افسون متعجب گفت:
-چه کاری از دست من برمیاد…؟!
پاشا کمی مکث کرد.
-باید از ویلا بری…!!
دخترک ناراحتی اش یادش حرکت کرد.
-چی میگی پاشا…؟! زیستن من و بچه هام اینجاست و اونوقت تو….
پاشا توی حرفش آمد.
-بهم اعتماد کن…! تو بری، دیگه فکرم درگیر تو نیست که باید توی این اوضاع مراقب تو هم باشم…!
دخترک متعجب جواب داد.
-پاشا تو نمی ذاشتی من از اینجا جم بخورم..؟!
پاشا خم شد و پیشانی اش را بوسید.
-اون موقع صلاحت در این بود که از ویلا خارج نشی اما الان موندنت تو ویلا اصلا به صلاح نیست…!!
افسون بغض کرد.
-من بدون تو کجا برم…؟! اصلا منو به کی می سپاری…؟!
پاشا این بار گونه اش را بوسید.
-یادته همیشه یه زندگی آروم و بی دغدغه می میل داشتی…؟!
دخترک قلبش آتش گحرکت کرد.
سر تکان داد.
مرد هم بغض کرد.
-می خوام بعد از این ماجرا اون زیستن آروم و پر از آرامش رو برای تو و بچه هامون بسازم…!!! توی اامان فرصت باید با نریمان بری…!!!
#پست۹۱۰
افسون
باورم نمی شد.
هضم حرف های پاشا برایم سنگین بود.
من کجا می رفتم بی او و بچه هایم…!
قلبم آتش گحرکت کرد و زندگی ام در نگاه بهم زدنی ویران شد.
توی سرنوشت من ساکتشی وجود نداشت.
تا بود پدر و مادرم حالا هم شوهر و بچه هایم…!
سر بالا گحرکت کردم و با تمام وجود اسم خدا را زمزمه کردم.
پاشا اخطار داده بود که راجع به این موضوع با کسی حرف نزنم حتی عمه ملی…!!!
یک هفته ای می شد سرپا شده و بیشتر در باغ قدم میزدم و حال روحی ام بهتر بود.
دیده بستم و سعی کردم رخوت و حس بدی که داشتم را از خودم دور کنم اما نشد.
طبیعی بود من بیشتر از خودم مضطرب بچه هایم بودم.
با یادآوری خوابی که متوجه شدم و حرف های میلاد دلم ناخودآگاه کمی آهسته می شود.
به قول عمه ملی مرده ها به همه چیز آگاه بودند و این یعنی میلاد مضطربم بود حتی با وجودی که دیگر توی این جهان نبود…
بار دیگر اشک به نگاهانم زد.
خسته ام و بیقرار دوقلوها…!
نفسم را سخت بیرون دادمم و از زیر درخت قد بلند شدم.
داشتم مسیر داخل ساختمان را می رفتم که از گوشه نگاه حرکت چیزی را حس کردم.
سرم را سمتش چرخاندم که با مشاهده کردن یکی از محافظ ها که سمت پشت ساختمان می حرکت کرد، سر جایم از حرکت ایستادم…
انگار متوجه ام نشده بود که با عجله داشت می رفت.
بدون آنکه کف دست خودم باشد به دنبالش حرکت کردم و گوشه دیوار پناه گحرکت کردم…
سریع گوشی ام را درآوردم و مشغول فیلم گرفتن شدم…!
#پست۹۱۱
مرد هراسیده گفت: اتابک خان به سرت قسم اصلا نمیزارن بفهمیم اینجا چه خبره…؟!
انگار تازه می درک کردم جهانی اطرافم چه خبر است…؟!
تمام این مدت من به خاطر نبود بچه هایم ناخوش بودم و یک جورایی حال بدم دست خودم بود که با دنیا و اطرافیانم قهر کرده بودم…
در حالی که باید به جای زانوی غم بغل گحرکت کردن، با پاشا همفکری می کردم نه اینکه بیچاره خودش یکه و تنها حتی بار مرا هم به دوش بکشد…
نفسم را هم از ترس حبس کرده بودم.
-اتابک خان… این مرتیکه خدم و حشم زیاد داره… اصلا همه یه جوری براش باوفا هستن که حاضرن جونشون رو بدن جز من…!!!
بعد کنی مکث ادامه داد: منم فقط می خوام انتقام خواهرم رو بگیرم… زنش باید مثل خواهر من بمیره…!!!
دلم تا توی دهانم میزد و کف دستانم هم می لرزید…
صوتی قلبم را توی سرم حس می کردم.
مردک کف دست بردار نبود.
-مشاهده کردین که چطور بچه هاش رو براتون آوردیم… امروزگار فردا هم زنش رو میاریم…!!!
تمام وجودم علاوه بر ترس، پر از خشم هم شده بود که دلبسته شدم ان لحظه خودم یک کاری کنم تا او را گیر بیندازم اما بعد که نگاه هیکل بزرگش که کردم دیدم نه تنها از پسش برنمی آیم حتی امکان داشت نقشه های پاشا را هم خراب کنم….
حرف های آخرش را نفهمیدم و با پایین آوردن گوشی اش من هم فیلم را قطع کردم و تمایل داشتم قدمی عقب بردارم که پایم روی تکه چوبی خشک شده حرکت کرد و با شکستنش صوتیش قد بلند شد…
خون در تنم منجمد شد و مرد بهسرعت سمتم برگشت و با متوجه شدنم دیدهانش سرخ شد و سمتم دوید…
۹۱۲
جیغ کشیدم و پا به فرار گذاشتم.
مردک به دنبالم بود و از ترس داشتم میمردم که ناخودآگاه سمت وردی ساختمان با تمام توانم دویدم…
-صبر کن دختره پاپتی هرزه… می کشمت…! وایسا توله سگ….!
بدون آنکه توجه کنم فقط می دویدم تا اینکه نزدیک ساختمان و با دیدن محافظ ها حس خوبی بهم دست داد که بی معطلی بهشان نزدیک شدم و کنارشان ایستادم…
روی پا خم شدم و نفسم بالا نمی وارد شد…
کامران را مشاهده کردم و انگار دنیا را بهم داده بودند که دستم را اشاره به پشت سرم کردم و بریده بریده لب زدم…
-جا.. سوس… جا… سوس…!!!
او هم معطل نکرد و با دادی ب دو سه تا از محافظ ها اشاره کرد که انها پشت ساختمان رفتند اما من ولینم بریده بود که فقط گوشی را توی سینه کامران زدم و روی زمین نشستم و نفسم یاری نمی کرد…
دیدهانم تار می دید.
کامران فیلم را پلی کرد و با دیدن ان اخم هایش درهم شد و بیشرفی هم نثار مردک کرد…
سپس کف دست زیر بغلم برد و کمکم کرد تا بلند شوم…
بی حال نیم نگاهی بهش کردم.
-می اظهار کرد… می خواد منو هم… بدزده…!!!
در ساختمان را باز کرد…
-حالتون خوب نیست خانوم… تازه سرپا شدین نباید اینقدر تقلا می کردین…!!!
تمایل داشتم حرف بزنم که چشمانم سیاهی رفت و کف دست کامران را چنگ زدم…
-حالم بده…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن