطوارای ظاهری و و این قبیل مسخره بازی ها بیزارم و از دخترای راحت و اجتماعی که خودشونو اسیر هیچ قید و بندی نمیکنن خوشم میاد.یعنی دنیای حرفه ای به این سمت حرکت کرده که بعید میدونم شما اصلا منظور منو فهمیده باشید.بگذریم.الان من میرم بیرون و هیچ حرفی هم روی کلام حاجی اینا نمیزنم ولی امیدوارم شما تمام حرفای منو ضبط کرده باشی و خوب فکر کنی بعد جواب بدی در غیر این صورت منتظر چیزهایی که اظهار کردم باش.اصلا هم فکر نکن میتونی بعد از عروسی به نفع خودت یا به واسطه ی خانواده ام کاری کنی چون قراره تهران زندگی کنی و آوات به گوش کسی نمیرسه یعنی مهم هم نیست برسه.فوقش یه درسی هم برای پدر و مادرم و همه ی پدر و مادرایی میشه که به زور بچشونو گراهی شدار نکنن.طلاقت میدم عین آب خوردن…
در حالی که گوشه ی لبشو با ناراحتی میجوید با غرور کاذبی که در نگاه و کلامش مشهود بود ادامه داد: وا… ما دیده بودیم به زور دختر شوهر میدن ولی ندیده بودیم به زور برای پسرشون زن بگیرن! بعد در کمال بی ادبی بی اون که نظری از من بخواد و یا اصلا منو هم داخل آدم حساب کنه و بگه حرف آخر یا چه میدونم اولت چیه؟گفت: دختر جون با آینده ات بازی نکن. با خشم از اتاق خارج شد و منو حیرت زده و مچاله به جا گذاشت.هیچ وقت فکر نمیکردم بعضی از کسایی که وجهه ی عالی دارن و در بین مردم تا اون حد محبوب هستن،از لحاظ اخلاقی و شخصیتی تا این حد در سطح پایینی باشن که به شکل مشمئز کننده ای خودخواهی و غرور تو وجودشون بیداد کنه وطوری از بالا به همه نگاه کنن که انگار جایگاه و طبقه ی اونا با بقیه متفاوته.با این که خودم از اول قصد داشتم بهش جواب منفی بدم و با التماس و عجز و لابه اونو از ازدواج با خودم منصرف کنم ولی آن قدر غرور وجودمو لگد مال کرد که حالم به شدت منقلب شده بود.چقدر زشت حرف میزد.دلبسته شدم سرش فریاد بزنم و بگم اندیشیدی چه تحفه ای هستی.من حالم از امثال تو بهم میخوره و هرگز هم قصد نداشتم بهت جواب مثبت بدم.ولی راستش کورسوی امیدی به دلم تابیده بود.خدا همیشه هوای بنده هاشو با تدبیری بی نقص داشت و اون لحظه هم من خدا رو به طور ملموس حس کردم…آری…!این بهترین گزینه بود…
اگر آن طور که با جدیت میگفت من قبول کنم و زنش بشم نمیتمایل داشت منو به عنوان همسر بپذیره و حتی نیم نگاهی هم بهم نمینداخت،دیگه هیچ مشکلی نمیموند.خوب میدونستم بالاخره باید به یکی از میل داشتگارانم جواب مثبت بدم.هرچند به تعویق مینداختم ولی دیر و زود داشت و سوخت و سوز نداشت.
اگه من میل داشتگاری اردوان رو فبول میکردم و نهایتا بعد مدتی از اون جدا میشدم و دیگه هیچ سوالی برای کسی نمیموند و من یه زن مطلقه محسوب میشدم.
با این افکار که مثل برق از ذهنم جهید نفس راحتی کشیدم و در حالی که هنوز میترسیدم مبادا اردوان با جواب مثبت من تهدیداشو عملی نکنه ولی تصمیممو گرفتم.مجدداً پرنده ی خیالم به دورکف دستها راهی شده بود که خانواده ی اردوان قصد حرکت کردن کردن.فرنگیس خانم به سراغم اومد.پیشونیمو بوسید و اظهار کرد:
من فردا زنگ میزنم تا جواب عروس زیبام رو بگیرم. سرو صورتم رو که هنوز ردپای توهین های اردوان روی اون مونده بود دوباره بوسید و ادامه داد: انشالله که خوشبخت باشی.
وقتی خداحافظی کردن و رفتن،مولین با اخم و ترشرویی وارد شد.من تصمیم نهاییمو گحرکت کرده بودم و قصد داشتم خودمو از اون مخمصه ای که گحرکت کردار شده بودم با افکار و دید مسخره اردوان نجات بدم زیرا لیاقتش همین بود که زنش یکی مثل من کف دست خورده باشه.
و با اون طرز فکرش منم دیگه یه سر سوزن عذاب وجدان نداشتم.با اون نخوت پوچی که وجودشو گراهی شده بود مستحق بدتر از اینا بود.من اونو نردبان رهایی و رسیدن به راحتی میدیدم که با حضورش همه چیز رو به شکلی برام درست میکرد و نجاتم میداد.
به همین خاطر در مقابل مولین که رنجش ومضطربی چهره اش را در بر گراهی شده بود،سکوت کردم و او بیان کرد:
دختر خجالت نکشیدی؟این ادا و اطوارا چی بود از خودت در آوردی؟!اون چه قیافه ای بود که برای خودت درست کرده بودی؟ببینم دیگه چه عیب و ایرادی روی این پسره میخوای بذاری…؟به خدا من که دیگه روم نمیشه حرفای تورو به آقاجونت برسونم.خودت برو هرچی ایراد خواستی رو پسر مردم بذار.اگه قبول نکرد به خودت مربوطه تا جوابشو بدی.
من که در سکوت مولینمو تماشا میکردم،اومدم وسط حرفش و درنهایت آسودگی اظهار کردم: ولی مولین جون من که حرفی ندارم و موافقم پسر خوبی بود. مامانم که یه لحظه به گوشای خودش شک کرده بود با نگاهی متعجب منو برانداز کرد و بعد در حالی که منو در آغوش میکشید با خرسندی اظهار کرد:
آفرین دختر زیبام…..میدونستم بخت به این خوبی رو از دست نمیدی.الهی قربونت برم.دیگه از این خواستگار بهتر نمیتونستی پیدا کنی. به افکار ساده لوحانه ی مامانم که فقط ظاهر امر رو دیده بود و خبر از حرفای نامربوط و وقیحانه ی اردوان نداشت افسوس خوردم ولی چیزی نگفتم و فقط تبسمی زدم.مامان که هول شده بود و میخواست زودتر خبر سر و سولین گحرکت کردن دخترشو برای همسرش ببره….با اضافه کردن”مادر الهی مبارکت باشه…انشالله خوشامگاهخت و عاقبت به خیر شی”برای چندمین بار منو بوسید و از اتاق خارج شد.ابداً فکر نمیکردم مولینم تا این حد از رضایت من برای ازدواج خوشحال بشه.ولی انگار این اواخر واقعا اندیشیده بود دخترش حسابی مشکل روحی و روانی پیدا کرده که تا این حد خشنود شد.
فرنگیس خانم بعد از شنیدن جواب مثبت ما انگشتری رو برای نشون کردن من هوراه با قواره ای پارچه و شیرینی آورد و با بهانه هایی که فقط من میدونستم علت اصلیش چیه گفت که اردوان نتونسته خودش بیاد و همه چیز رو به علت مشغله کاری سپرده به مادرش.حتی تاریخ عقد و عروسی رو هم تعیین کردن تا اردوان خودشو برسونه.
این رفتارای اردوان خیلی غیر معقول بود ولی مولین اینا به پای نجابت ذاتی اش گذاشته بودن که قبل از محرمیت نخواسته همسرشو ببینه و من هم که از اصل موضوع باخبر بودم هیچ نمیاضافه کردم و حتی خداروشکر میکردم چراکه نمیمیل داشتم اردوان به طور واضح منو ببینه.میترسیدم از تصمیمش برگرده و اون وقت همه چیز خراب بشه.
خلاصه در مدت یک ماه فرنگیس خانم دست و دلبازانه همه ی خریدهای مربوط به عروسی رو به هممسیر من و مادرم انجام داد.موقع خرید لباس عروس پوشیده ترین رو انتخاب کرده بودم همراه با تور ضخیمی که مامان چندان رضایت نداشت و می اضافه کرد: عروسی که مختلط نیست این چیزا چیه انتخاب میکنی…؟
ولی من کار خودمو کرده و چادر گلدار سفید ضخیمی رو هم خریدم.همه ی خریدامون از آیینه و شمعدان گراهی شده تا حلقه های ساده ای که هر چه فرنگیس خانم اصرار کرد یه جفت ازمقلبای دیگه که دیدهگیرتر هم بود انتخاب کنم قبول نکردم.چون میدونستم من و اردوان اون حلقه رو فقط یه شامگاه استفاده خواهیم کرد نه بیشتر،انجام شد….بدون حضور دولید.
از لحاظ جهیزیه هم که مادرش بیان کرده بود همه چیز به حد عالی و کفایت در منزل تهران اردوان مهیاست و قرارنبود ما وسیله ای تهیه کنیم… هرچی به روز تعیین شده ی عقد و عروسی نزدیک میشدیم قلبشوره و استرسم بیشتر میشد ولی همه چیز رو سپرده بودم به خدا.مدتها بر سر سجاده میقرار گرفتم و با راز و نیاز از خدایم میتمایل داشتم که خودش همه چیز رو به خیر و خوشی بگذرونه و آبروی من و خانواده مو حفظ کنه.
شامگاه قبل از عروسی آن قدر خوابهای آشفته و عجیب و غریب دیدم که اصلا خوابم نبرد.از فکر اینکه اردوان بر سر حرفاش نمونه و فرنگیس خانم اون همه اعتماد به نفس و اطمینانی رو که به من داشت بر آب ببینه،دلم میخواست بایستد مخصوصا که اردوان هم منتظر چنین چیزی بود تا مادرش رو به استیضاح بگیره و بگه بفرمایید این هم دختری که دم از نجابت میزد.
اونقدر افکار مشوش و درهم و برهمی داشتم که از درون داغون شده بودم ولی سعی میکردم ظاهرمو حفظ کنم چراکه نمیمیل داشتم مولینو رو بیشتر از این مضطرب کنم به همین خاطر وقتی برای اصلاح ابرو به همجاده چندین نفر از خانواده ی خودم و اردوان به آرایشگاه راهی شدیم با اینکه اصلا آهسته و قرار نداشتم ولی هر طور بود خودمو بیخیال نشون دادم.
فرنگیس خانم که در این مدت مرتب میاظهار کرد “اردوان بچه م تمرین داره یا در اردوست”و یا صدها دلیل دیگه برای موجه کردن حضور نداشتنای پسرش،ولی این بار با نهایت شادی گفت:
قربونت برم اردوان هم دیشب خودشو رسونده.بیچاره بچه م قرار بود زودتر بیاد ولی ولین از کف دست این شغل که یه ساعتم وقتت برای خودت نیست و به قول حاجی اگه این مسئولین باشگاهشو ول کنن برای مراسم عروسی بازیکنا هم نمیخوان رضایت بدن اینا بیان سر وقت زندگیشون،ولی بالاخره حاجی با هزار ترفند از وسط مسابقات اردوان رو کشیده بود بیرون.نمیگن جونون مردم عروس دیده انتظار داره به خدا اگه کف دست من بود،دیگه نمیذاشتم به این حرفه اش ادامه بده.چه فایده داره هیچ وقت مال خودش نیست.
خوب میدونستم اردوان خودش دوست نداشته زودتر بیاد و همه ی اینا عذر و بهانه ی غیر موجهی بود که برای پدر و مادرش آورده،هیچ ناظهار کردم ولی با خودم می اندیشیدم اگر چنین مشکلی نداشتم هیچ وقت راضی نمیشدم به چنین آدمی هرچند محبوب در اجتماع برای ازدواج حتی فکر کنم چه برسه به اینکه جواب مثبتنم بدم. فرنگیس خانم که فکر میکرد من به خاطر نبود اردوان در این مدت قلبگیرم اضافه کرد:
خب حالا که اردوان خودشو رسونده دیگه خوشحال باش. بعد کف دست بند طلای بسیار سنگین و زیبایی رو به کف دستم بست و به خانم آرایشگر که بساط و لوازم کارشو آماده میکرد اضافه کرد:
بسم الله مهری خانم ببینم عروس گلمو چیکار میکنی…؟ مهری خانم با خنده اظهار کرد: دستم خوبه….انشالله سفید بخت بشه. مهری خانم کارشو شروع کرد ولی با هر حرکت کف دستش درد خفیفی به صورتم میجای گرفت.هرچند که این درد با دردی که به قلبم جای گرفته بود قابل مقایسه نبود.بعد از دقایقی بالاخره کار اصلاح به پایان رسید.
مولینم و فرنگیس خانم اونقدر سرخوش بودن که قابل توصیف نبود و منم برای حفظ ظاهر به همه تبسم میزدم و اطرافیانم برام آرزوی خوشامگاهختی میکردن و به فرنگیس خانم تبریک میگفتن که چنین عروس زیبارویی نصیبش شده. جاری کوچک فرنگیس خانم که زن فوق العاده خوش پوش و شیکی بود و انگار این آرایشگاه هم پیشنهاد او بوده زیرا به قول فرنگیس خانم اکثر وقتشو در آرایشگاه ها سپری میکرد،اظهار کرد:
فرنگیس جون چنین لعبتی رو از کجا گیر آوردی…؟یکی هم برای بنیامین من پیدا کن.خودت که میدونی پسر منم از جمال و کمال هیچ چیز کم نداره فقط مثل اردوان تو مشهور نیست.از مال و منال هم که خودت میدونی صولتی هیچ مذایقه ای براش نداره.
به قول مولین داشت یه جوری تو فامیل و نزدیکان پیشاپیش اعلام میکرد یعنی ما آمادگی عروس دار شدن رو داریم.در عالم خودم بودم و بی هیچ توجهی به حرفاشون نقشه میکشیدم چطور راهی شدار کنم که دولید عزیز نتونه عروسو خوب ببینه.راستش میترسیدم همه چیز اونطور که من فکر میکردم پیش نره و اردوان مثل دفعه ی قبل که دیده بودمش رفتار نکنه و اخلاق و طرز فکرش عوض شده باشه،حسابی قلبم آشوب بود.
بعد از چند ساعتی بالاخره کار مهری خانم پایان گحرکت کرد.وقتی لباسمو پوشیدم و مقابل آیینه قدی ایستادم،یه لحظه همه چیو فراموش کردم و به عروسی که در لباس سفید مثل فرشته ها بود خیره موندم با اینکه مهری خانم حرفمو گوش کرد و خیلی ملایم آرایشم کرده بود ولی اونقدر زیبا شده بودم که همه چیز رو از یاد برده بودم.کاش این اتفاقات شوم نیفتاده بود و من هم مثل بقیه دخترا با سری قد بلند منتظر همسرم میموندم البته نه کسی مثل اردوان و در نهایت عشق و پاکی پا به زندگی جدیدم میگذاشتم ولی افسوس که چنین چیزی ممکن نبود و من باید سرافکنده از همسرم فرار میکردم.با این افکار هاله ای ازغم بر چهره ی عروس زیبا ولی نادم تو آیینه قرار گرفت و من در نهایت نا امیدی منتظر ورود مادر و فرنگیس خانم بودم مهری خانم هم راهی شده بود ازشون رونما بگیره و بعد به داخل اتاق مخصوص عروس دعوتشون کنه.
وقتی مامان و فرنگیس خانم به هممسیر مهری خانم که معلوم بود انعام درشتی هم دریافت کرده وارد شدن به وضوح نهایت شادی رو در نگاه و چشمهای هرجفتشون دیدم.فرنگیس خانم که لبش از تعریف و تمجید بسته نمیشد سریع به مهری خانم اظهار کرد: برو اسپند دود کن.
مولین در حالی که منو در آغوش میکشید و گوشه ی نگاهش قطره اشکی خودنمایی میکرد،اظهار کرد: یه تیکه ماه شدی عزیز دلم.الهی که به حق خانم فاطمه زهرا(س) سفید بخت بشی.
فرنگیس خانم همونطور که وسط آرایشگاه بشکن میزد و قری به کمرش میداد و منو در آغوش کشید،بوسید و بیان کرد: اردوان از دیدن عروس دلبرش پس نیفته خوبه.آخه بچه ام هنوز یه قلب سیر زن زیباشو ندیده.
بعد رو به مامانم که حالا اشک شوق در دیدهانش میرقصید کرد و بیان کرد: درست نمیگم سیما جون؟!
مولین اشکاشو با کف دستمال پاک کرد و بیان کرد: خداکنه بختشون با هم جفت باشه و برامون چندتا کاکل زری بیارن. فرنگیس خانم که با این حرف مامان شادیش بیشتر شده بود و اسپندی رو که شاگرد مهری خانم دود کرده بود آورد و دور سرم چرخوند و برای خودش شعر بادا بادا مبارک بادا رو خوند و خندید.
قرار بود اردوان ساعت4 به دنبالم بیاد برای مراسم عقد همه به همراه عاقد منتظر بودن ولی اردوان هنوز نیومده بود و نمیدونستم وقتی هم بیاد چه برخوردی خواهد داشت.اوهمه ی حرفاشو در روزگار خواستگاری زده بود و اتمام حجت کرده بود.از اون شامگاه به بعد نه دیده بودمش و نه حتی تلفنی صحبت کرده بودم ولی مولین و بقیه فکر میکردن حداقل تلفنی در ارتباط بودیم به همین خاطر حسابی دلشوره داشتم و مرتب در طول سالن آرایشگاه قدم میزدم و از دلواپسی نه میتونستم غذایی رو که مولین اینا گراهی شده بودن بخورم و نه هیچ چیز دیگه که بالاخره فرنگیس خانم از پله ها دوتا یکی پایین اومد و با خرسندی گفت: دولید هم اومد. با شنیدنش نفس راحتی کشیدموچادر ضخیممو به کف دست مهری خانم دادم و اضافه کردم: طوری رو سرم بنداز که اصلا معلوم نباشم. مهری خانم سعی میکرد چادر رو طوری بندازه که موهام خراب نشه و مدام تکرار میکرد: مواظب آرایشت باش.چادر سنگین تر از این پپیدا نکردی این که همه ی موهاتو خراب میکنه.
من که قصد و نیتم چیز دیگه ای بود،اضافه کردم: اینطوری راحت ترم.
فرنگیس خانم که از پیدا کردن چنین عروس محجبه ای به خود میبالید با کشیدن کل و ریختن نقل منو بدرقه کرد و مامان هم که از افراط من تو حجاب متحیر مونده بود چیزی نبیان کرد و به همجاده فرنگیس خانم مشغول کل کشیدن و پرتاب نقل شد.
خانم های عکاس و فیلمبردار با دیدنم به طرفم اومدن و گفتن:
عروس خانم این طور که به نظر میرسه جناب دولید چندان قصد همکاری با گروه ما رو ندارن.به خدا ما صدبار قسم و آیه خوردیم خیالتون از بابت پخش فیلم راحت باشه.اگه این فیلم جایی پخش شد اصلا از ما شکایت کنین.ولی انگار آدمای معروف خیلی میترسن!عروس خانم حداقل شما برای فیلم عروسیتون هم که شده کمی با ما همکاری کنید. من که فرصت رو غنیمت شمرده بودم سرم رو به حالت ناچاری تکان دادم و بیان کردم:
چی بگم…همسرم خیلی حساسه.اصلا شما بیشتر از مهمونا فیلم و عکس بگیرید و زیاد هم برای گحرکت کردن عکس و فیلم از ما اصرار نکنید چراکه امکان داره یه دفعه عصبانی بشه.آخه باهام قید کرده اگه عکاس و فیلمبردار به عروسی بیاد یه لحظه هم نباید حجابمو بردارم. خانمای عکاس و فیلم بردار نگاهی از سر ناچاری به همدیگه کردن و بیان کردن: میل خودتونه ولی اینجوری که نمیشه.
آرام اظهار کردم: تو رو به خدا کاری نکنید شامگاه عروسیمون تلخ بشه.آقای صولتی روی این مسائل حساسه.این هم که اجازه داده فیلمی داشته باشیم با اصرار من بوده وگرنه اصلا نمیخواست از مراسم فیلم بگیره. خانمای جوان که اخماشون در هم گره خورده بود بیان کردند:
ما به خاطر خودتون میگیم.نمیخوایم خدایی نکرده باعث ناراحتی و عروس و دولید بشیم.
بعد درحالی که بهم فرمان حرکت میدادن از پله ها بالا راهی شدم.خدا میدونه اون لحظه چقدر از برخورد اردوان در مقابل دیگران میترسیدم ولی همین که اومده بود یعنی به این ازدواج صوری رضایت داده و اگه میخواست حرکت غیرمعقول و ناجوری جلوی بقیه انجام بده اصلا نمیومد.
از دیدن اردوان درکت و شلوار با اون شکل و ظاهر زیبا برای لحظه ای قلبم غنج راهی شد.چه داماد برازنده ای بود با این که اخماش در هم گره خورده و سعی میکرد حتی نیم نگاهی هم به من که سرتا پا پوشیده درچادر بود نندازه ولی من اونو سیر نگاه کردم و در قلبم هزاران بار خودمو لعن و نفرین کردم که چرا سرنوشتم باید این گونه میشد.
به اظهار کرده ی فیلم بردار اردوان به اکراه از ماشین پیاده شد و دسته گلی رو که خیلی هم بی سلیقه انتخاب شده بود به کف دستم داد و در اتومبیل رو که گل زده شده بود باز کرد و بی آنکه کمکی برای سوار شدنم با اون لباس پف دار بکنه به سمت دیگه رفت و سریع سوار شد.
خانمای فیلم بردار که حساب کار کف دستشون اومده بود دیگه هیچ ناضافه کردند و با بی تفاوتی شانه ای بالا انداخشتابزده یعنی خودتون میل داشتید.یکی از اونا در صنقلبی عقب ماشین عروس جای گراهی شد و دیگری هم سوار اتومبیل مخصوص خودشون شد و با کف دست به اردوان علامت حرکت داد.در بین مسیر من و اردوان هیچ کلامی نبیان کردیم.خانم فیلم بردای هم که دراتومبیل ما قرار گرفته بود کمی فیلم گراهی شد و وقتی که بیان کرد:
عروس خانم لطفا کف دستتون رو بذارید رو دست آقای داماد تا….
اردوان چنان فریادی کشید که کلامش رو نیمه تموم رها کرد،اضافه کرد: من از این مسخره بازی ها خوشم نمیاد. دختر بیچاره کم مونده بود سکته کنه.هرچند که من هم حال و روزگار بهتری نداشتم و نزدیک بود اشکام سرازیر بشه ولی مگه نه اینکه من خودم چنین چیزی میتمایل داشتم پس باید شاد هم میشدم و غمگینی و غم برای چی بود…بغضم رو فرو دادم و خاموشی کردم.خانم فیلم بردار اظهار کرد: آقای صولتی چند بار باید بگم خیالتون راحت باشه.این فیلم هیچ جا درز نمکینه.البته حق هم دارید سواستفاده بعضی از همکاران باعث شده که شما نتونید به ما اعتماد کنید ولی اوقاتتون رو تلخ نکنید.ماهم کمتر فیلم میگیریم. در برابر گفته های اون خانم نه من کلامی گفتم و نه اردوان و فقط اردوان به حالت دفعه ی قبل که هنگام عصبانیت گوشه ی لبشو میگزید دنده رو با غیظ عوض کرد و با سرعت وحشتناکی تا در منزل پدریش راند.
مراسم عروسی قرار بود منزل اونا برگزار بشه.تمام حیاط چراغونی شده و میز و صنقلبی ها رو به شکل سنتی آرایش داده بودن و میوه و شیرینی های تازه رو بر روی دیس های چهارگوش چیده بودن.صدای خواننده ی ارکستر که مشغول خوندن بود میومد و مدتی که متوجه رسیدن ماشن عروس شد اظهار کرد: به یمن و افتخار حضور عروس و داماد کف مرتب.
مهمونا در حالیکه کف دست میزدند به استقبالمون اومدند.بوی اسپند تمام فضارو پرکرده بود و با بریدن سر گوسفند جلوی پامون همگی وارد خونه ی بزرگ و قدیمی حاج آقا صولتی شدیم.در این مدت کوتاه که مثلا نامزد بودیم دو سه باری به خونه شون اومده بودم.اون قدر فضا داشت که مراسم عقد و عروسی اونجا برگزار بشه.هرچند برای من اصلا مهم نبود این مراسم به چه شکل پایان بگیرد.فقط تو قلبم صلوات میفرستادم که همه چیز به خیر تموم بشه.
وارد اتاقی که سفره ی عقد رو خیلی شیک چیده بودن،شدیم.اردوان به قدری عصبی بود که من هر لحظه میترسیدم مراسم رو به هم بریزه و بره ولی خدا رو شکر روی صنقلبی که مخصوص ما گذاشته بودن قرار گرفت و چندتا از دخترای اقوام و همچنین رها دختر خاله ام هم مشغول ساییدن قند بر سرمون شد.فرنگیس خانم هم با کیسه ای مملو از جعبه های طلا کنارمون ایستاده بود.مولین هم به تبعیت از اون با جعبه های مشابه در اونجا حضور داشت.آقا جون و حاج آقا صولتی به همراه چند تن از بزرگترای خانواده به ترتیب دو طرف عاقدی که پیرمردی نورانی بود،ایستاده بودند.احساس میکردم هیچ چیز جز صدای بلند دلم رو نمیشنوم.همه چیز در هیاهوی غریبی فرو راهی شده بود و از شدت ترس نفسم بالا نمیومد.نمیدونم و نمیدونستم اون لحظه که میاظهار کردند هر دعایی مستجاب میشه چه بر زبان بیارم.فقط از خدا خواستم هر چه به صلاحم هست همون رو مقدر کنه.
در همین افکار بودم که رها سقلمه ای به پهلوم زد و بهآرامی اظهار کرد: طلایه پس چرا ساکتی؟دفعه ی سومه که میپرسه. من که هاج و واجاز زیر پارچه ی ضخیم چادرم اطراف رو نگاه میکردم مونده بودم چه کنم که عاقد بیان کرد: عروس خانم بنده وکیلم؟ در نهایت اضطراب و استرس فقط اضافه کردم: بله!
و همه شروع به کف زدن و کل کشیدن کردن و بعد بقیه ی مراسم که هیچ از اون نفهمیدم جز دیدن اخمای در هم اردوان که با نهایت حرص اوراق رو امضا میکرد. بعد از دقایقی آقایون به حیاط حرکت کردن و فرنگیس خانم هم همه ی خانمها رو بیرون کرد و جعبه ی محملی رو که باقی مانده ی اون همه کادویی بود که دقایقی پیش بهمون اهدا کردن بودن به کف دست اردوان داد و اظهار کرد: اردوان جان رونمای عروس قشنگت رو بده و صورتش رو نگاه کن.
و خودش هم از اتاق با اون کفش های پاشنه کشیده که انگار چندان تحمل وزن زیادشو نداشت خارج شد.شاید اگه بگم در اون لحظه به سر حد مرگ ترسیده بودم گزاف نگفتم.طوری که به غلط کردن افتاده بودم و سعی میکردم اردوان متوجه نشه.اردوان وقتی که مطمئن شد اتاق خالی شده و کسی نیست یه دفعه مثل یه گوله ی آتشی منفجر شد و به سرعت از جاش قد بلند شد و جعبه ای که مادرش گفته بود به عنوان رونما به من تقدیم کنه محکم به سمتم پرتاب کرد و با حرص فریاد زد:
خیالت راحت شد؟مگه نگفته بودم نمیخوامت.واقعا برات متاسفم.فکر نمیکردم این قدر حقیر و سبک باشی.حالم ازت بهم میخوره.دختره ی رقت انگیز نفهم!
لگدی به قسمتی از سفره ی عقد زد وبیان کرد:چیه؟در ذهنش گذراندی دروغ بیان کردم و باهات شوخی کردم؟نه عروس خانم حالا وقتی مجبور شدی مثل سگ تنها بمون میفهمی حرف گوش نکردن چه عواقبی داره و وقتی اردوان حرفی میزنه یعنی چی؟در ذهنش گذراندی از سادگی مامان من سواستفاده کردی و خودت رو غالبم کردی چی عایدت میشه؟گفته باشم هر فکر مزخرفی کردی کورخوندی.در ضمن تا چند ساعت دیگه مجبوری جاده بیفتیم بریم تهران.من کار و زندگی دارم و بیخود منو کشوندی این جا.هرچند همچین بیخودی هم نیست.حداقل هر روزگار مامانم زنگ نمیزنه پاشو بیا برات زن بگیرم.زن میتمایل داشت که گرفتم ولی تو اینو بفهم و برای خودت هجی کن تو اونور خط و من این ور خط.حق هیچ اعتراضی هم نداری.
با حالت تاکیدی اضافه کرد: اگه بشنوم به کسی مخصوصا مادرم چیزی اضافه کردی اون موقع است که قید آبرو و هرچی که فکرشو بکنی میزنم و طلاقت میدم.شیرفهم شدی؟ سپس در حالی که با خشم دستی داخل موهای پرپشت سیاهش میکشید ادامه داد: بعد از شام حرکت میکنیم به بقیه بگو برای خودشون برنامه نچینن. و با همون حالت عصبی از اتاق بیرون رفت.قلبم مثال گنجشکی زخمی که شلاق باران ولینش رو بریده بود درون سینه ام میکوبید.غرورم اون قدر له و لورده شده بود که اگه عقل مانع نمیشد همون لحظه کشیده میشدم و همه چیزمو بهم میریختم و اونو که در نظر مهمونا بت بود طوری که همه ی دخترای فامیل و آشنا به حالم غبطه میخوردن و هر کدوم به نحوی میگفتن خوش به حالم شده با کف دستای خودم میشکستم و چنان تفی به شخصیت و وجود و عنوان دهن پرکن اردوان صولتی میکردم که هیچ وقت تا آخر عمرش فراموش نکنه. ولی آخه همه چیز همون طور که من میمیل داشتم پیش رفته بود پس چرا این همه بهم خورده و غمگین بودم.قلبم اونقدر شکسته شده بود که حتی تبسم تصنعی هم به لبانم نمینشست.با این حال نفس عمیقی کشیدم تا آتش تحقیری رو که درونم شعله ور بود خاموش کنه.و سعی کردم در قلب به خود نوید بدم همه چیز عالی شکل گرفته.چادرم رو در آوردم و تور رو بالا زدم و جعبه شوت شده وسط سفره رو برداشتم.جواهر زیبای کبود رنگ رو که بی شباهت به دل کبود شده ام نبود به گردنم آویختم تا کسی متوجه ذلت و خواری که نصیبم شده بود نشه و در رو برای ورود بقیه گشودم.
نمیدونم اون لحظات رو که دولید حتی یک بارهم تا آخر مراسم سراغم نگحرکت کرد و موقع خوردن شام هم به بهانه ی این که خانمها معذب میشن نیومد چگونه سپری کردم.ولی انگار زیاد برای بقیه مهم نبود و در نظرشون عادی بود که جشن عروسی و راهی شدار یک فوتبالیست متفاوت از بقیه دامادها باشه که هیچ سوالی نمیکردن و سراغی هم از دولید اخمو نمیگحرکت کردن.
رها دختر خاله ام میبیان کرد: همون بهتر که دولید زیاد تو سالن خانم ها نیاد یه موقع کسی ازتون عکس و فیلمی میگیره و پخش میکنه.اون موقع مایه ی درد سرتون میشه.
من هم که اصلا در اون عالم نبودم هرچی همه میاضافه کردن تایید میکردم و فقط به خودم قلبداری میدادم که بالاخره تا چند ساعت دیگه از همه ی اون نگاه های ابلهانه که بعضی حسادت به خاطر موقعیتم و بعضی حسرت به خاطر اقبالم بود،میگریختم.با این که نمیدونستم در تهران چه چیزی در انتظارمه ولی با حرکت کردارای اردوان تا اون لحظه دیگه مطمئن شده بودم که کاری به کارم نخواهد داشت و نقشه ام تمام و کمال در حال اجرا بود.
به فرنگیس خانم و مامان اظهار کرده بودم که اردوان خیال داره آخر شامگاه به سمت تهران حرکت کنه،اونا هم با اینکه دوست داشتن عروس و دولید شب اول زندگی مشترکشون رو نزد اونا بمونه اما قبول کردن.فرنگیس خانم گفت:
من به همه بیان کردم که فردا برای مراسم پاتختی بیان ولی خب حالا که اردوان اظهار کرده اشکال نداره.میترسم شاکی بشه.عزیزم تو هم چیز نگو. انگار بنده خدا جرات هیچ اعتراضی رو نداشت و همین که پسرش طبق سلیقه ی او زن گراهی شده بود براش کفایت میکرد.فرنگیس خانم برای توجیه این عمل پسرش رو به مولین ادامه داد که بچه ام به خاطر فشار کارش غمگینه.آخه باید عروسش رو بذاره بره سر تمرین اون هم به این زودی.خب هرکی باشه ناراحت میشه. مولین ساده ی من هم بهش دلداری میداد و میاظهار کرد:
خودتو آزرده نکن.دیگه تو تهران مشکلی ندارن و همیشه پیش همدیگه هستن. همگی تا سر بزرگمسیر عروس و داماد به ظاهر خوشامگاهخت رو بدرقه کردن.آقاجونم در حالی که سفارش دخترشو میکرد منو به کف دست اردوان سپرد و همچنین سند زمینی رو که به عنوان جهیزیه برام گراهی شده بودن به کف دستم داد و در گوشم سفارش کرد که زن خوبی برای همسرم باشم و اونا رو در تربیتم روسفید کنم. فرنگیس خانم هم نوبتی من و اردوان رو در آغوش میکشید و اشک میریخت و چنان گفت: دیگه خیالم ازت راحت شد و تو اون شهرغریب تنها نیستی. که من دلم به حالش سوخت که چه بازی از ما دونفر خورده و خبر نداره.
خلاص بعد از کلی اشک و زاری از پدر و مادرهامون که مندل بودن جداشدیم و خودم رو اول به خدا و بعد به تقدیرسپردم و در کنار اردوان که حالا چهره اش بی تفاوت و مات شده بود جای گرفتم و برای اون که هر وقت با اون تنها میشدم شروع به تحقیرم میکرد خودمو به خواب زدم و سرمو به پشتی صنقلبی تکیه دادم و چون خیالم دیگه از بابت همه چیز راحت شده بود و حتم داشتم که این داماد همچنان بدعنق با سرعتی سرسام آور میراند و قصد هیچ ملاطفت و سازشی نداره،از شدت خستگی و ضعف بنیه و همچنین سکوت ماشین به خواب عمیقی که دیر مدتی بود حسرت اون رو داشتم،فرو راهی شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن