شاداب با شنیدن حرفی که شیخ زده بود بهتش برده بود، نمی دانست چه باید بگوید.
نگاه سنگین تمام افرادی که در سالن بودند را روی خودش حس می کرد و این بیشتر مضطربش می کرد.
دستان عرق کرده اش را بهم گره زد و با تبسمی یخ زده و من من کنان گفت:
– م… من هنوز د… درسام مونده شیخ.
شیخ نیم نگاهی به دخترک که از استرس رنگ از رویش پریده بود انداخت و با چرب زبانی گفت:
– درسو تو خونه شوهرم میشه خوند سرخوشاب، ولی این شوهره که همیشه گیر نمیاد!
رسام با شنیدن حرف شیخ دستش را مشت کرد و دندان هایش را با عصبانیت روی هم فشرد.
قلبش می تمایل داشت مشتی در دهان مردک هیزی که اسم خودش را شیخ هم گذاشته بود بکوبد و کف دست مسروراب را بگیرد و برود به خونه امن خودشان!
شاداب ولی هراسیده از نگاهِ منزجر کننده و حرف های شیخ سرگردان به دور و برش نگاه می کرد بلکم بی بی گل چیزی بگوید ولی انگار او هم جرئت نداشت که در مقابل کف دست درازی های شیخ باز حرکت ایستاد.
سکوت سنگینی جمع را فرا گراهی شده بود و هیچ کس توان شکستن آن را نداشت تا اینکه رسام با صوتیی کنترل شده و لحنی سرد بیان کرد:
– از اینکه به فکر سر و سامون دادن سرخوشاب هستین ممنون، اما هروقت که وقت شوهر کردن شاداب باشه من خودم براش اقدام می کنم.
شیخ نگاه طولانی ای به رسام که رگ گردنش بیرون زده بود و می شد غیرتی شدنش را به نگاه دید انداخت.
خوب می توانست همجنس خودش را با یک نگاه بخواند و در یک نگاه، رفتار رسام هیچ شبیه به راهی شدار یک برادر نبود.
بوی رقابتی که می توانست با کف دست گذاشتن روی مسروراب از سمت رسام حس کند خط بطلان می کشید روی تمام آن چرت و پرت های برادر و خواهر خوانده بودنشان.
ولی شیخ چیزی به روی خودش هم نیاورد.
کام دیگری از قلیانش کشید و رویش را به سمتی دیگر چرخاند و همان موقع بود که نفس حبس شده مسروراب بالاخره آزاد شد.
نگاه خیره شیخ را جوری تصور می کرد که انگار در حال برهنه تماشا کردنش باشد، به همان میزان کثیف نگاهش می کرد و این تنش را می لرزاند.
قلبش می خواست هر چه بهسرعت تر این مهمانی مسخره تمام شود و بتواند در تنهایی خودش آرام بگیرد.
نگاهش را به رسامی که با اخم های درهم حرکت کرده رو به رویش جای گرفته بود داد.
بغض بیخ گلویش را نشانه گرفته بود و لامصب با تمام قدرتش هم جلو آمده بود.
دلش می میل داشت می توانست به دور از همه در آغوش رسام فرو رود و تا جان در بدن دارد گریه کند.
قلبش می خواست مثل همیشه رسام او را در آغوشش محکم نگه دارد و قربان صدقه چشم های اشکی اش برود ولی…
ولی ولین از آنکه حیات شمشیر از رو بسته بود تا به خوشحالاب نشان دهد که همواره قرار نیست به چیزهایی که می خواهد برسد و این دردناک ترین بود وقتی که به میل داشتن رسام می رسید.
با گوش دادن آوای فاطمه که کنار رسام نشسته بود نگاهش را از کف دست های درهم مچاله شده اش گحرکت کرد و به آنها داد:
-عزیزم میشه امشامگاه بیای پیش ما؟
رسام با همان اخم در حالی که بازوی اسیر شده اش در دستان فاطمه را بیرون می کشید گفت:
– چرا؟
فاطمه با لب های آویزان آوایش زد:
– رسام؟ چرا داره آخه؟
– من فردا هزارتا کار دارم باید به هز…
– فردا رو چه به امشب! من امشب برات یه سورپرایز آماده کردم عزیزقلبم.
بیرون وارد شدن این حرف از دهان فاطمه همانا و پر شدن کاسه صبرِ شاداب همان!
شاداب که کم نمانده بود اشک هایش سرازیر شود به سرعت از جایش قد بلند شد و سرسری عذرخواهی کرد و به سمت عمارت پا تند کرد.
همانطور که قدم هایش را بهسرعت تر می کرد به عقب برگشت و با متوجه شدن اینکه فاطمه در آغوش رسام فرو حرکت کرده بغضش ترکید و دانه های اشک روی گونه هایش روانه شدند.
راضی که از دیدن حرکت کردار گستامنزل شاداب عصبی شده بود، با ترس از اینکه نکند شیخ کارش را توهین به خودش و خانواده اش برداشت کند بیان کرد:
– شرمندم شیخ، این دختر همواره همینطوریه!
فاطمه با افاده نگاهی به خوشحالاب که با قدم های تند از همه فاصله می گحرکت کرد انداخت:
-وا! یعنی چی که همیشگی همینطوریه؟ ادب مگه نداره این بچه؟
– پیش ما که نبوده ادب یادش بدیم فاطمه جان، شما به بزرگی خودت ببخش.
– بی پدر و مادر باشی همینطوری میشی دیگه!
رسام از متوجه شدن حرف فاطمه عصبی دندان قروچه ای کرد و نگاه هایش را محکم روی هم فشار داد.
با آنکه از یحیی هیچ خوشش نمی رسید ولی می خبر داشت که لعیا در مادری کردن برای شاداب کم نگذاشته بود!
با عذرخواهی کوتاهی به بهانه تلفن کردن از جمع خارج شد و دور از چشم همه به سمت عمارت رفت.
جایی که می دانست سرخوشابش در کنج تنهایی خودش پنهان شده.
با وارد شدن به عمارت نگاهی به اطرافش انداخت و با مطمئن شدن از اینکه کسی در سالن نیست به سمت اتاق شاداب روانه شد.
قلب در دلش نبود که دخترک را در آغوشش بگیرد و به او بفهماند که هیچ کس جرئت ندارد تا زمانی که او زنده است دیده بد به مسرورابش داشته باشد!
با نزدیک شدن به اتاق آوای ضعیف گریه ای که به گوشش می رسید هر لحظه واضح تر می شد.
با گوش دادن صدای هق هق های خوشحالاب انگار که چیزی دلش را چنگ زده باشد، سینه اش تیر می کشید.
برای لحظاتی رو به روی در اتاقش ایستاد، دو قلب بود که وارد اتاق شود یا نه.
بعد از آن گندی که زده بود شاید بشود اضافه کرد که این اولین باری بود که با سرخوشاب تنها میشد.
هوفی از سر کلافگی کشید و در را باز کرد، شاداب که از باز شدن ناگهانی در اتاقش جا خورده بود بهسرعت پشتش را به در کرد و با صدای لرزانی که تلاش بر صاف نگه داشتنش داشت گفت:
-ا… الان می… میام عمه.
رسام که دید شاداب نفهمیده او وارد اتاق شده است تبسم کمرنگی روی لبش قرار گرفت.
حدس می زد که احتمالا راضی بعد از مهمانی امشامگاه به سراغ دخترک بیچاره برود و مثل همیشگی او را هدفِ طعنه و کنایه هایش کند.
در اتاق را به آرامی بست و با قدم های آرام به سمت اویی که روی تخت جای گرفته بود و صورتش به طرف پنجره بود رفت.
شاداب که ابتدا صدای قدم های پایی را متوجه شده بود در قلبش خودش را لعنت کرد که چرا کمی بیشتر آن جمع مزخرف را تحمل نکرده تا الان قرار نباشد ملامت شود ولی بوی آشنایی که به مشامش خورد خط بطلان کشید روی افکارش.
نمی توانست باور کند که این رسام بود که به اتاقش رسیده است!
نیم نگاهی به رسام که کنارش جای گرفت انداخت و بیشتر در خودش مچاله شد.
با آن که قلبش له له می زد تا خودش را در آغوشش بندازد و های های گریه کند ولی جلوی خودش را گحرکت کرد.
– می دونی که تا وقتی من پیشتم جات اینجا امنه، هوم؟
بینی اش را بالا کشید و بدون اینکه نگاهش کند سرد زمزمه وار گفت:
– ولی تو همواره اینجا نیستی، همین الانشم داری میری پیش نامزدت!
رسام با شنیدن این حرف خوشحالاب اخمی کرد، برایش سنگین بود که چنین چیزی را از او بشنود!
دل دل می زد که دستش را دور شانه های ظریف شاداب بندازد و محکم در آغوشش قفلش کند ولی…
خودش هم نمی دانست که چه چیزی مانع این می شد.
– من قرار نیست جایی برم خوشحالاب!
– حتی اگر خودتم نخوای، بالاخره می ری؛ غیر از اینه؟
از کی تا به حال مسروراب آنقدر منطقی حرف می زد؟
برایش عجیب بود، دخترکی که می شناخت بیش از اندازه احساساتی عمل می کرد ولی انگار این دختر مسرورابی که او می شناخت نبود.
شادابی که او تا چند روز پیش در خانه اش می مشاهده کرد با این خوشحالاب زمین تا آسمان فرق داشت.
رسام کف دست هایش را مشت کرد و بدون این که چیزی بگوید در سکوت به تماشای مسروراب نشست.
اویی که اشک هایش در خاموشی پشت سر هم روی گونه هایش روان بود و اهمیتی هم به این نمی داد که جلوی رسام گریه نکند.
رسام که قلبش از متوجه شدن گریه بی پایان خوشحالاب گراهی شده بود با لحنی نرم شده و آهسته بیان کرد:
– فلفل من؟ نمی گی گریه می کنی من چه حالی پیدا می کنم؟
سرخوشاب که از متوجه شدن مجدداً اسم مخصوص خودش از زبان رسام دلش سریعتر از حالت معمول می زد سعی کرد چیزی بروزگار ندهد.
کم عذاب نکشیده بود تا این عشق ممنوعه را از قلبش بیرون کند که حالا به خاطر یک حرف و یک کار مجدداً در سیاهچاله قبل بیوفتد.
آهی کشید و بدون این که چیزی بگوید به آسمان تاریکی که از پرده کنار حرکت کرده پنجره مشخص بود خیره شد، آسمانی که تک و توک روشناییِ ستاره هایش تیرگی اش را کمتر می کرد.
رسام اما از خاموشی خوشحالاب هیچ راضی نبود، دلش می خواست مثل سابق باشند ولی انگار همه چیز از آن شب لعنتی به بعد خراب شده بود.
کمی خودش را به او نزدیک تر کرد و همانطور که کف دستانش را دور کمر سرخوشاب می پیچید آهسته زمزمه کرد:
– اینطوری که بغ کرده نباش، فلفل من همیشگی باید پرانرژی باشه!
سرخوشاب نیشخندی زد و همانطور که کف دستان قدرتمند رسام را از دورش باز می کرد بیان کرد:
– از کسی انتظار انرژی داشته باش که تا همین چند دقیقه قبل پدر زنت بهش چشم نداشته باشه؛ الانم به جای اینکه اینجا باشی برو پیششون بالاخره زشته! خانومتون غمگین می شه ببینه نامزدش کنارش نیست!
رسام دندان هایش را محکم روی هم فشرد و با اخمی پررنگ خیره اش شد، با آنکه خودش هم منظور شیخ را خوب متوجه شده بود ولی مسروراب حق نداشت که آن را بر سر رسام بکوبد!
کلافه نفسش را پر قدرت بیرون فرستاد و دستی در موهایش کشید، نمی دانست به چه زبانی باید با مسرورابی که در معرض انفجار بود صحبت کند.
– دردت چیه شاداب؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن