کامران با تعجب و چشمانی گرد شده نگاهم کرد…
-اتفاقی افتاده…؟!
چشم در حدقه چرخاندم: منو میبری پیش رئیست یا به اون بگو بیاد اینجا…!
دیگر کاملا سردم شده بود که نتوانستم تحمل کنم و خیلی پررو در عقب ماشین را باز کرده و نشستم.
کامران گوشی اش را درآورد و تماس گحرکت کرد.
– سلام قربان… گویا خانوم با شما کار دارن…!
گوشی را سمتم گرفت که بیان کردم: پشت تلفن نه، حضوری…!
کامران سر جایش برگشت و در حالی که گوشی در گوشش بود، ماشین را روشن کرد و به رییسش گفت: چشم همین الان میارمشون…!
****
از همان اول ورودمان در به وسیله دو مرد هیکلی و بزرگ باز شد و کامران داخل شد…
حیرت زده نگاهی به اطراف کردم و با مشاهده کردن سرسبزی و زیبایی مسیری که بیشتر شکل باغ بودتا حیاط ، به وجد رسیدم… سبک مدرن و قلببازی داشت که معلوم بود صاحبش هم سلیقه متفاوت و جالبی دارد…
ولی جالب تر نگاه ماتم به ان همه مرد کت و شلوارپوشی بود که بیخ تا بیخ مسلح در کنار هم ایستاده بودند…
مگر اینجا کجا بود…؟!
نکند ان مرد خود خواه و بی حیا یک خلافکار باشد…؟!
نگاه از ان غول های بی شاخ و دم گراهی شده و با کنجکاوی پرسیدم: ببخشید می تونم بپرسم این همه محافظ برای چیه یا اصلا اون پاشاخانتون چیکاره هستن…؟!
ماشین متوقف شد و کامران بهشدت رسمی بدون توجه به سوالاتم اظهار کرد: آقا منتظرتونن، بفرمایین…؟!
وا حرکت کرده بیان کردم: ولی من ازتون سوال پرسیدم…؟!
سری تکان داد: جناب رییس خودشون صلاح بدونن جواب میدن…!
چینی به دماغم دادم: فکر می کردم تو از رییست بهتری ولی خب نه درست مثل خودش رو اعصابی…!
با حرص از ماشین پیاده شدم و محکم در را بهم کوبیدم…
زیر لب غر زدم: بیشعور افرادشم عین خودش هستن نچسب و غیرقابل تحمل… جالبه اصرار داره هنوز زنشم بشم…!
رو برگرداندم و از پله ها بالا رفتم که مرد خودخواه این روزهایم جلوی رویم ظاهر شد و با دیدن چشمان ابی پرنفوذ و صورت بی نهایت جدی اش خودم را باختم …!
مات مرد رو به رویم بودم و زبانم برای هیچ حرفی نمی چرخید…
آنقدر حرف برای گفتن داشتم که همه یک جا از ذهنم پریده بود.
وارد شده بودم تا برایش خط و نشان بکشم و تهمشاهده کردش کنم که پایش را از زندگی ام بیرون بکشد ولی نگاه های جدی اش زودتر از خودم وارد عمل شدند…
کف دست در جیب با استایلی مردانه و پر ابهت قدمی سمتم برداشت و خیره در چشمانم ارام گفت: خوش اومدی…!
جا خوردم.
از صورتش هیچ چیزی نمی فهمیدم…
چشمانش هم که بدتر معذبم می کرد…
اخم کردم و سر به زیر بردم.
سردم شده بود و لباسم واقعا کم بود.
با صوتیی که از سرما و ترس و مضطربی به لرز افتاده بود، زمزمه کردم: ممنون…!
همچنان خیره ام بود و نگاه سنگینش کمی برایم سخت بود که ازش چشم گراهی شدم ولی صدایش باعث شد دوباره نگاهش کنم.
-این یه لا لباس اصلا تو این فصل مناسب گرم کردن نیست…!
به سختی خجالتم را کنار زدم و با کنایه اضافه کردم: به جای اینکه اینجا توی سرما نگهم دارین و سرزنشم کنین، بهتر نیست به داخل دعوتم کنین…؟!
ابروهای پاشا بالا راهی شد…
-البته خانوم، بفرمایید…!
کنار راهی شد و کف دستش را به عنوان دعوت دراز کرد.
تعارف را کنار گذاشتم و از سرما کم مانده بود تبدیل به بستنی یخی شوم…!
درب شیشه ای توسط مردی باز شد و داخل شدم…
با هجوم هوای گرم دیده بستم و تمام وجودم پر از حس خوب شد.
نفس عمیق کشیدم که بوی عطر اشنایش وارد ریه هایم شد.
نگاهم را به سمتش سوق دادم…
چشمان پر نفوذش خیره من بود.
-زودتر از اینا منتظر بودم تا بیای و حرف بزنی…!
واقعا که پررو بود.
بدجور حرصم گحرکت کرده بود.
این مرد زیادی روی اعصاب بود.
-توقع ندارین که سرپا حرف بزنیم…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن