عمه ملی مضطرب سمتشان حرکت کرد و با متوجه شدن رنگ پریده افسون دلش درد گرفت.
اخم کرد.
این مرد با تمام کمک هایش یک نامحرم بود که پاره تنش را روی کف دست کشیده کرده بود.
سمت اتاق پا سریع کرد و رو به پاشا اظهار کرد: بیارینش اینجا…!
پاشا وارد اتاق شد و او را روی تخت یک نفره گذاشت.
نگاهش روی صورت افسون جای گرفت و با مشاهده کردن رنگ پریده اش از کاری که کرده به شدت پشیمان بود.
-زنگ میزنم دکتر بیاد…
عمه ملی با نگران سر تکان داد و حرکت کردن پاشا را تماشا کرد اما با متوجه شدن کفش هایی که به پا داشت وا رفت.
با کفش های بیرون داخل منزل امده بود…!
او می تمایل داشت آنجا نماز بخواند…!
بی خیال شد و کنار افسون روی تخت جای گرفت.
غش کردن های دخترک هم داشت نگرانش می کرد.
بوسه ای روی موهایش کاشت و از اتاق بیرون راهی شد تا ببیند دکتر کی می آید که اسلحه ای در کف دست پاشا متوجه شد…!
جا خورد….!
شک نداشت که دلیل بیهوش بودن افسون هم همین است اما چرا…؟!
پاشا برگشت و با متوجه شدن زن که نگاه جدی اش روی اسلحه بود ان را پشت سرش برد و داخل شلوارش گذاشت…
– برادرزاده من از اون اسلحه ای که تو دستته به شدت می ترسه چون خاطره خوبی باهاش نداره…!
پاشا می خبر داشت اما تظاهر به تعجب کرد.
-نمی دونستم و بی هوا اسلحه ام رو مشاهده کرد و غش کرد…
عمه ملی قدمی حلو راهی شد.
– تو مگه دوست داداشم نیستی پس چرا باید اسلحه داشته باشی…؟!
پاشا بهشدت جدی گفت: برای حفظ جونم مجبورم خانوم احتشام… دکتر تا چند دقیقه دیگه میاد…!
پاشا قصد رفتن کرد که عمه ملی صدایش زد.
-لطفا وقتی دخترم تنها توی خونه اس، سرزده نیاین اینجا…!!!
**
شماره بابک را گرفت.
بابک با اامان بوق تماس را جواب داد.
– جونم پاشا…؟!
پاشا با عجله سمت موتورش راهی شد.
-خانوم احتشام رو تعقیب کردی…؟!
-اره همون که حدس می زنی…! می خوان از اینجا برن…!
پاشا نفسش را سخت بیرون داد.
فکرش را می کرد ولی راهکار غلطی بود.
-نباید تو آپارتمان باشن بابک… زیرا اونجا هم موندنشون خطرناکه… یه جای مطمئن تر پیدا کن…!
-باشه داداش… در ضمن زنه سمت پایین شهر توی یه خونه ای رفت و یک ساعت هم اونجا بود…
-نفهمیدی چیکار داشت…؟!
بابک سوار ماشین شد.
-یه پیرزن زندگی می کرد که وقتی داخل خونه حرکت کردم و خودم از بستگان خانوم احتشام جا زدم، پیرزنه شروع کرد دعا کردن… گویا دستی هم تو کار خیر داره…!!!
پاشا با یادآوری پدر افسون لب زد…
-برادرش هم تو کار خیر بود…!
-یه موتوری هم بود که بدجور مشکوک می زد، دادم بچه ها آمارش و برام دربیارن…
-بابک چهاردیدهی حواست و میدی به خانوم احتشام و برادر زاده اش…. نمی خوام مشکلی پیش بیاد… مشکلی هم بود، میاریشون ویلا….!
بابک جاخورده باشه ای گفت و تماس را قطع کرد.
انگار بیشتر از ان که فکرش را بکند ان دختر مهم شده بود…!!!
افسون
کلافه بودم و حوصله ام به شدت سر حرکت کرده بود.
یاد ان مرد و زورگویی هایش که می افتم دوست دارم سرم را به دیوار بکوبم.
یک دفعه نمی دانم از ناکجا آباد پیدایش شد و کف دستم را چسبید، بعد با ان اخم های همیشه درهمش من را به منزل برگرداند.
نمی دانم چرا آنقدر از چشمانش می ترسیدم.
سرد و ترسناک بود و بدتر از ان اسلحه داشت…
ان لحظه ای که اسلحه اش را مشاهده کردم دیگر فکر و وجودم کف دست خودم نبود که همان جا در دم بیهوش شدم…
-چیه دختر بغ کردی…؟!
نگاهی به عمه ملی کردم.
-قلبم گرفته عمه…! اصلا ما اینجا چیکار می کنیم…؟! عمه اون مرد خطرناکه….!
متوجه ترسم شد.
سمتم رسید و کنارم قرار گرفت.
دستی روی موهایم کشید.
-می دونم و مجبوریم اینجا باشیم چون حاج جلال یوسفی دنبالته…! این مرد شاید بد باشه اما مورد اعتماد بابات بوده…!
اخم می کنم.
بابا میلاد چطور با یک مردی که اسلحه داشت، رابطه داشته…؟!
-پلیسه عمه…؟!
عمه ملی تبسم تلخی زد.
-ای کاش بود اما نیست… اون مرد هم یکی هست مثل همونایی که دنبالتن اما هیچ آسیبی به ما نمی رسونه…!
-از کجا می دونی عمه…؟!
-زیرا بهمون پناه داده…! چون تموم بدهیت به رضا شرخر رو صاف کرده… چون مراقبت بود و ازت محافظت کرد…. چون نذاشت تو رو هم ازم بگیرن…!
تنم لرزید.
این حرف ها چیزهایی نبود که قلبم می تمایل داشت بشنوم.
من اخم و شرارت ان مرد را مشاهده کردم.
مدتی که اسلحه را کشید و سرم داد زد…
او یک زورگوی جانی بود.
دست عمه را گراهی شدم.
قلبم آشوب بود.
– عمه بیا از این شهر بریم… بیا از دست این آدم ها فرار کنیم….!
قطره اشکم چکید…
– همین آدما بابا و مولینم و کشتن… عمه من طاقت از کف دست دادن تو رو دیگه ندارم….!!!
چشمان عمه پر شد و در آغوشم کشید.
-به چیزهای الکی فکر نکن دختر… توکلت به خدا باشه…!!!
-عمه من می ترسم…!
عمه ازم جدا شد.
اخم کرد.
-ببین چه لوس می کنه خودش و دختر گنده…! می خوام کیک درست کنم، یه دوش بگیر و بیا کمک…!
بعد هم در حالی که پشت نگاهی برایم نازک می کرد، سمت آشپزخانه راهی شد.
با لب هایی آویزان نگاهش کردم.
من لوس نبودم فقط می ترسیدم…!
***
کیک را داخل فر گذاشتم و با ذوق نگاه سرسری به آشپزخونه انداختم…
مجهز بود.
مانند خانه قبلی خودمان بود وقتی بابا و مولین بودند.
دلم تیر کشید و بغض بیخ گلویم چسبید که با آوای زنگ در به آنی در جایم پریدم…
منگ بودم و بین خاطرات گذشته و صوتی زنگ گیر بودم که صدای تشر عمه ملی قد بلند شد…
-افسون چرا وایسادی برو در و باز کن…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن