دقایقی از حرکت کردنِ مهمانها گذشته بود و خوشحالاب در اتاقش قرار گرفته بود. با خودکار درون دستش بازی میکرد و حواسش به کتاب مقابلش نبود.
آنقدر غرق بود که حتی متوجهی ورود بیبی گل هم نشد. مدام به این فکر میکرد که اکنون رسام کجاست؟
چه میکند؟به یادش است؟..بین افکار و دلش گیر کرده بود. هم نمیخواست اورا ببیند هم شدیدا بیتاب او بود.
بیبی با مشاهده کردن چهرهی محزون و دخترکِ غرق در فکر، کمی نگران شد.
شاداب این چند روزگار خودش نبود..این را حس میکرد. نمیاطلاع داشت چطور یا حتی اسم حسش را چی بگذارد..زنانه؟مادرانه؟هرچه بود..
میگفت این دختر مشکلی دارد و سعی میکند خم به ابرو نیاورد. لبش را گزید و جلو رفت. دستش را جلوی دیدهان مسروراب تکان داد تا به خودش بیاید.
مسروراب با حضور بهیکبارهی بیبی گل در جایش پرید و هینی کشید. بیبی چنگی به گونهاش زد و بازویش را گرفت.
-خدا مرگم بده..هراسیدی دخترم؟ ببخشید من در زدم متوجه نشدی اومدم داخل.
سرخوشاب نفس نفسی زد و سعی کرد خود را جمع و جور کند.
-دشمنتون شرمنده بیبی..داشتم به مطالب کتاب فکر میکردم حواسم پرت شد. جانم؟کاری داشتین؟
بیبی متوجه پیچاندن دخترک شد..زیادی ساده بود یا او را دست کم گحرکت کرده بود؟
دستی روی موهای قد بلند و خوش عطر مسروراب که حسابی پریشان بود کشید.
-دخترم..این چند وقته بهشدت توی خودتی..غذاهم درست حسابی نمیخوری. چت شده عزیزم؟ چی اذیتت میکنه؟ بهم بگو..منو مثل مادرت بدون..میدونم سخته و جای مادر با هیچ چیزی پر نمیشه اما بهم بگو عزیزکم. چیزی که عین خوره به جونت افتاده رو به زبون بیار برای بیبی.
مسروراب از سخنان یکبارهی بیبی ثانیهای شوکه شد. سریع به خود رسید و تبسم کف دستپاچهای زد. بیبی از کجا فهمیده بود؟
یعنی آنقدر ضایع عمل کرده بود؟ نمیتوانست به او چیزی بگوید..اصلا چه میاظهار کرد؟ میگفت من از حضور دختر شیخ بزرگ ناراضیام؟
میگفت از اینکه شبی را با شوهر خود گذراندهام تا به الان دردی بر روحم را به دوش میکشم؟
چه میگفت؟!…چه داشت که بگوید؟..
کف دستان زبر و سالخوردهی بیبی را گحرکت کرد و میان کف دستان کوچکش فشرد.
-قربونتون برم. من خوبم بخدا. نگرانی نداره که. مشکلی ندارم من بیبی..یکم سرم بابت این درسها شلوغ پلوغه همین.
بیبی لبانش را فشرد. این دختر ظاهرا قصد کوتاه آمدن را نداشت..شاید بهتر بود اجازه میداد خودش در موقعش حرف بزند.
میل داشت جواب سرخوشاب را بدهد، ولی با ورود راضیه حرفش در دهانش ماند.
راضیه نگاهی به بیبی و شادابِ در آغوشِ هم انداخت و رو به خوشحالاب با لبخند پررنگ و ذوقی گفت:
-نیما زنگ زده بود. میخواد تورو ببینه دخترم.
مسروراب با تعجب به راضیه خیره شد. در بین این همه دردسر فقط نیما را کم داشت.
-نیما؟..من رو؟..چرا؟
-گفت خودش بهت میگه منم چیزی نسؤال کردم به هرحال مسائل بین جوونا به ما ربطی نداره که.
شاداب پوزخندی زد. کاش میشد بگوید در هرچیز و ناچیزی اامان نفری که دخالت میکرد خود او بود!
بیبی با شادی رو به راضیه کرد و اظهار کرد:
-واقعا؟
-اره. منم نتونستم رد کنم والا..پسر متین و خوبیه. بهش گفتم شاداب جان درس میخونه برای فردا غروب فقط وقتش خالیه. میتونه بیاد و باهم حرف بزنن یا برن کافهای چیزی.
بیبی خندید و رو به سرخوشاب بیان کرد:
-تو حیاط که زشته مادر. برین باهم یه جای خوب حرف بزنین. تو هم روحیت عوض میشه. انشالله که به نتیجهای هم برسین.
شاداب از بریدن و دوختن راضیه و بیبی ذله شده بود. چه میاظهار کرد؟..مگر میشد دیگر رد کند؟
راضیه دوباره فتنه برپا کرده بود و آتشش دامن گیرش شده بود!
با کف دستانش بازی کرد و بیان کرد:
-خب..خب نمیدونم.
-اِوا دختر انقدر ناز نکن پسره این وقت شامگاه زنگ زده اضافه کرده میخواد ببینتت، خاطرتو میخواد طاقچه بالا میزاری؟ والا دیگه فرصتی پیش نمیاد.
امان از کف دست راضیهی فتنهگر و ماجراهای ناتمامش!
معذب شده به بیبیای که برق چشمانش هویدا بود اظهار کرد:
-میشه..نرم؟
راضیه دومرتبه پرید وسط و اضافه کرد:
-دیگه چی؟میگم پسره زنگ زده همه چیز رو ردیف کرده بعد میگی نری؟ زشته والا ما آبرو داریم.
بیبی چشم غرهای به راضیه حرکت کرد و لبخندی به سرخوشاب زد.
-دیگه الان نمیشه بهمش زد..برای خودتم خوبه دخترم. یه بادی به کلت میخوره. چپیدی تو این اتاق هی درس درس که چی؟ برو دوتا ادم ببین و بگرد..جوونین شما..والا که این روزگارا دیگه برنمیگردن. دوره جوونیت میگذره و حسرت این روزا رو میخوری.
سرخوشاب لبانش را روی هم فشرد. ظاهرا کسی حریف این مادر و دختر نمیشد. ناچار بود قبول کند.
-خیلی خب..
راضیه بیان کرد:
-راستی مسروراب جان نیما گفت خودش میاد دنبالت باهم برین.
تمایل داشت لااقل در این مورد اعتراضی کند ولی راضیه راهش را گرفت و راهی شد و پشت بندش بیبی با ذوقی اشکار خارج شد.
از نیما خوشش نمیوارد شد..به این اندیشید رسام آنها را ببیند. اما از ذهنش پس زد.
به رسام ربطی نداشت! اصلا حالا که او با فاطمه بود، چرا کمی اذیتش نکند؟ چرا او با نیما نباشد؟
از افکار درون سرش میترسید ولی سعی کرد دلش را پس بزند. کتابهایش را جمع کرد و پس از زدن مسواک خود را روی تختش انداخت.
نیما چقدر بیملاحظه بوده که آن وقت شامگاه زنگ زده!
به خود دلداری داد که فقط همین یکبار است. اورا میبیند و باهاش حرف میزند و همه چیز تمام میشود.
شامگاه برای شاداب حکم درگیری با خود را داشت..درگیری با افکار..درگیری با قلب..درگیری با رسام!
رسام..رسام..رسام.. چرا هرفکری تهش به او منتهی میشد؟
پوفی کشید و غلطی در جایش زد. به پهلو شد تا شاید این افکار کف دست از سرش بردارند.
ولی زهی خیال باطل..آنقدر اندیشید و در ذهنش گذراند که در نهایت خوابش برد..
ساعت ۵:۳۰ بود و عمه راضی اضافه کرده بود نیما ۶ به دنبالش میاید. حس میکرد سر و وضع بهم ریختهای دارد.
درست است که از نیما خوشش نمیامد اما دلیل نمیشد شلخته به نظر برسد!
از جایش بلند شد و به حمام راهی شد. دوش دهدقیقهای گرفت و مقابل لباس های اندکش از حرکت ایستاد.
ناگهان یادش وارد شد باید اول موهایش را خشک کند. پوفی کشید و سشوار را برداشت.
خشک کردن آن حجم عظیم وقت بر بود و در نهایت، تمام شد!
مانتوی پرتقالی، شال سفید و شلوار سفیدی را انتخاب کرد. مانتو کمی برایش گمسرور بود که ویژگی مثبتش بود.
باعث میشد زیاد برجستگی هایش در دیده آن مردک نباشد. پنج دقیقه دیگر مانده بود..
اصلا نیما فرد آن تایمی بود یا تاخیر؟نمیدانست. حالا که فکرش را میکرد راجب هیچ مردی جز رسام در زندگیاش نمیاطلاع داشت.
دستش را مشت کرد و به کف کف دستش کوباند.
دوباره رسام!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن