-افسون همینجا میمونه خانوم احتشام نمیتونم اجازه بدم بازم همچین اتفاقی بیفته…!
عمه ملی دلخور و با قلبی خون نفسش را سخت بیرون داد.
-حق داری پسرم… منم راضی نیستم دیگه تو اون خونه بمونه…!
پاشا بسیار مصمم و با احترام گفت: لطفا شما هم همینجا بمونین… نه تنها جون افسون بلکه جون شما هم در خطره…! اون خونه برای شما هم امن نیست…!
عمه ملی تلخ لبخند زد: می دونم پسرم اما ماجرای من متفاوته…! من دیگه نمی تونم تو این شهر بمونم باید برگردم شهرستان…!
پاشا جا خورد.
این را نمی خبر داشت…
اصلا چه خطری می توانست باشد…؟!
– اتفاقی افتاده خانوم احتشام…؟!
عمه ملی با مکثی نگاهش کرد و بعد کف دست در کیف برد و پاکت نامه ای بیرون کشید و سمت پاشا گحرکت کرد…
با مضطربی قبل از انکه ان را به مرد بدهد، گفت: دارم بهت اعتماد می کنم پسرم… دارم تموم هست و نیستم رو بهت میسپرم تا اگه مردم با خیال راحت سر زمین بزارم…!
اخم های پاشا درهم شد و دستانش مشت…
عمه ملی بغضش را فرو داد…
-اول افسون رو به خدا بعد به تو می سپارمش… این پاکت همون چیزیه که باعث مرگ میلاد و زنش شد… حتی شاید من…!!!
وجود پاشا لحظه ای لرزید…
-خانوم احتشام این همه عجله…
عمه ملی به میان حرفش امد…
-دیدی که هنوز هیچی نشده می خوان ناموس دزدی کنن، عجله منم برای همین بود… این پاکت نباید کف دست هیچ احدی بیفته… خودت بهتر از هرکسی می دونی چی تو این پاکته و حتی به خاطر این چقدر آدم می تونه کشته بشه…!!!
سنگینی زیادی روی شانه هایش احساس می کرد…
او می دانست حتی بیشتر از این زن…
-چرا من…؟!
عمه ملی خندید: تو داری از دخترم مراقبت می کنی پس امین تر از تو سراغ نداشتم…!
-افسون بفهمه، ناراحت نمیشه…؟!
عمه ملی نگاه عمیق دیگری کرد: همین که ناراحتی و مسروریش برات مهمه این خودش برای من خیلی باارزشه و خیالم رو راحت می کنه…!
پاشا غافلگیر شد و سکوت کرد.
عمه ملی نگاه عمیق و مهربانی بهش انداخت وادامه داد: مراقب افسون باش، این دختر زیادی سر به هوا و گیجه… نذار براش اتفاقی بیفته…!
پاشا کلافه بود.
حرف های عمه ملی بوی خوبی نمی داد.
اگر این زن می رفت، افسون هم بی قرارتر می شد و دیگر نگه داشتنش در این ویلا کار سختی بود…
پا روی پا انداخت و بسیار مردانه و با اقتدار بیان کرد: خانوم احتشام اون کاری که می خواید رو انجام بدین و بهتر صرف نظر کنین زیرا این دقیقا همون تله ایه که برای میلاد چیده بودن…. به اسم نجات جون ادم های مهم زیستنش خودش رو کشتن…! این راه تهش بن بسته…!
وجود عمه ملی به یکباره به لرز قرار گرفت.
دیدهانش درشت شد و از حرف های پاشا کم مانده بود دلش بایستد…
-این حرف ها یعنی چی…؟!
پاشا خیره و خونسرد نگاه زن کرد.
این زن با همه خبر داشته هایش مانند خود میلاد زیادی ساده و بی ریا بود.
درست مثل افسونی که سادگی هایش را از این خواهر و بردار به ارث برده بود…
-یعنی اینکه پشت این ماجرا یه عده آدم منفعت طلب و مفت خور هستن که عین لاشخور منتظرن تا محتویات این پاکت رو بشه و هرکدوم به نون و نوایی برسن…!
عمه ملی ترسیده بود.
توی این موقعیت و اندیشیدن به این که کار درست چیست واقعا شرایط را سخت و طاقت فرسا می کرد.
پاشا ترس و لرز زن را حس کرده بود که خود ادامه داد: حرکت کردن و نراهی شدن شما هیچ فایده ای نداره زیرا اون ادمی که می خواد شما رو بکشونه اونجا، اونم تو روستایی پرت و دور افتاده، آدم همونایی هست که بهتون بیان کردم…!
-پس… پس من چیکار کنم…؟!
پاشا با آرامش لب زد: همین جا بمونین… حتی دیگه اون خونه برای شما هم امن نیست…! در ضمن با بودن شما می تونم افسون رو هم همینجا نگه دارم…!
چشمانش را باز کرده و نگاهی به اطرافش داد.
این اتاق را پاشا در اختیارش گذاشته تا استراحت کند.
پاشا…!
مرد پررنگ این روزگارهایش…!
باز هم این مرد به کمکش امده و نجاتش داده بود.
باید تشکر می کرد که نگذاشت سعید به خواسته شیطانی اش برسد.
لحظه ای با یادآوری آنچه از سر گذشته بود، بر خود لرزید.
ترس وجودش را فرا گراهی شد و بغض کرد.
خود را بالا کشید که با احساس پایین رسیدن چیزی از پایش متوحه پریودی اش شد…
لعنتی به خودش و وضعیتی که همیشه از ترس بهش دچار می شد، کرد و با بی حالی پتو را کنار زد و سمت سرویس رفت…
اتاق تاریک بود و تنها نور ماه از درز پرده داخل را روشن کرده بود.
در سرویس را بست و تمایل داشت سمت تخت برود که با پیچیدن بوی عطری به زیر دماغش ناخودآگاه نفس عمیق کشید…
-ببین تو رو خدا حالا که خودش نیست ولی عطرش هست…! خدایا دارم خل میشم…!
-خل بودی فقط باور نداری…!
دخترک با متوجه شدن آوای پاشا اونم درست بغل گوشش چنان از جا پرید و جیغ کشید که مرد به موقع کف دستش را دور کمرش پیچاند تا نیفتد…
-وای خدا …!!!!!
قلبش محکم و شتابزده می کوبید و نگاهانش بسته بود.
پاشا دخترک را به خود فشرد.
نمی خواست او را بترساند ولی مقصر خود افسون بود که زیادی توی حال خودش بوده…
-مگه جن متوجه شدی اینجور گرخیدی دختر…؟!
افسون اخم کرد.
نفس نفس میزد.
-بلا نسبت جن…! حداقل میاین داخل چراغ رو روشن می کردین…!
لب پاشا یک وری شد: نمی خواستم از خواب بیدارت کنم…!
دخترک نگاهانش را در حدقه چرخاند.
-تیر که نخورده بودم خواب به خواب برم، یه غش ساده بود…!
پاشا ابرویی بالا انداخت. لبش بیشتر کش آمد: غش ساده خونریزی داره…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن