با حرکت کردن مرضیه، بیبیگل به در ضربه زد و با محبت اظهار کرد:
– مسروراب جان؟ مادر صوتمو میشنوی؟ در و باز کن تا همه چیز رو برات توضیح بدم.
جوابی نگراهی شد و این بیشتر او را ترساند.
چند لحظهای طول کشید تا مرضیه برسد.
– کجا موندی تو مرضی؟
مرضیه با هول اظهار کرد:
– بیا بی بی کلید های یدک رو آوردم… شاداب جواب داد؟
بی بی تنها بیان کرد:
– نه!
کف دسته کلیدهای یدک را گراهی شد و با هول اظهار کرد:
– کدومه؟ اینا که زیادن.
مرضیه بیچارهوار نگاهش کرد و هیچ ناظهار کرد…
آن طرف تر معین از گریه خوابش برد اما خواب بر چشمهای رسام حرام شده بود.
تمام و فکر و ذکرش معطوف خوشحالاب شده بود.
روی تخت طاق باز دراز کشید و در تاریکی به سقف خیره شد.
با کلافگی کف دست روی دلش گذاشت.
چرا هر از گاهی تیر میکشید؟
حالِ درونیاش خوب نشده بود که هیچ بدتر شده بود.
انگار قلبش شور میزد اما نمی خبر داشت چرا.
پوزخندی زد و خطاب به قلبش گفت:
– تو هم کم آوردی نه؟ نکنه مریض شدی؟
دیگه دارم پیر میشم.
خوابش نمیبرد.
نگاهی به معین انداخت که وسط تخت خواب بود.
مسروراب چطور بدون او خوابش برده؟
– فقط یه نگاه به مولینت بندازم… زودی میام پیشت پسرم!
ملایم بوسهای به لپ نرم و تپل معین زد و از روی تخت بلند شد.
حتما باید مسروراب را میمتوجه شد… شاید حالش بهتر میشد.
از اتاق بیرون زد و به سمت طبقه بالا حرکت کرد.
متعجب بود چطور برقهای سالن روشن است و خبری از بیبی و عمه نیست؟
هنوز به طبقه بالا نرسیده بود که با سر و صوتیی خشکش زد و روی پله ها از حرکت ایستاد.
گوش تیز کرد و با متوجه شدن صدای گریه بیبی دلواپس پله ها را دو تا یکی بالا راهی شد.
مرضیه با دیدن رسام… هراسیده از در فاصله گحرکت کرد و کف دسته کلیدها از دستش افتاد.
رسام نگاهی به کلید ها و بیبی که دیدههایش از گریه سرخ شده بود انداخت و لب زد:
– چه خبره؟ این چه حالیه؟
مرضیه لال شد… چه داشت بگوید؟
رسام طاقت نیاورد و با آوای بلند تری غرید:
– دِ یکی تون حرف بزنه.
بیبی با گریه نالید:
– دردت تو سرم پسرم! شاداب تو اتاق گیر کرده هر چقدر آواش میزنیم جواب نمیده… از صبح تو اتاقِ.
لحظهای احساس کرد دنیا روی سرش خراب شده.
نفس سختی کشید و نمتوجه شد چطور خودش را به در اتاق رساند.
بیتوجه به آوا زدن های مرضیه، به در کوبید و قد بلند داد زد:
– شاداب؟ عزیزم؟ جواب بده… در و باز کن!
– مادر شاداب کلید نداره که.
مرضیه چنگی به گونهاش زد و برای بیبی دیده ابرو رسید…
حرکتش از چشمهای رسام دور نماند.
با شک جویا شد:
– یعنی چی کلید نداره؟ پس چطور در و قفل…
ادامه نداد…
تازه دو هزاریاش افتاده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن