– آخ! جونم در حرکت کرد… آروم رسام چته؟
– تو طبیعت ما مردهاست که هر چقدر زنش بگه نکن دوست داره بیشتر بکنه.
مجدداً کارش را تکرار کرد. نفس دخترک حرکت کرد و برگشت. با حرص و داغی عجیبی نگاهش کرد و بیان کرد:
– نامرد… داری.. داری… حواسم رو پرت میکنی؟
رسام دو کف دستش را بالای سر سرخوشاب گذاشت و جوری نگاهش کرد که سرخوشاب نفسش بند آمد.
– دارم تجمتوجه شد قوا میکنم… دارم خودمو شارژ می کنم واسه جنگ های پیش رو.
بوسه محکم و طولانیای به لب های دخترک زد.
بدون فاصلهای روی لبهایش پچ زد:
– شارژم کن سرخوشاب… حرص و عطشم رو خالی کن تا تمرکز کنم دشمن پنهانم کیه!
مسروراب گیج لب زد:
– پنهان؟
– هممسیریم کن…
دیگر نفهمید که بعدش چه شد!
رسام تمامه معادلاتش را به هم ریخته بود.
فکر میکرد که امروز پایان زیستن شان باشد ولی…
ولی انگار رسام فصل جمشاهده کردی از باهم بودنشان را شروع کرده بود.
مثله همواره ملایم نبود.
جوری در آغوش میکشید و لمس میکرد و میبوسید که نفس خوشحالاب بند وارد شده بود!
جای جای بدنش رد و آثار کبودی و سرخی به جا مانده بود!
مسروراب اعتراض نکرد… بلکه همجادهی اش کرد.
انگار میخواست که به دلش بفهماند رسام ماله اوست…
آری این مرد برای او بود…
ولی نگه داشتن آدمها در زیستن خوشحالاب کمی دشوار بود و گویی نافش را، از ابتدا با تنهایی بریده بودند.
با حرکت خشنی که رسام کرد، کف دستش چنگ بازوی مرد شد و زیر لب نالید:
-آخ رسام…
جانم مردش، با حرکت بعدی، آخ بلندتری به دنبال داشت و دخترک بدون اعتراض خود را بیشتر به او چسباند.
جسمش تمنای او و روحش، رسام را برای همیشه میخواست.
و درست مثل او که انگار آخرین باریست که در آغوش رسام سر میکند، سیری در وجود مرد هم معنا نداشت و گویی امشب جور دیگری دخترک را میخواست.
امشامگاه یکی شدنشان هدف داشت. و هدف شاید به جنون رساندن این عشق ناکام و نیمه مانده بود.
رسام یکبار، دوبار و بار آخر را طوری او و همهی وجودش را تصاحب کرد، که گویی خبر از فکرهای دهشتناکِ دخترک که هنوز فرصت جولان پیدا نکرده بودند داشت.
حرکت کردارش جور ناجوری شامگاهیه به خط و نشان کشیدن و اتمام حجت بود.
از روی سرخوشاب کنار حرکت کرد و هممدت، دخترک را روی تن داغش کشید. جدا کردن تنهای تبدارشان کار او نبود.
نه بعد از این وصلی که برای بار هزارم به او ثابت کرده بود بدون دختر نمیتواند.
سرخوشاب هم جدا شدن را در خودش نمیدید و با لذت سر روی سینهاش گذاشت و ضربان دلش را به گوش جانش رساند.
نبودن رسام، حتی در رویا و خیال، او را راهی جهنم میکرد و چقدر بد، که تجربهی بدون او ماندن را داشت.
میگویند هر کاری اامان بارش سخت است و او بدون رسام ماندن و در جهنم زیستن کردن را یاد گحرکت کرده بود. درست بار قبلی که او را ترک کرد، یادش داده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن