رسام نفس عمیقی کشید و برای لحظاتی به درِ بستهی اتاق خیره شد، دلش پر میکشید برای در آغوش کشیدن شادابِ قشنگ و معصومش.
پوف کلافهای کشید و بدون اینکه به چیزی فکر کند دستگیره را در کف دست گحرکت کرد و سپس وارد اتاق شد.
سرخوشاب که از باز و بسته شدن بهسرعت در از جایش پریده بود با دیدن رسام دیدههای خیسش گرد شد.
رسام همانطور که به سمتش قدم برمیداشت شروع به حرف زدن کرد و آوایِ آهستهش کمکم واضحتر در گوشِ شاداب میپیچید:
– بهم اظهار کردی برم؟
قدمی نزدیکتر شد و با لحنی که قلبخور بودن ازش میبارید ادامه داد:
– کجا برم من؟ میتونم اصلا برم؟
شاداب که زبانش بند رسیده بود بدون اینکه چیزی به لب بیارد تماشایش میکرد، رسامی را که حرفهایش از همیشگی مهربانانهتر بود.
– از وقتی اینجایی فکرم هزار جا میره که داری چیکار میکنی، که حالت چطوره، که اگه کسی اذیتت کرد وقتی من نباشم چی؟
یک قدمیاش از حرکت ایستاد و بدون اینکه نگاه میخ شدهاش را از نگاههای براقِ شاداب بگیرد نیشخندی زد:
– معلومه که نمیدونی و اهمیت نمیدی.
چیزی انگار درون دل شاداب فرو ریخت و خرابههایش روی سر غدد اشکیاش آوار شد، رسامی که تمام فکر و ذکرش شده بود اینطور داشت از بیاعتنایی او میگفت؟
لب تر کرد و میل داشت چیزی بگوید که رسام انگشت اشارهاش را روی لبهای کوچک و خیسش گذاشت و آرام زمزمه کرد:
– هیس!
نگاهش مابین نگاهان همیشه سرخ فلفل کوچکش به گردش در آمد. چه کرده بود با این دو گوی معصوم عسلی؟!..
انگشتش را علیرغم میلش از روی لبهای خوشفرم سرخوشاب برداشت. حینی که عجیب به او مینگریست آهسته پچ زد:
-حاضر شو.
دیدهان شاداب گرد میشوند. حس و جوی که بینشان حاضر بود، با حرف رسام فروکش کرد. آمار دقیقی از ساعت نداشت ولی قطع به یقین شیخ و خانوادهاش، تا نزدیکی نیمهشب در اینجا حضور داششتابزده و سپس راهی شدند.
-چ..چرا؟
رسام دیدهانش را روی هم نهاد. سعی کرد به گراهی شدگیِ آوای عمرش که حاصل از گریه بود، توجه نکند..اگر توجه میکرد که جان میسپرد!
-محض رضای خدا یکبار بهم گوش بده و کنجکاو نشو فلفل خانوم.
آخ که رسام نمیخبر داشت وقتی لفظ «فلفل خانوم» را میگوید، چه میکند با دل در به درش.
به مانتو شلوار سادهاش چنگ زد و آنها را برداشت. ولی نمیتوانست در حضور رسام عوضشان کند.
آرام لب زد:
-می..میشه بری بیرون؟میخوام لباسام رو عوض کنم.
رسام کجخندی روی لبش پمتوجه شد رسید. خجالتهای فلفلش، به عشوههای صد من یه غاز دختر شیخ میارزید!
نمیخواست بار دیگر با او کلکل کند. پس سری تکان داد و حینی که از اتاق بیرون میراهی شد اظهار کرد:
-منتظرتم.
با خروجش، مسروراب فورا لباسهایش را عوض کرد و شالی بر سرش انداخت و سپس، از اتاق خارج شد.
رسام منتظرش توقف کرده بود. با دیدنش کف دستش را محکم مابین دستان بزرگش گرفت و از پلهها پائین راهی شدند.
نگران بود..مردد تمایل داشت کف دستش را از میان انگشتانش بیرون بکشد که رسام سفت تر چسبید.
لب گزید و گفت:
-ولم کن. یکی..یکی میبینه.
رسام شانهای بالا انداخت. بینش بقیه نسبت به این گرهی محکم بینشان، اخرین چیزی بود که دارای اهمیت بود.
حرصی نگاهش کرد و پوزخندی زد:
-نمیخوای بفهمی نامزد داری؟
نگاه رسام تیز سمتش کشیده شد و مهر خاموشی را بر لبانش فرود آورد. شاید بهتر بود فعلا ساکت باشد.. ولی نمیشد.
-کجا میخوایم بریم؟
-اضافه کردم که، میفهمی. هیچی نپرس و فقط بیا.
-این وقت شامگاه؟اگه کسی بفه..
همان لحظه عمه راضی از مقابل آنها که از پلهها پائین وارد شده بودند، گذر کرد و نگاهی بهشان انداخت. نگاهش روی کف دستان قفل شدهشان سر خورد و نگاه عجیب و تیزی حواله رسام و سپس دخترکی کرد که قلب خوشی ازش نداشت.
خوشحالاب هُل زده قصد کرد کف دستش را از او جدا کند که رسام دو مرتبه اجازه این حرکت را نداد! امشامگاه حتی اگر خودِ خدا هم بر زمین میوارد شد، نمیتوانست مانع لمس این کف دستان کوچک شود!
البته که لعنتی به خودش فرستاد بابت این رفت و وارد شدهای متعدد عمهاش.
عمه راضی موذی رو به رسام بیان کرد:
-خیر باشه، این وقت شب کجا شال و کلاه کردین پسرم؟
-چیزی نیست. سرخوشاب یکم حالش خوب نیست. میبرمش یه هوایی بخوره و دیروقت میارمش خونه. شما بخوابین. کلیدم رو بهش میدم.
راضیه دوباره زبانش را به کار انداخت و با لحن بدی گفت:
-وا پسرم؟ به فاطمهی بیچاره بیان کردی نمیری امشامگاه پیشش کار داری و خستهای بعد الان میخوای خوشحالاب رو ببری بیرون؟! فکر نمیکنی نامزدت بیشتر بهت احتیاج داره و باید تو این دورههای شیرین حیاتتون لحظات بهتری رو باهم بسازین؟
آخ که این زن جان به جانش کنند هم زبانش مثل افعی نیش میزد..مرکز نیشهایش هم همیشگی دل کوچک و رنجیده مسروراب بود.
با هر حرفش مصیبتهای این طایفه پر دردسرساز را برای او یادآوری میکرد و کاش میفهمید تنها چیزی که خالقش از آن نمیگذشت، رنجیدگی فرزندی یتیم بود!
رسام نگاهانش را بست. کاش بتواند خودش را در مقابل این زن نگهدارد و بیاحترامی نکند.
سرد، جوری که به او بفهماند دخالتی نکند گفت:
-شبتون بخیر عمه!
راضیه ناراضی از این حرکت، ولی نمیتوانست در مقابل این برادر زاده یک دندهاش مقاومتی نشان دهد.
در نهایت تمایل داشت حرفی بزند که رسام مهلت نداد و خوشحالاب با سری پائین، پشت بند رسام کشیده شد و از مقابل راضیه گذر کردند.
ندرک کرد کِی سوار ماشین شدند و رسام حرکت کرد..بیحرف به چراغهای روشن درون خیابان خلوت خیره شده بود.
خاموشیی بینشان حکمفرما بود که هیچ کدام قصد شکستنش را نداششتابزده. خوشحالاب کمی دقت کرد..مسیر برایش آشنا بود.
تکیهاش را از پنجره برداشت و به رسام نگاهی کرد. مگر میشد این مسیر را از ذهنش پاک کند؟
مگر میشد مکانی را که زیباترین حس عالم را درونش تجربه کرده بود را به باد بسپرد؟ با توقف رسام مقابل درِ خونه سؤال کرد:
-چرا اومدیم اینجا؟
-پیاده شو فلفل.
لرزان نگاهش کرد و پیاده شد. هرچقدرم حس عاشقی را در این خانه تجربه کرده باشد،اما رنجشهای زیادی را هم در خاطرش ثبت کرده بود.
این خونه پس از قدمهای فاطمه، دیگر رنگ آسایش را به خود نمتوجه شده بود. سیاه شده بود، لکهدار شده بود!
همانند طالع خوشحالاب..دخترکی که از نشاط و طراوت، تنها سرخوشاب نامی را به یدک میکشید..به دور از سرنوشت دلگیری که گذرانده بود و همچنان هم ادامه داشت.
رسام با نگاه محزونش تاب نیاورد. میخبر داشت عزیزش به چه فکر میکند. کف دستش را پشت کمرش نهاده و او را به داخل هل داد.
نمیمیل داشت ببیند..نمیخواست آخرین لحظاتی که در این خونه به سر برده بود جلوی دیدهانش جان بگیرد.
باید دفن میکرد..کجای جهان رسم بود مدفون شده را نبش قبر کنند؟!.. رسام از جانش چه میمیل داشت؟
عقب کشید که دست رسام مانع از خروجش شد. دستانش را دور کمر ظریف دخترک حلقه کرد و کنار گوشش لب زد:
-هیس، برو تو. نترس قربونت برم. نزار بیتاب تر از اینی شم که هستم!
نباید دلش میلرزید.. نباید دلش از الفاظ او قنج میحرکت کرد.. اما دل عاشق چه میفهمد از منطق آدمی؟!
مسروراب خاموش شد..ساکت شد..رسام جدیری خیلی خوب قلق دخترک را داشت. همانند موم در مشتش!
کف دستش به سمت کلید برق رفت و آن را روشن کرد. نور چشمان شاداب را اذیت کرد. اخم محوی کرد و ثانیهای بعد کم کم نگاهانش به نور عادت کرد.
شال روشنش از روی موهای خرمایی رنگش سر خورده و بر روی شانههایش افتاده بود. رسام کف دستش را کشید و او را به سمت کاناپه هدایت کرد.
رویش جای گرفت و شاداب را نیز بر روی پایش نشاند. از این نزدیکی حس عذاب وجدان داشت. این مرد دیگر متعلق به خودش نبود.
از این حقیقت تلخ واهمه داشت، ولی واقعیتها هرگز تغییری نمیکنند. رسام جدیری تا چند وقت دیگر اسمش در شناسنامه فاطمه میحرکت کرد.
با فکرش بغضی کرد و رسام فورا متوجه نگاهان نمناکش شد. قلبش از این صحنه به درد رسیده بود.
حسش ترحم نبود..فقط خدایش شاهد بود که از همان روزگارهای اول حسش به این دخترک ریزه میزه ابداً ترحم نبوده است.
این دلدادگی بود که پدرش را در آورده بود. اویی که مردی متعصب بود و زبانزد طایفه جدیریها، به دردانهاش اجازه درس خواندن را داده بود.
گذاشته بود رنگ سرخ و قرمز، بر روی لبان و انگشتانش بنشیند..گذاشته بود دخترک رها باشد! آن هم فردی نسبتا تعصبی مانند او.
این دختر چه کرده بود؟..از کِی انقدر جایش را محکم کرده بود؟..نمیخبر داشت اما هرطوری که بود، هزاران هزار امثال فاطمه هم نمیتوانست جای اورا بگیرد..هیچگاه!
امشب نقاب سرسختانهاش را کنار زده بود..گویی دیگر نمیتوانست آن اختیار سابق را در مقابل معشوقش داشته باشد.
طرهای از موهایش را مابین انگشتانش تاب داد. رسام فریبنده جلو میراهی شد و خبر نداشت چه آشوبی در دل دخترک بیتجربه ایجاد کرده است.
-تو چیای شاداب؟..
متعجب به رسام خیره شد. نگاهش امشامگاه با همواره فرق داشت..
دوباره حینی که به صورتش خیره بود با خود زمزمه کرد:
-تو کی هستی که حواسِ پرتِ منو انقدر به خودش جمع کرده؟
-ح..حالت خوبه؟
تبسمی زد. فلفلش مثل همیشگی کمی در این زمینهها کند متوجه میشد.
-معلومه که کیای..تو زن منی..من! رسام جدیری. ارشد و بزرگ زادهی طایفه جدیری.
مسروراب کمکم داشت از حرکت کردارهایش مضطرب میشد ولی حرفی نمیزد. دروغ چرا؟ از نوازش موهایش ملایمش گرفته بود..رام شده بود.
رسام سرش را کج کرد و با همان لحن ادامه داد:
-یادمه اضافه کردی زن کسی هستی که حتی یه بارم باهاش نخوابیدی، حسش نکردی.
به سرعت از خجالت سرخ میشود. امان از بیپرده سخن اظهار کردنهای او!
سرش را پائین انداخت و روی پایش جابجا شد. دستش را زیر چانه خوشحالاب قرار داد و سرش را بالا گحرکت کرد. سپس اضافه کرد:
-من به فدای این خجالت کشیدنت.
بیشتر سرخ میشود و گویی از گونههایش آتش زبانه میکشد. ولی طاما نمیکشد که با حرف بعدی رسام، شعلههای آتش یخ میزنند!
-میخوام امشامگاه تمومش کنم فلفل.
تندی نگاهش میکند.
-چی..چیو؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن