آخرین امضا را زد و خودکار را روی میز گذاشت.
پوشه را سمت بابک هل داد:
-جنسا رو رد کردین…؟!
بابک تبسمی روی لب نشاند.
-گزارش کاملشه روی میزته ولی اتابک عجیب موی دماغ شده…!
-چی شده…؟!
-انگار اولتیماتومی که بهش دادی رو جدی نگراهی شده، نوچه هاش و ول کرده، دارن فضولی می کنن…!
نگاه پاشا سخت شد.
-دمشون و قیچی کن…!
-قیچی کردم ولی بازم آدم نمیشن…! مشکل از اصل کاریه…!!!
-حرف حسابش چیه…؟!
-افسون…!
خشم به دفعتاً وجود پاشا را پر کرد.
آنقدر عصبی بود که حتی خودش هم متعجب بود از حال درونی اش…!
افسون خط قرمزش شده بود…!
بابک از نگاه طوفانی اش جا خورد…
می دانست روی این دختر حساس است و به عمد این حرف را پیش کشید…
دندان روی هم فشرد.
-بحث افسون رو همین حالا تموم می کنی…!
-من کاری بهش ندارم فقط میگم که…
پاشا به میان حرفش آمد و با تحکم اظهار کرد: تو یا هرکسی دیگه ای حق اینکه در مورد زن من حرف بزنه، نداره وگرنه خوب می دونی چطور می تونم ساکت کنم…؟!
#پست۳۰۴
بابک حساب برد.
تسلیم وار کف دست بالا برد تا توجیه کند چون موضوع اصلی خود افسونی بود که جانش در خطر است.
-نمی خوام تو کارت دخالت کنم اما ازدواجت با افسون به نقطه ضعفت تبدیل شده… می خوان از طریق زنت بهت آسیب بزنن…!!!
پاشا پوزخند زد: اتابک جرات مقابله با من و نداره…!!!
-درسته ولی می تونه که زیر آبی بره…!
حق با بابک بود.
دشمن زیاد داشت و می توانسسریع از طریق افسون تهدیدش کنند.
برایش سخت بود با موش کثیفی چون اتابک متوجه شدار کند اما مجبور بود تا به وقتش زهرش را بریزد.
-می توتی یه وقتی رو بهش بدی تا ببینم حرف حسابش چیه…؟!
بابک با حرف پاشا لبخند رضایت بخشی زد.
-کار خوبی می کنی…
پاشا عکس العملی به حرفش نشان نداد ولی توی فکرش تنها بودن با افسون را مرور می کرد که کشیده شد.
-آخر هفته نیستم…!!!
****
افسون
-عمه واقعا عاشق اسفندیار خان هستی…؟!
عمه ملی گونه هایش سرخ شد.
-این چه حرفیه می زنی…؟! گفتم که یه چیزی بود اونم مال سال های پیشه…!!
-بعید می دونم اون آدمی که من متوجه شدم ولت کنه…؟!
جا خورد: چی؟ چیزی بیان کرده بهت…؟!
ابرویی بالا انداختم: پس بهش فکر می کنی…؟!
#پست۳۰۵
عمه ملی اچمز شده بهم خیره شد.
مانده بود چه بگوید که لبخند زدم…
چشم غره ای بهم راهی شد.
-نمی خوای بس کنی…؟!
– پس شما هم دلت اون عشق جوونی رو می طلبه…!!!
نگاه دزدید.
-حرف گذشته ها رو پیش نکش…!
-من حرفی رو پیش نمی کشم عمه اما اون مردی رو که من متوجه شدم دست بردار نیست…!
عمه با حرص چشم در حدقه چرخاند.
-اون موقع هاشم همین بود، عجول و یه دنده… حرف حرف خودش بود و بس…!!!
دیدهانم درشت شد.
-عه فکر نمی کردم اینقدر بهم نزدیک بوده باشین…؟!
عمه ملی انگار راز مگویی را لو داده باشد، لبش راگزید و از جایش کشیده شد.
-تو کار نداری، اومدی اینحا پیله کردی به من…؟!
پلک می زنم.
-باور کن یه حرفی زدی که هیچ جوره نمی تونم خودم و قانع کنم…!
-اونوقت چی اظهار کردم که قانع نشدی…؟!
-احساس می کنم تو گذشته اونجور که اسفندیار خان شما رو می خواسته شما هم به همون اندازه خاطرخواش بودی و از همه مهمتر بهش هم زیادی نزدیک بودی…!
عمه دست پاچه شد اما من چشم باریک کردم…
-عمه شما نامزد یا زنش نبودی…؟!
هول زده اخم کرد: این حرفا چیه میزنی…؟!
قد بلند شدم.
-عمه خانوم حرفی نزنی میرم از خود اسفندیار خان می پرسم…!
#پست۳۰۶
عمه ملی مات شد.
فکر نمی کرد تا این حد جدی باشم.
کلافه روی صندلی آرایشی نشست و نگاهم کرد.
-گذشته چیز خاصی برای تعریف نداره جز خاطراتی که دردت رو بیستر می کنه…!
-پس غم هجران داشتی و این سال ها ازش حرفی نزدی…!
دیدهانش پر از اشک شدند.
-اظهار کرده بود، میاد ولی نیومد…!
آنقدر با بغض بیان کرد که حالم بد شد.
کنارش حرکت کردم و دست دور شانه هایش پیچیدم…
سر به سرش چسباندم…
-قربون دل دریاییت برم…!!!
کف دست رو کف دستم کشید و تلخ ریز خندید…
-یه قلب داشتم، دادم… دیگه چیزی ازش نمونده که بخواد عاشقی کنه…!
-پس عاشقم بودی…؟!
گونه هایش سرخ شدند.
خندید.
چشمانش خیره نقطه ای از زمین شد.
انگار که به ان سال ها حرکت کرده بود.
-خوشتیپ بود و تازه به اون محل اومده بودند… اونقدر که دیده دخترا دنبالش بود ولی اون بی تفاوت بود… قبلنا اینقدر موهاش بلند نبود…
با جان و قلب به حرف هایش گوش می سپارم…
-یه روزگار از کلاس خیاطی برمی گشتم که مشاهده کردم یکی بی هوا دستم و چنگ زد و من و کشید توی یه کوچه خلوت…!!!
لحظه ای حرف هایش هیجان زده ام کرد که جدا شده و با دیدهانی درشت شده نگاه نگاهان ستاره بارونش کردم…
-نکنه اسفندیار خان بود…؟!
لب گزید.
-خودش بود اما باورت نمیشه مردم و زنده شدم وقتی نامه رو گذاشت تو کیفم و بعدش هم دیدهکی زد و راهی شد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن