خوشحالاب از گوشهی نگاه به کوروش نگاه کرد.
– شما میگید رسام میشناسید بعد طوری با من حرکت کردار میکنید…
حرفش را نتوانست بزند، نفسش را حبس کرد تا بغضش را قورت دهد.
کوروش کلافه پا بیشتر روی گاز فشرد و نفس عمیقی کشید، دخترک جمع شده روی صنقلبی ماشین غمگین بود.
– نیازی نیست بغض کنی!
مسروراب چرخید و نگاهش کرد.
– بغض نمیکنم!
هردو از گوشه نگاه یکدیگر را زیر نظر میگیرند درست نزدیک به منزل بیبیگل
ماشین از حرکت ایستاد. اینبار خوشحالاب آرام شده به روبه رو خیره شد، کف دستش که روی
دستگیرهی در نشست تازه صوتیش درامد.
– نچ. بشین بیرون خطرناکه!
شاداب کف دست عقب کشید، انگشتانش از استرس لرزید. ثانیه ای بعد نگاهش مات
ماند، شیخ در حال کوبیدن در بود و بیبی در را باز کرده و شیخ را به داخل خانه
میکشد.
خوشحالاب سریع پیاده شد، کوروش هم پشت او میوارد شد.
چند خانه مانده برسند که کوروش جلویش را گراهی شده و سر به نفی تکان میدهد.
– نمیشه مسروراب…
مسروراب گیج نگاهش کرد و دیدهش به در خونه مانده بود.
– یعنی چی نمیشه؟
کوروش به چهرهی بغ کرده اش نگاه کرد و بعد چرخاندش و به سمت ماشین
برگشسریع.
– یعنی یه اتفاقایی افتاده که زیر سر رسام! نقطه ضعفشم تویی باید باهم بریم تهران!
خوشحالاب فقط نگاهش کرد.
– نمیتونم با شما بیام، خودم میرم…
دخترک وحشت کرده بود و اعتماد نمیکرد. کوروش منتظر ایستاد تا شیخ از خونه بیرون بزند. چند دقیقه ای گذشت و گوشی را سمت خوشحالاب گراهی شد.
– زنگ بزن بیبی.
شاداب نگاهش کرد و گوشی خودش را بیرون کشید. شماره خانه را گرفت و لرزان
بیبی را آوا زد.
فقط یک دقیقه تماس طول کشید و او همراه کوروش به سمت تهران رفت،
وحشت کرده بود بیبی هیچ صوتی خوبی نداشت و حرکت کردار شیخ هم وهم انگیز بود.
کنار کوروش وارد فرودگاه شد، بی حس به سمت هواپیما راهی شدند و کنار مردم عادی
قرار گرفتند.
نگاهانش چرخید، کودکی کف دست در دهانش کرده بود و مک میزد. خوشحالاب لبخندی
زد… کودک برایش صدا درآورد.
کمی ساکت شده بود. چشمانش را بست تا ترس از ارتفاع را فراموش کند.
کوروش هم چشم بسته بود، شاداب به نیمرخش خیره شد.
– کجا میریم؟
– خونهی من!
میتوانست مخالفت کند؟
میتوانست مخالفت کند؟ نه! بیبی وحشت کرده بود و فقط از سرخوشاب میل داشت که دور شود، ذهنش به سمت رسام کشیده شد آن بوسه در خواب آن پتوی کوچک که رویش کشیده شده بود.
– رسام اینجاست…
پلک کوروش بالا پرید.
– نه!
– دیشب یکی تو خونه بود من مطمئنم!
کوروش نفسش را سریع بیرون فرستاد.
– توهم زدی!
مسروراب حرصی غرید.
– پتو روم کشیده بود!
دیگر جوابی نیامد، هواپیما تکانی خورد و شاداب نگاه باز کرد.
– رسیدیم!
***
درست روبهروی خانه کوروش توقف کردند، مردد بود که داخل شود یا نه؟
میخواست عقب بکشد و خودش به فکر جا و مکانی باشد ولی دختر تنها در تهران
شهر به این بزرگی کجا میماند.
صبر کرد.
در منزل باز شد و بعد کوروش منتظر نگاهش کرد.
– بفرمایید.
متوجه ترسش شد.
– مهگل بیا مهمون داریم!
دقیقهای بعد یک دختر که تقریبا از خودش بزرگ تر بود در چهارچوب خانه پیدا شد
و تبسم شیرینی زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن