لبخندی پهنی روی صورتم جای گرفت و کشیده شدم؛ تند آب و جلوی هامون گراهی شدم و هامون که با صدای پام متوجه اومدنم شده بود سعی کرد کشیده شه که دستم و روی تن زخمیش گذاشتم و سَر تکون دادم.
– تکون نخور بگو من چی کار کنم انجامش میدم.
– یکم اب بده بخورم دارم از تشنگی میمیرم.
یکم آب بهش دادم و بعد از اون بار دیگر چشماش روی هم راهی شد.
لبم و گازی گرفتم و تیکه ای از لباسم و کندم؛ لباسم تمیز بود برای همین زخمش و باهاش بستم؛ میدونستم از درد بیهوش شده.
خدا لعنتت کنه علی! به چه روزگارش انداختی؟ لباسم قسمت کمی اش تمیز بود؛ همون قسمت و روی زخمش پوشوندم و تکونش دادم: هامون؟ هامونم..
از میم مالکیتی که به اسمش دادم حس عجیبی گرفتم؛ با این که کاملا بی هوا و نامیل داشته به زبون آورده بودمش… نگاهای هامون باز شد!
فوری کف دستم و روی صورتش کشیدم و عرقی که از سر درد روی صورتش جای گرفته بود رو پاک کردم.
– دیدهات و نبند؛ حالت خوبه؟! هامون؟
صدام و میشنوی؟!
نگاهاش و آروم باز کرد؛ هنوز بهشدت زیاد گیج بود؛ از این حالت هاش به شدت آزرده شده بودم و نتیجه اش شد آزاد شدن بغضم با آوای قد بلند!
آوای دورگه و گحرکت کرده اش قد بلند شد.
– آروم باش ساغر خوبم؛ حالم… آخ خوبه؛ کسی تورو اذیت نکرد؟!
اشک هایی که به تازگی روی گونه هام ریخته بودند و پاک کردم و سرم و تکون دادم.
– خوبم… باید یه مسیری پیدا کنیم.
مشخص بود هنوزم درد داره، با این که زخم هاش و با لباس های پاره پوره ام بسته بودم ولی بازم درد داشت.
نه غذای درست حسابی خورده بود نه اون قدری آب بود که تشنگیاش رو رفع کنه!
– نگران نباش بیا بشین درست میشه!
از این حرف زدنش لجم گراهی شده بود؛ چجوری میخواست این وضع درست شه؟! حتما منتظر بود علی بیاد بهم تعرض کنه و خودشم بیشتر بزنن! آش و لاش بود و باز فکری برای فرار نمیکرد؟!
– هامون چرا انقدر خونسردی؟ من دارم سکته میکنم صورت خودت و نمیبینی!
لبخندی زد که بخاطر زخم گوشه لبش آخ گفت و لبخندش تبدیل به اخمی از روی سوزش لبش شد: زشت شدم؟!
چشم چرخوندم و پوفی کشید و کمی خودش و جمع و جور کرد: بسیار خوب اون جوری نگاه نکن، فعلا آروم بشین کم کم یه خبرایی میشه.
از حرفاش چیزی نمیمتوجه شدم چرا درست حرف نمیزد؟! نقشه فراری داشت و چیزی نمیبیان کرد؟!
شاید اینجا دوربین بود و اون نمیمیل داشت جلوی دوربین حرفی بزنه.
جلوی سوالات معتدد توی ذهنم و گرفتم و ساکت قرار گرفتم تا زمان بگذره…
خودمم گرسنه و خسته بودم اما بازم حرفی نزدم.
نمیدونم چقدر توی خودم بودم تا این که قدم های آرومی و به سمت تنم حس کردم و بعد از اون صوتی پچ پچ هامون:
– بیا بخواب تو بغلم.
نقی توی خواب و بیداری زدم و خودم و سمتی که عطرش میاومد خم کردم.
عطر نابش و حس میکردم!
تنم و طرفش کشیدم و اونم دستاش و دورم حلقه کرد تا گرمی آغوشش و دور تنم حس کردم لبخند بزرگی تو خواب و بیداری زدم و کاملا خوابم برد.
***
صدای بلنده شلیک گلوله باعث شد یا ضرب از خواب بپرم.
جیغ کرکنده ای زدم و با چشمای گرد شده و وحشت زده کشیده شدم. هامون داشت با پا به در و دیوار و پنجره میکوبید.
جیغ زدم و با نفس نفس سمت هامون رفتم.
– چی کار میکنی هامون؟! تورو خدا نکن تو تنت زخم داره لعنتی… اییی نکن هامونننن
هامون با نفس نفس عقب کشید و لب زد:
– آروم باش چیزی نیست بشین عقب.
پلیس اومده باید بریم بیرون دارند اید آشغالا رو کف دستیگر میکنند.
– پلیس از کجا خبر دار شده اومده؟ وای هامون مولینم بفهمه سکته میکنه!
عصبی شد، اخماش به طرز بدی توی هن حرکت کردند که باعث شد آب دهنم و قورت بدم و با ارس نگاهش کنم؛ نگاهم و از دیدهای قرمزش گراهی شدمه با خشم غرید:
– من و مثل سگ زدند بعد تو مضطرب مامان جونتی؟! همون که باعث شد این بلا سر ما بیاد؟ متوجهی چند ساعته اینجا موندیم بدون آب و غذا و هیچ کوفت و زهرماری؟؟ تو یا واقعا سرت به جایی خورده یا خودت و به خریت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن