“آهو”
تق تق پاشنه های کوتاه کفشم روی سنگ فرش ها، دلنواز ترین صوتیی بود که می توانستم بشنوم.
شاید مسخره بود ولی من حتی این ثانیه را هم مقدس میشماردم برای خودم.
دوخوشحالوش مردی که کودک دوماههی مان را در آغوش داشت، چند پلهی سنگی را بالا رفتم و مقابل در چوبی بزرگ از حرکت ایستادم.
بوی خوش گل های کاشته شده در حیاط را نفس کشیدم و با لبخند نگاه کوتاهی به یاسین انداختم که با سر اشاره ای زد.
-باز کن درو آهو خانوم، خوش آمدی به خونت.
لبخندم وسعت یافت و با قلبی تپنده کف دست روی کف دستگیره گذاشتم و پایین کشیدمش.
جلوتر از یاسین وارد شدم که تمام وجودم دیده شد برای متوجه شدن بار دیگری خونهای که گوشه گوشهاش برایم پر از عشق بود.
با اینکه در انتخاب وسایل خودم سهیم بودم ولی انقدری برایم همه چیز تازگی داشت که بی توجه در همان چند دقیقه تمام گوشه کنار هارا سرک کشیدم و وارسی کردم.
منزلی دوبلکس و بزرگی بود، برای دونفر و نصفی زیادی بزرگ بود اما قطعاً از پس سلیقهی یاسین برنمیآمدم که هیچ مخالفتی نکردم.
-مولین خانوم؟ کجا غیبت زد؟ بیا وقتشه پسرت خونه رو بذاره رو سرش.
با صدای کشیده یاسین، درِ اتاقی که برای مهمان در نظر گحرکت کرده شده بود را بستم و با عجله از پله ها پایین آدم.
همانجا وسط حال روی مبل قرار گرفته بودند.
آریو داشت ریز ریز نِق میزد.
-جانم مولین…اومدم. تو باز گشنت شد بد خلق شدی؟
کودکم را در آغوش گراهی شدم و همانطور که دکمه های بالایی مانتوام را باز میکردم روی مبل جای گرفتم.
-جان قلبم…بخور نوش جونت.
مثل همیشگی حریص و پر ولع سینه ام را به دهان گراهی شد و صدای ملچ ملوچش همه جا را برداشت.
همانطور یاسین جوراب های خرسی کوچکش را از پایش دراورد و انگشت ریزِ شستش را نوازش کرد.
پارت_۸۶۵
-خونت پسندت بود خانوم؟ حال میکنی چه قلببازه؟
-یه چیزی از قلبباز اونورتر…ناظهار کرده بودی قراره بدی حیاط رو گل بکارن…بهشدت خوب شده یاسین…واقعاً فکرشو نمیکردم انقدر خوب شه.
همانطور کف دست دور کمرم انداخت و بوسه ای روی شقیقه ام کاشت.
-ارزشت بیشتر از این خونه و کاشونهس. زیستنم به فدات…
ذره ذره ضعف میراهی شد قلبم با زبان چربی که این مرد داشت.
چیزی نبیان کردم و با نوک انگشت اروم موهای کوتاه کودکم را نوازش کردم.
برای این دو نعمت کنارم اگر روزی هزار بار خداروشکر میکردم باز هم کم بود.
-خوب خوش میگذره بهت، با زن من!به نظرم وقتشه از شیر بگیریمش آهو.
همون شیر خشک خوبه.
با تعجب سر چرخاندم و به صورت مرد چشم دوختم.
-چی میگی یاسین؟
شانه بالا انداخت و بی خیال مشغول باز کردن دکمههای پیراهن سفیدش شد.
نیم نگاهی به صورت گرد و تپل پسرکم انداخت و با لحنی جدی بیان کرد:
-دارم با پسرم به توافق میرسم. این که نشد کار و زیستن. من بشینم تماشا کنم، آقا دم به دیقه سک و سینهی زن من و بندازه بیرون، بره تو چش و چالم.
لبم را زیر دندان فشردم تا زیر خنده نزنم.
از کف دست این مرد. دیوانگی میکرد گاهی.
-خجالت بکش…دیوونه.
-حالا تو بخند…خب حالا بگو ببینم، الان وقت چیه!؟
پارت_۸۶۶
آهو نبودم اگر آن نگاه پر شیطنش را نمیشناختم، اما در کمال خونسردی خودم را به کوچه علیچپ زدم.
-وقت شام. تو یخچال چیزی هست؟
دکمه اخر را هم باز کرد و نگاه ریز کرد برایم.
-که وقت شامِ! اگه وقت شامم باشه شام امشامگاهم تویی، یه درصد فکر کن دیگه ولت کنم.
لب کزیدم و با نگاه و ابرو به آریو اشاره کردم.
-بچه بیداره، یه ذره صبر کن.
پیراهنش را روی دستهی مبل امداخت و هوفی کشید.
-جون مادرت بخواب بچه…چیزی میخوری بیارم؟ واسه خلوت با زنمونم باید معطل یه کف کف دست بچه باشیم.
همان طور غرغر کنان به سمت آشپزخانه راهی شد.
نگاه های اریو کم کم داشت گرم میشد.
با ول شدن لب هایش از سینهام، ساکت و با احتیاط بلند شدم و بالا حرکت کردم.
هنوز بسیار کوچک بود برای تنها خوابیدن اما یکی دوساعتی امشامگاه در اتاقش میخوابید مشکلی پیش نمیآمد.
وارد اتاقمان شدم و نگاه خستهای به چمدان هایمان انداختم.
این ها را باید خودم میچیدم..
یک دست تاپ و شلوارک برای خودم بیرون کشیدم و با لباس های بیرون عوض کردم.
فردا مرتب میکردم این هارا. وقت بهشدت بود.
موهایم را با گیره پشت سرم جمع کردم و از اتاق بیرون رفتم.
مشتاق دیداری ام برای آن منزل غیرقابل انکار بود اما احساس مستقل بودن خوشاند تر…
-چه کردی آقا یاسین؟ آشپز شدی؟
#پارت_۸۶۷
کف دستم را دور کمرش حلقه کردم و از پشت سر سرک کشیدم.
-دیگه در همین حد میتونم هنرامو به رُخ بکشم، یه املتی بهت بدم انگشت هاتم باهاش بخوری.
جز محدود مدت هایی بود که یاسین آشپزی میکرد.
خاتون شمتوجه شداً از دخالت کردن مردها در کار آشپزخانه متنفر بود و من برعکس، این تنوع را عاشق شدم.
روی صنقلبی جای گرفتم و دست زیر چانه زدم برای تماشایش.
زیر نگاه خیرهام کارش را کرد و در نهایت ماهیتابهی داغ را روی میز گذاشت.
-ببین چی شد، شاهکاره شاهکار.
ابرو بالا پراندم و با خنده به این همه تعریف و تمجیدی که از خود میکرد، خیره شدم.
-فکر کنم من باید از تعریف کنما، یاسین خان!
-تو بخور، اونوقت میفهمی کف دست پخت آقا یاسینت تعریفی هست یا نه؟
با اولین لقمهای که خودش به دستم داد، حرفش خوب برایم اثبات شد و نگاه هایم از لذت روی هم راهی شد.
نتوانستم جلوی ابراز احساساتم را بگیرم.
-یاسین یعنی عاشقتم…تو همه چیت بی نظیره.
با تبسم چشمکی زد.
-نوش جونت عزیزم.
اامان غذایی که در خونهی خودم میخوردم، آن هم کف دستپخت مردی که عاشقش بودم…شک نداشتم مزهاش هیچوقت قرار نیست از زیر زبانم بیرون برود.
شاید اگر بهترین غذاها جلویم چیده شده بود به اندازهی این املت به جانم نمیچسبید.
آن هم وقتی که یاسین با تکرار جملهی “بخور، بچه شیر میدی” مجبورم کرد پابهپایش ته ماهیتابه را دربیاورم.
بعد از خوردن شام، یاسین از آشپزمنزل بیرون رفت و من هم بهشدت سریع میز را جمع کردم و چند تیکه ظرفی که کثیف شده بود را شستم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن