داریوش دیگر از این کلمه عصبی نمیشود…
رام کردن…نرم کردن این دختر برایش سخت است ولی…
او عاشق میوه هاییست که سخت به کف دست میرسند…
این دختر همان سیب سرخیست که در نوک آخرین شاخه ی درخت ، به او دیدهک میزند و گذشتن از او…
حداقل کار داریوش نیست …
رهایش میکند و پشت شیرین ، با ضرب به دیوار میخورد:
_میرم استراحت کنم….بهتره توی شهر غریب فکر فرار به سرت نزنه…آدمای من اینجا دو برابر آدمای اونجان…یه وقت مشاهده کردی فرصت فردا شامگاهت رو هم از کف دست دادی….
میگوید و عقب عقب ، به طرف اتاق میرود…
شیرین همانجا با نفس های سریع شده جا میماند و قسم میخورد تلافی این حرکت کردار بی ادبانه اش را بدهد…
همین کف دست درازی های زوری اش که هی غرور شیرین را به بازی میگراهی شد…
که هی یک حس بد به او میداد و خوب است کسی از افکار کسی خبر ندارد…
آن شمر اگر میفهمید گرمای تنش باعث به هم ریختگی شیرین میشود ، دیگر حتی یک دم دست از ناخونک زدن به این دختر برنمیداشت…
این طرف داریوش دکمه های لباسش را با آسودگی خاطر باز میکند…
کمربندش را…زیپ شلوارش…
قبل از حرکت کردن به آن گرمابه ی مجهز و تمیز ، نگاهی به آینه ی کنسول می اندازد…
خودش را میبیند…عضلات مردانه و تو در تویَش…
موهای نیمه بلندی که با کش بسته بود…
نگاه میکند و خودش را از دید زن ها میبیند…
دلربا است…مقتدر و نترس…متعصب و متمول…
باید این دختر را تحت تأثیر قرار دهد…
حتی بعد از مشاهده کردن خود واقعی اش ، دیگر یک بار هم به خواب داریوش نیامد…
دلبری نکرد…
با آن چشمهای بدمصبش حال مرد را دگرگون نکرد…
او اینجاست که آینه ی دق داریوش باشد…
که هی بخواهدش…و او هی پسش بزند…
کاری که هوس زور اظهار کردن در سر مرد می انداخت…
زوری بوسیدن…
زوری احاطه کردن…
فردا شامگاه از شر آن پسرعموی بیوجودش خلاص میشد…
میتمایل داشت آنقدر دخترک چموش را کفری کند…که با پاهای خودش به پیشواز داریوش بیاید…
برایش ناز بریزد…برقصد…بوسه های دیوانه وارش را جواب بدهد…
داریوش از هجوم افکار انحرافی و داغ ، سری تکان میدهد و فورا به طرف حمام قدم برمیدارد…
هتل بزرگ و به روزگاری بود…حمام داشت…اتاق…
و…
آن دختر اینجاست…
ساحره اینجاست…درست زیر سقفی که به جز داریوش ، مگسی در آن پر نمیزد….
حوله را دور تنش میپیچد و با پوستی که قطرات ریز آب رویش برق میزد ، لای در را باز میکند…
فقط محض احتیاط…
میخواهد بداند هست یا باز هم از آن فکرهای بچگانه ی فرار به سرش زده است…
حتی خودش هم نمیفهمد خودش را…
به زور نگه داشتن آن دختر مسیر آخرش بود…
فقط میبایست از شر پسر عمویش راحت شود…
آن وقت میتوانست مسیر به کف دست آوردن قلب این کبوتر وحشی را هم به کف دست آورد….
رام میشد…
این خلأ لعنتی داریوش را پر میکرد و کمی از این همه آشوب را میخواباند…
سر میکشد در سالن و وقتی اثری از او نمیبیند ، بدون اینکه خودش را خشک کند ، راه بیرون از اتاق را در پیش میگیرد…
نیست…
موهای قد بلندی که روی صورتش می افشتابزده را با کف دستش بالا میزند و با دمپایی به طرف در اتاق دوم راه می افتد…
کسی او را با این وضع میمشاهده کرد ، تمام اُبُهتش زیر سوال میحرکت کرد…
دیگر کسی حتی از او حساب نمیبرد…
داریوش خان بزرگ …با حوله و دمپایی حمام …آن هم به دنبال یک موش همواره فراری…
بی مهابا و بدون اینکه ضربه ای روی در بزند ، کف دستگیره را میکشد…
انتظار ندارد او در آن اتاق باشد اما با مشاهده کردن تصویر روبه رویش ، خون در رگهایش برای لحظه ای طولانی از حرکت می ایستد…
پاهایش روی زمین میچسبند..انگشتانش روی همان کف دستگیره ی در خشک میشوند…
صوتی یک جیغ بلند و کوبیده شدن در اتاق روی هم ، داریوش را به خودش می آورد…
فقط ثانیه ای سرش را از تصویری که هنوز با لجبازی روبه روی پلک هایش بود ، محکم تکان میدهد…
آب دهانش را قورت میدهد و باید نفسی تازه کند…به خودش بیاید…این دیگر چه بلایی بود…؟
پشت در…چه متوجه شد…؟
قدمی به عقب برمیدارد و مردمکهایش ناباور روی دَر میچرخند…
این دختر….
دیگر یک اجبار بود…یک زور…
پر از حیرت و سرگشتگی دهان نیمه بازش را میبندد و موهای مرطوبش که باز هم روی صورتش افتاده بودن را پس میزند….
یک پری…یک مجسمه ی تراش خورده آنجا ایستاده بود…
یک کف دسته موی مَواج و قد بلند سیاه رنگ…
یک کمر باریک و هلالی شکل…
یک پوست براق…
یک دلربایی وحشی که داشت خون ایستاده و منجمدش را به جریان دوباره وا میداشت…
چرا محرمش نبود…؟
لعنتی…آشفته حال و مانند کسی که تازه جهانی اطرافش را دیده باشد، بازدم محکم و کلافه اش را بیرون میفرستد و باز هم روی در قهوه ای رنگ را نگاه میکند…
باید فکری به حال خودش و دنیای زیر و رو شده اش بکند…
باید از آن حال و هوای سنگین و شوک زده بیرون بیاید…
اصلا خدا لعنتش کند که بدون فکر عمل کرد…
چرا آن در را باز کرد…؟
حالا با این وسوسه ی بی اَمان چه میکرد…؟
باز هم بالا پایین شدن سیب آدمش…
چنگ زدن موهایش…
حتی نمیتواند یک سانتی متر از جایش جابه جا شود…
نمیخواهد برود…
حسی وادارش میکند باز هم آن در بی صاحب را باز کند…
مدام در گوشش میگوید او کنیز است…
بهای ناموس است…
حق واقعی توست…
پاهایش دستور ایست داده اند…
دستهایش برای خیز برداشتن و باز کردن آن دَر دِل دِل میزنند…
ولی …
نه…کف دست روی صورتش میکشد…
با این حوله ی بی صاحب ، وسط سالن چه میکرد…؟
اینقدر زابمسیر نشده است که مجبور به تعرض به حریم شخصی آن دختر باشد..
جانی به پاهایش میدهد و به طرف اتاقی که برایش آماده کرده اند میرود…
باید لباس بپوشد و خودش را روی تخت بی اندازد…
باید ذهنش را از آن تصویر لعنتی پاک کند…
باید پاکش کند و تا میتواند تلاش کند که بخوابد…
فردا کارهای مهمی داشت…
جلسه های مهم با سران کشور…
سرکشی به کارخونه هایی که تازه افتتاح کرده بود و حتی سرمایه گذاری هایش در شرکت های بزرگ طهران…
قبل از آن جشن کوفتی ، کارهای واجب تری داشت…
آری…باید کپه ی مرگش را میگذاشت و اندیشیدن به اندام مسحور کننده ی آن دختر را میگذاشت برای روزگاری که تمام و کمال مال او میشد…
روزگاری که رینگ رینگ پابندش را در اتاق بشنود…
جای کف دستان ظریفش را روی سینه اش ببیند…
حوله را چنان پرت میکند که چوب رخت با ضربی شدید ، روی زمین چپه میشود…
گندش بزنند…
داشت دیوانه میشد…
این خزعبلات دیگر چه بودند که در سرش مسیر میداد…؟
پابند…؟
لباس رقص…
نقاب …
دیدهان سرمه کشیده و…یک نفس گرم…
کف دستهایش را به کنسول روبه رویش ستون میکند و سرش را آشفته پایین می اندازد…
هیچوقت خودش در اتاقی را باز نکرد…
همیشگی این خدمتکارها بودند که قبل از او ، سراسیمه در را برایش میگشودند تا وارد شود…
هیچ زنی را مشاهده کرد نزد…
این زنها بودند که با هر بهانه ای میخواستند حتی شده نوک انگشتش را لمس کنند…
ولی امشب…؟
چه صاعقه ای بود که روی سرش آوار شد؟؟
لباسهایش را با ذهنی پر از تشویش و وسوسه های مردانه تن میزند…
دل دل میکند برای شتافتن به طرف در آن اتاق…
خودش را باز هم نگه میدارد…
باید بخوابد…
باید بخوابد…
،،،،،،،،،
شیرین:
موهایم را محکم میکشم و درد تیزشان در مغز سرم جواب میدهد…
چه افتضاحی…
چه افتضاح بزرگی…
نفس نفس میزنم و خودم را در آینه نگاه میکنم…
لباس های راحتی ام را تن زده بودم…
کلید در قفل اتاق چرخیده بود اما…
احساس عجیبی داشتم…
یک خودآزاردهی روانی که من را دچار عذاب وجدان میکرد…
نباید غفلت میکردم…نباید به رفتنش اکتفا میکردم …
مگر نمیخبر داشتم آن عوضی هر لحظه ممکن است برسد؟
خودم صوتی روشن شدن آن آبگرمکن برقی را متوجه شدم..
این خراب شده مجهز به گرمابه بود…
صدای چق چق آن دستگاه بزرگ دائم به گوش میرسید و من با یقین اینکه او حمام است ، با خیال راحت لباسهایم را عوض کردم…
سرم را مابین دستانم فشار میدهم و لعنتی به جواد میفرستم…
آن مرد حالا تمام من را از بَر بود….
به من کف دست زده بود…
بوسیده بود….
الهی بمیری جواد….
چرا از هیچکدامشان یک خبر نمیرسید…؟
چرا حتی سراغی از من نمیگحرکت کردند…؟
من نمیتوانستم خبری از آنها بگیرم…
آنها چه…؟
اگر این هیولای هیز دیده ، بلایی به سر خانواده ام آورده باشد…؟
اگر سربه نیستشان کرده باشد…؟
از او برمی آید…مانند یک شاه برو بیا دارد و همه رویش حساب میبرند…
معلوم است اگر اشاره کند ، هزار نفر به خاطرش میمیرند…
سرم را روی بالش پرت میکنم و ضربه ای روی پیشانی ام میزنم…
فردا چگونه با او نگاه در نگاه شوم…؟
****
آوای رادیو دارد مغزم را میبرد….
از صبح زود موزیک روشن است و خواب نصفه نیمه ی من هم کامل پریده است…
آماده و پوشیده روی تخت نشسته ام…
امشب از شرش خلاص میشدم…
فقط همین امروز باید تحملش میکردم و…
لحظه ای یک حس بد دچارم میشود…
کنارش میزنم و با نفسی عمیق ، کلید را در قفل میچرخانم…
اول و آخر باید با او روبه رو شوم…
چه بهتر که فکر نکند از او میترسم…
قدمی به سالن میگذارم و دیدهانم ناخودآگاه به دنبالش میگردند…
صدای رادیو نیست….
خدای من…تلوزیون…قدم شتابزده میکنم به طرف تلوزیون بزرگ و چوبی و دیدهان براقم را به صفحه ی سیاه و سفیدش میدوزم…
به رقص دلبرانه ی آن دختر…صوتیش آشناست…
همانیست که از رادیو ، گاهی ملودی هایش را پخش میکردند…
-دهن نیمه بازت رو ببند و بیا صبحانه تو بخور…!
با متوجه شدن صوتیش ، آن هم درست پشت سرم…لحظه ای شانه هایم ریز بالا میپرند و سر جایم میمانم…
آوای سایش صندلی روی زمین…
انگار نمیتواند روی زمین چیزی بخورد…
حتما باید روی هوا بخوابد و روی هوا بخورد…
با احتیاط سرم را برمیگردانم و او را مشغول به لقمه گرفتن میبینم…
نگاهش را بالا نمی آورد…
با یک اخم محسوس ، آنجا قرار گرفته است..به گونه ای که انگار آن هیبت درشت و مردانه ، پشت آن میز چوبی جا نمیشود…
همه چیز روی آن میز دیده میشود…
هر خوراکی که مخصوص صبحانه باشد…
قبل از اینکه بار دیگر چیزی بگوید ، قدمی به میز نزدیک میشوم…
از صبحانه خوردنش خیلی چیزها به من رسیده بود و اصلا نمیمیل داشتم با یک تنش ، گزک دستش بدهم….
روبه رویش که قرار میگیرم ، باز هم بدون اینکه نگاه در نگاهانم بگرداند ، با همان اخم غلیظ و صورت درهمش لب میزند:
_از گالری میان برای پرو لباس…چیزی که در شأن زند ها باشه..چیزی که در شأن خودت باشه میپوشی…
از اینکه شأن خودش و من را یکی میداند ، نه خوشم می آید و نه بدم می آید…
فوقش یک شامگاه آن لباس ها را تحمل میکردم….
_امشب میخوام نقاب ببندی…!
قاشق کوچک در کف دستم میماند…قبلا هم بیان کرده بود میتوانم نقاب بزنم و من گمان میبردم این تصمیم را به عهده ی خودم گداشته است…
اما حالا…
نمیدانم چرا خشم میگیرم…
حتما نمیخواهد با من دیده شود…
آری…من گفته بودم نمیخواهم شناسایی شوم…نمیخواهم نقل دهان مردم شوم…ولی او هم ظاهرا نمیمیل داشت مردم صورت من را ببینند…
شاید میخواست بلافاصله کسی را جایگزین من کند…
نمیدانم چرا انگشتانم قاشق را فشار میدهند ولی با تأکیدش ، فورا سر تکان میدهم…
_فکر میکنم دیگه بیشتر از این لازم به توضیح نباشه…خودت عاقلی و میدونی توی اون مهمونی بزرگ ، نباید برای من دردسری بتراشی…حتی اگر با بدترین صحنه ها مواجه شدی…خودت رو جمع میکنی…!
حرفهایش را نمیفهمم…مگر قرار است با چه صحنه ای روبه رو شوم…؟
_قراره چی ببینم که از خود بیخود بشم…؟مهمونی لهو و لعبه…؟من اینجور جاها نمیام…
لحظه ای همانگونه ثابت میماند…
چیز بدی بیان کردم….؟
گلویی صاف میکند و بهیکباره از پشت میز قد بلند میشود:
_رأس ساعت هفت شامگاه میخوام آماده باشی…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن