پاشا سعی کرد خودش را کنترل کند تا حرف نامربوطی نزند…
نگاه سخت و پر خشمش را به بابک داد که او هراسید و در جایش تکانی خورد.
نگاه کف دست مشت کرده پاشا کرد که از زور برآشفتهت به سفیدی می زد.
بی شک اگر کاری نمی کرد پاشا، برای نشون دادن قدرتش هم که شده بود، افسون را با خودش می برد…
ولی خب جدیت خانوم احتشام را هم نمی توانست نامتوجه شده بگیرد و البته مهمترین چیز افسونی بود که این وسط داشت یک کارهایی انجام می داد…!
بابک سعی کرد از در ملایمت وارد شود…
-ببینید خانوم احتشام حق دارین که قلب نگ…
میان حرف بابک بود که افسون با یک سینی شربت در حالی که از آشپزمنزل خارج می شد، صدا کشیده کرد که حرف بابک نصفه ماند…
-عمه جان…
عمه ملی کف دست روی دماغش گذاشت…
-جلوی افسون هیچ حرفی نزنید، خواهش می کنم…
سپس رو به افسون صوتیش را قد بلند کرد: افسون من نمی تونم بلند بشم، خودت بیا…!
نگاهها سمت افسون چرخیده شد و دخترک خجل زده لبش را گزید…
خب آنکه دزد به منزل اشان آمده بود به اندازه کافی باعث ترسش شده بود…
انگار باید خودش ترسان و لرزان سینی را می برد…
پاشا با متوجه شدن صورت رنگ پریده دخترک و شالی که نصفه نیمه روی سرش بود مخصوصا با ان لباس خواب خرسی اش، قلبش یک حال عجیبی شد و ناخوداگاه بلند شد سمتش رفت تا کمکش کند.
افسون هم لحظه ای با امدن پاشا هول می کند و قدمی سمت جلو بر میدارد که ناگهان پایش به لب فرش و ریشه های ان گیر می کند و در کسری از ثاتیه ها دخترک با صوتی جیغی پخش زمین می شود و سینی هم توی هوا واژگون شده و روی پاشا فرود می اید…
سرتاپای پاشا از شربت پر شده بود.
نفس در سینه هر سه حبس شد و بدتر بابک بود که با قلبهره و دلواپسی نگاه به پاشایی کرد که از حرص و خشم چشم بسته بود…
پاشا کف دست به کمر شربت را از صورتش پاک کرد و با دیدهانی سرخ شده نگاه افسون کرد که دخترک کم مانده بود به گریه بیفتد…
افسون هولزده و ترسیده از روی زمین کشیده شد و قدمی جلو آمد و خواست مثلا قلبجویی کند که این بار پایش توی اون پایش گیر کرد و داشت زمین می افتاد که پاشا بلافاصله با قدمی به سمت دخترک بازویش را گحرکت کرد و با اخم هایی که بی نهایت او را ترسناک کرده بود، نگاهش کرد که دخترک از حرص به خودش و دست پاچلفتی بودنش قطره ای اشک از نگاهش ریخت که دل پاش را جور عجیبی لرزاند.
-وای ببخشید…!!!
عمه ملی کف دست به سرش گرفت و با ناامیدی و دل مضطربی اظهار کرد: حالا متوجه حرفام شدین که چی میگم…؟! این دختر اونقدر سر به هواس که من روزگاری ده بار برای میمیرم و زنده میشم….!
بابک به عمق حرف های عمه ملی پی برد و خب افسون تنها بیست و یک سال داشت و نباید توقع زیادی داشت که او در حد یک زن پخته حرکت کردار کند…
پاشا فقط نگاه نگاهان خیس دخترک کرد و بدون توجه به حرف های عمه ملی بدون هیچ نرمشی بیان کرد: من سر حرفم هستم خانوم احتشام…! بهتره هرچه زودتر با دخترتون حرف بزنین…!
سپس بازویش را رها مرد و رو به بابک بیان کرد: بریم…!
و بدون هیچ حرف دیگری راهی شد و بابک هم به دنبالش…
افسون مات و مبهوت خیره راهی شدنشان شد و سپس رو به عمه ملی کرد…
– منظورشون از اون حرف ها چی بود عمه…؟!
عمه ملی ناتوان روی مبل وا راهی شد و سرش را به پشتی مبل تکیه داد…
-باید حرف بزنیم افسون…! من تموم سعی ام رو کردم تا از همه چیز دور باشی اما انگار نمیشه و تو درست در راس همه چیزی…!!!
بابک نگاهی به پاشا کرد و خنده اش گرفت.
خنده ای که سعی در کنترل کردنش داشت و نمی میل داشت پاشا متوجه شود ولی شد…
-نیشت و نبندی بابک، خودم کاری می کنم که بسته بشه…!
بابک تبسم پهنی زد: داداش سرتاپا شربت شدی… اونم کی پاشا خان سلطانی…! دشمنات بفهمن یه دختر بچه باهات چیکار کرده، جشن می گیرن…!
پاشا بی توجه به بابک روی موتورش جای گرفت و با جدیت اظهار کرد: کش دادن این موضوع به صلاح نیست، نقشه ای رو که آخر می تمایل داشتیم اجرا کنیم رو الان انجام بده… فقط مراقب افسون هستی که خش رو تنش نیفته…!
بابک ابرویی بالا داد…
-دیده داداش… من میشم جان نثار زن داداشمون… برو خیالت راحت…!
موتور را روشن کرد.
– محافظا رو بیشتر کن…!
بعد هم گاز داد و رفت.
بابک با خنده ای که روی لبانش نقش بسته بود با خود زمزمه کرد: افسون خانوم چه کردی با این مرد که اگه هرکس دیگه جای تو بود، جنازه اش رو باید تحویل بستگانش می دادیم…!
****
با حرص وارد حمام شد… سعی کرده بود به دخترک فکر نکند ولی خب ان خوابی که به واقعیت نزدیک بود و یا ان اشکی که از گوشه نگاهش از ترس چکید، ضربان دلش را بالا برد…
این روزها بدجور درگیر بود و حال با وجود افسون باید چه می کرد…؟!
ان دختر زیادی بچه و توی دنیای فانتزی خودش بود برای اوی وحشی و ادمکش زیادی بود.
دستانش را روی دیواره های حمام گذاشت و اب سرد روی سر و گردنش به رقص درامد…
افسون پاک و معصوم بود و بهشدت قشنگ…!
حیف بود…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن