تبسم زدم و با مهری که طی همین چند ساعت به دلم افتاده بود، جواب دادم: عاصی چیه؟! این بچه ها همه شون نعمت خدائن. یاسمنم که از فرشته بودن فقط دوتا بال کم داره!
با دیدن وسایلم جدی شد و پرسید: جایی می خوای بری؟! شال و کلاه کردی!
– اگه اجازه بدید من دیگه رفع زحمت کنم. دیشبم هم به شما زحمت دادم هم جای بقیه رو تنگ کردم.
– مطمئنی جایی واسه رفتن داری؟! اینجا فقط واسه بچه ها نیستا، اینجا درش به روی هرکسی که نیاز داشته باشه بازه. توام که تا همین جا کلی کمکون کردی و برامون دردسر نداشتی.
– میرم، ولی اگه جایی نبود هنوزم اینجا جا دارم واسه موندن یا باید یه فکر دیگه بکنم؟!
جلو اومد و دستام و بین کف دستای پر از مهر مادرانه اش گراهی شد.
– در اینجا همیشه به روت بازه عزیزقلبم. موفق باشی.
با لبخندی ازش فاصله گرفتم و بعد از خداحافظی از خودش و سفارش خداحافظی از بقیه دخترا، به سمت حیاط اصلی راهی شدم.
خب حالا کجا می خوای بری ساغر؟! اصلاً کجا رو داری که بهت پناه بدن و بتونی بدون منت سرت و بذاری زمین؟!
خونه هامون که نمی تونی بری. خدا رو صد هزار مرتبه شکر خانواده درست و حسابی ام که نداری بخوای بری اونجا.
پول کافی ام ته جیبت نیست که حتی بخوای امشامگاه و تو یه مهمان پذیر جمع جور بمونی و شام و ناهارت و یکی کنی.
خب مثل اینکه چاره ای نیست. باید بری خونه مادری که خیلی وقته ندیدی اش و احتمال داره با شوهر جدیدِ عزیزش بیرون باشه.
من انقدر بدبخت و بی پناهم که حتی خونه مادرمم نمی دونم جایی واسه موندنم هست یا نه. حالم از خودم که انقدر ضعیف بودم و هیچ غلطی نمی تونستم واسه جبران این ضعف بکنم بهم می خورد.
کاش یکی پیدا شه و من و به جرم مزخرف بودن و نداشتن کوچکترین ذره ای عرضه انقدر کتک بزنه تا پوست کلفت شم.
بغضم و قورت دادم و به ناچار با وسایلم سمت خیابون حرکت کردم. کف دستم و برای اولین تاکسی ای که رد شد بلند کردم و بعد از یه حساب و کتاب ذهنی کلمه «مستقیم» و به زبون آوردم.
راننده تاکسی که مرد سن بالا و جا افتاده ای بود، ترمز کرد و وقتی نگاهش به چمدونم افتاد از ماشین پیاده شد.
با کلی احترام چمدونم و روی صندلی پشت راننده گذاشت و خودم پشت صنقلبی شاگرد نشستم.
– خیلی ممنون آقا لطف کردید که کمکم کردید.
از تو آینه ماشین نگاهی بهم انداخت و لبخند مهربونی که شامگاهیه پدربزرگای مهربون قصه ها بود به روم زد.
– کاری نکردم که. توام مثل من دخترم. حالا کجا میری دخترم؟!
– مستقیم برید مسیر و بهتون میگم.
سر تکون داد و بدون حرف دیگه ای دنده رو جا زد. شروع به رانندگی کرد و منم خیره هوای ابری بیرون شدم.
قلب آسمونم گراهی شده بود. مثل دل من پر از حرف و درد بود و هنوز موقعیتش و پیدا نکرده بود که شروع کنه.
شایدم می ترسید همین یه ذره محبت و آدمایی که موندن از کف دستش برن و از تنهام تنها تر بشه؛ درست مثل من!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن