سر تکان داد و با حسرت آه کشید.
– حالش خوبه. بهش اضافه کردم متوجه شدی، نزدیک بود گردن من رو خورد کنه. بابا خونهها و زمین شمال رو گذاشته برای فروش. یکم سخته فروش همشون با هم…
توروخدا اینطور نکن زن داداش. داری آب میری. یاسین بیاد ببینه، پوست از کلهی ما میکنه.
مگر آدمی هم دو روزگاره آب میشد.
نمیدانم، شاید!
رقم بدهی زیادی بالا بود و من هم بیشازحد ناامید.
با دلتنگی لب زدم.
– من رو میبری ببینمش؟ توروخدا…
دیدههایش را با درد بست و یک “نه” قاطع اظهار کرد.
عقبگرد کرد که تند آستین پیراهنش را گحرکت کردم.
– آخه چرا؟ ببرم چند دقیقه ببینمش، خواهش میکنم.
لباسش را از دستم بیرون کشید و کلافه کف دستی به صورتش کشید.
– عجب غلطی کردم اومدم آوات بزنم. جانِ همون یاسینت من رو تو تنگنا نذار. یاسین قدغدن کرده. کافیه من ببرمت، همونجا دخل من رو میاره، یه قتل عمد هم میافته گردنش!
بغض کرده نگاهش کردم. یاسین چقدر بیرحم شده بودم.
خودش در جایی زندانی بود و کف دستور زندانی شدن من را هم در اینجا داده بود؟!
بیحرف در را به هم کوبیدم و کلامی ناظهار کردم.
باید دعا میکردم دار و ندار حاج معراج زود حراج برود تا شوهرم آزاد شود.
ای کاش یاسین شغلی کمریسکتر داشت.
نه تامادی تابلوهای کف دستبافت و ابریشم خالص.
زحمات دهها کارگر و میلیاردها سرمایه در یک شب بر باد رفت.
راهی جز برگرداندن کل مبلغ به علاوه خسارت هنبیان کردش را نداشتیم.
منی که بافندگی را از بر بودم خوب میدانستم آماده کردن آن همه تابلو فرش نفیس کار یک روزگار و یک ماه نیست.
زندگیمان چه منجلابی شده بود.
***
🤍🤍🤍🤍
کم مانده بود همان وسط بنشینم و زارزار اشک بریزم.
۹ روز تمام گذشته بود و یاسر و حاج معراج امروزگار هم بدون یاسینِ من به خونه برگشسریع.
انگار بدون یاسین خاک مرده در این خانه پاشیده بودند.
پسربزرگ خانواده نور چشمی همه بود.
از خاتونی که ذکر و دعا کارش شده بود تا معراجی که سعی میکرد غمش را بروز ندهد اما آههای سنگینش سِرِ درونش را برملا میکرد.
یاسر را که دیگر نگویم.
چند شب پیش به مرز خفگی رسیده بود و هیچکس را جز من برای دردودل پیدا نکرد.
اوضاع بدی داشت و نبود یاسین درماندهاش کرده بود. مرد گنده کم مانده بود دیشامگاه زیر گریه بزند.
هرچند یاسین بابت بارداری آن دختر زیاد سرزنشش کرد اما باز هم بیشتر از هر کسی هوایش را داشت.
و حالا با گذشت روزگارها و نیامدن یاسین، هر روزگار احتمال بالا آمدن گندی که زده بود بیشتر میشد.
از حال خودم چیزی برای اضافه کردن نداشتم.
یاسین اجازه نمیداد به متوجه شدنش بروم.
چرایش برای خودش منطقی بود و در کت من نمیرفت.
مثلاً نمیتمایل داشت من او را در آنطور جایی ببینم یا چه میدانم، میبیان کرد نمیخواهد پای من به آنجا باز شود.
مثلاً اگر من یاسین را کف دستبند زده میدیدم چیزی از عزیز بودنش کم میشد؟!
سینی چای را روی میز گذاشتم و روی مبل تک نفره نشستم.
بعد از گذشت ۹ روز، خونریزیام بند نیامده بود. کمکم داشتم دکتر لازم میشدم.
با خودم کلنجار راهی شدم و به سختی سوال تکراری هر روزگارم را جویا شدم.
– مشتری جدید نیومد امروز برای خونهها؟!
🤍🤍🤍🤍
نگاه پیرمرد شرمنده شد. از من شرم داشت.
نگاهش را دزمشاهده کرد و من را از سؤال کردن سوالم پشیمان کرد.
– مفت خر میخوان کنن نامسلمونها. امروز بودن چندتا ولی تا درک کردن عجله داریم واسه فروش، زدن تو سر مال.
آهی کشیدم و مشغول ور حرکت کردن با انگشتهای دستم شدم.
– غصه نخور دخترم، خدابزرگه. جور میشه.
– قربون خدا برم. جای بچهی من اونجاست؟! این همه سال با آبرو زیستن کرد، سرمایهش یک هزارم الان نبود. خودش زحمت کشید به اینجا رسوندش.
صوتی خاتون بود که هممدت با قطره اشکی که از نگاهش چکید این را گفت.
مادر بود و بیشک دلواپس و بیقرار.
– حاجی مگه با این مرده آشنا نبودی؟ یادمه چندبار با زن بچه اومدن رفتن اون سالها. اندازه یه نون و نمک حرمت نداشتیم که به خاطر پول بچهی من رو انداخته زندان؟ ازش کم میشد یه چندماه مهلت بده؟
معراج لبی با چای تلختر کرد و متاسف سر تکان داد.
– پیگیر شدم. بنده خدا خودش انگار ناخوش احواله، افتاده گوشهی خونه. صلاحدار دار و ندارش شده این یهدونه پسر که سرش پر باده و مغرور.
زندگیمان به خاطر لجبازیهای یک نفر روی هوا بود.
به زبان وارد شدم و نگاهها را به خودم جلب کردم.
هیچچیز جز بیرون آمدن یاسین از آن مخمصه برایم مهم نبود.
– آدرسی چیزی ازش دارید؟! بمشاهده کرد من برم باهاش حرف بزنم. شده التماسش کنم، به پاش بیافتم، راضیش میکنم.
– زرشک! ما هم گونی سیبزمینی!
یاسر بود که با تمسخر این را اضافه کرد و معراج تشر زد.
– یاسر!
– چیه بابا؟ مردای این خونه مردن که زن یاسین بره بیافته به پای اون الدنگ؟!
با قلبخوری من هم آوا بلند کردم.
اصلاً مگر چیزی به غیر از یاسین مهم بود؟!
– وقتی که یاسین گیر افتاده پشت میلهها، غرور بیجا دیگه معنایی نداره. مهم اینه که از اونجا خلاصش کنیم.
از جایش قد بلند شد و به سمتم براق شد.
– نه دیگه. تو بری اونجا، غرور خودت رو خورد نمیکنی، این یاسینه که میره زیر سوال.
طرف دوسال پیش با باباش میاد واسه قرارداد، عاشق یکی از بافندهها میشه. میخوان پا پیش بذارن که بابای دختره میاد پیش یاسین و میپرسه پسره چهکاره چهطوره؟ یاسین بد خانوادهش رو نمیگه ولی تضمین رو پسره نمیده. کلاً شیشهخورده داشت از اول این آدم.
حالا کینه گحرکت کرده کوتاه بیا نیست. الکی نه خودت رو به زحمت بنداز، نه یاسین رو جلوش کوچیک کن.
خوب من را کوباند و با برداشتن گوشیاش از خونه بیرون زد.
– راست میگه بابا. تو نمیخواد خودت رو درگیر کنی. حل میشه انشاالله.
سر تکان دادم و با بدبختی از جا قد بلند شدم.
حتی نمیتوانستیم با قید وثیقه هم آزادش کنیم.
سند این خونه و کارگاه رهن بانک بود و ارزش چیزهایی که در چنته داششتابزده هم با مبلغ بدهی برابری نمیکرد.
دنیای عجیبی بود.
چند ماه پیش حاج معراج برای بیرون آوردن یکی از کاسبهای محل سند حجرهی خودش را گرو گذاشته بود و حالا خودمان دستبریده مانده بودیم.
چارهای جز تحمل نداشتیم.
انگار این فراغ هم جزئی از سرنوشتم بود.
***
باز هم خواب و خیال…
من حتی وقتی پدر و مادرم را از کف دست دادم زیاد خوابشان را نمیمشاهده کردم.
کابوس آن صحنه چرا، اما حضورشان در خوابم جزو معدود اتفاقها بود.
– مامان خودتی؟! بابا! کی اومدی؟!
تنم کورهی آتش بود. تبسم مادرم نفسم را تند کرد.
قدمهای سنگیم را به سمتشان کشیدم و بوم…
باز هم تکرار مکررات.
پدر و مادری که وسط آتش میسوختد و کف دستهایی که از پشت من را میکشیدند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن