تازه کمی نفسم بالا وارد شده بود.
حرف بیحساب میزد!
با بهت به خودش اشاره کرد و خفه جیغ کشید.
– داری من رو مسخره میکنی؟!
همواره بهترین راهکارم برای عصبی نشدن، خنده بود.
همان کوچهی علیچپِ خودمان.
واقعاً عصبی بود و اگر من هم مثل خودش حرکت کردار میکردم به جایی نمیرسیدیم.
انگشت اشارهام را بالا بردم و جویا شدم.
– خانوم اجازه! یه سوال… اگه یه وقت بیشتر از بوسه بخوام، باید جز اجازهی شما رضایتنامه اامااء هم داشته باشم؟!
چشمهای درشتش هالهای از خون گراهی شده بود.
از خشم یا آن چند قطره اشکی که ریخته بود.
دندانهایش را سخت روی هم سایید و خیرهخیره نگاهم کرد.
خوب درک میکردم که چقدر دارد حرص میخورد.
زیادی به جفتمان سخت میگحرکت کرد.
کاش من را هم کمی درک میکرد.
– یاسین به خداوندی خدا یه جوری میزنمت از مردی بیافتی! مگه من مسخره توام؟ جدی باش!
لبهایم را روی هم فشردم تا آنچه که نوک زبانم رسیده بود را نگویم.
نگاهی به سر تا پایش کردم.
لعنتی سرش را باید بالا میگرفت تا صورتم را ببیند، آنوقت برایم کُری میخواد.
به رویش میآوردم، بدتر حساس میشد.
– محض اطلاعت من از مردی بیافتم، خودت تا آخر عمر مجبوری بسوزی و بسازی. از من اضافه کردن بود.
دستهایش را در هوا تکان داد و با آوای کشیده گفت:
– بهتر، بهتر! از شرت راحت میشم. انگار کشتهمردهی کثافتکاری با آقام!
نچ! کار را خراب کرد.
با صورتی که دیگر رد شوخی در آن نبود نگاهش کردم و یک قدمِ محکم به جلو برداشتم. او متقابلاً عقب حرکت کرد.
آهو همواره در رابطههایمان پر شور و هیجان بود.
خیلی وقتها حتی خودش پیشقدم میشد، دقیقاً چیزی که بابمیلم بود. هیچوقت رابطهی یکطرفه را دوست نداشتم.
بیانصافی میکرد در مقابل منی که حال و هوای او از خودم هم برایم مهمتر بود.
حسابی نزدیکش شدم و تنم را به تنش چسباندم.
فکر میکرد عصبی شدهام که جیکش در نمیرسید.
ترسیده بود. یکی نبود بگوید آخر زن حسابی، من کی در هنگام خشمم تو را آزار دادهام که بار دومم باشد.
نفس عمیقی کشیدم. سرم را نزدیک سرش بردم و لبهایم را بیخ گوشش چسباندم.
چیزی که به زبان میآوردم فقط بین من و او بود، حتی مورچههای داخل اتاق هم حق گوش دادنش را نداششتابزده.
– یعنی میخوای بگی اونی که تو بغل من آوای نالههاش میخواد گوش فلک رو کر کنه و من برای حفظ آبرو به زور جلوی آواش رو میگیرم، تو نیستی؟!
بدنش لرز خفیفی گرفت و سریع گوشش را به شانهاش مالید.
همیشگی میاظهار کرد وقتی نفسم کنار گردنش بخورد حالش زیر و رو میشود و حالا…
گوشهی لبم در اوج خباثت بالا حرکت کرد و قدمی عقب حرکت کردم.
تمام حالتهایش را از بر بودم.
آهو خود من بود، دل تپندهی من.
– قلبم نمیخواد آزارت بدم، به مرگ خودت که شدی دین و جهانم. جایی دیگه که نمیتونم بفرستمت سر کار، خودت بهتر میدونی. اینجا هم… چی بگم آخه؟ بین این همه کارگر؟ قبل از این زن من نبودی ولی حالا یکیشون گوشهدیدهی بهت نگاه کنه، گردنش رو خورد میکنم.
– چه منطقیه که داری یاسین! حتماً میخوای بگی من به تو اعتماد دارم، به جامعه اعتماد ندارم. جمله تکراری، هرکی از جاده رسید این رو به من اظهار کرد.
به خاطر جامعه و چندتا مغز مریض، منم باید بسوزم؟ این انصافه؟!
به جای اینکه پشتم باشی، مقابلم وایسادی اونوقت انتظار داری با دوتا بغل و چهارتا کلمه حرف محبتآمیز راضی شم؟
خم شد و چادری که روی زمین افتاده بود را برداشت.
صدایش قلبخورتر از آنی بود که تصور کنی.
– نمیجنگم، به جون خودت دیگه یه کلمه هم درموردش حرف نمیزنم و براش تلاش نمیکنم. اما هیچوقت امروزگار رو فراموش نکن.
یادت باشه چطور پروبالم رو بستی.
میدانستم. مثل روزگار برایم روشن بود کوتاه آمدنش قهری طولانی در پیش دارد.
همین حالایش هم رو گرفته بود و نگاهم نمیکرد.
چنگی از حرص به موهایم زدم و بیان کردم:
– لعنت بر شیطون حرومزاده! بمون بمون! چیکارت کنم؟ از فردا برو بشین گل مجلس، دیگه هم کاری باهات ندارم.
باید خرسند میشد اما بدتر اخم درهم کشید و دست به کمر زد.
– با من اینطوری حرف نزنا! انگار یه چیزی بدهکارتم. این مدل قبول کردنت به درد خودت میخوره.
دیگر حوصلهی بحث کردن نداشتم.
امروزگار انبارگردانی داشتیم و من به خاطر خانم، از صبح بست در این اتاق نشسته بودم.
– یقهی پیراهنم را صاف کردم و با چشم اشاره زدم کنار بیاید.
– خودت مختاری، میخوای قبول کن میخوای نکن. امروزگار بمون تو اتاق، هزارتا کار دارم انداختم رو دوش بقیه، فردا میگم یه جا وسط کارگاه برات روبهمسیر کنن. ببینم دیگه بهانهای داری.
بدون جواب گحرکت کردن در را پشت سرم بستم و بیرون راهی شدم.
انگار چارهای نداشتم. باید کنار میوارد شدم با اینکه آهو از آن زنهای خانهدار و حرف گوشکن نیست.
بحثوجدل اوقاتمان را تلخ میکرد.
یکبار من کوتاه میآمدم، یکبار او.
سخت بود، گاهی هم غیرقابلتحمل اما حیات مشترک اساسش همین بود.
برابری!
غیر از این یا ساکتش اعصاب را از بینمان میبرد یا محبت را از دلهایمان.
***
زیر آخرین چک را هم امضا کردم و به سمتش گحرکت کردم.
– فردا اینارو بخوابون به حساب خودت. حتماً بار جدید نخها رو تسویه کن، حقوق رانندهها یادت نره، آفتاب نزده برو پی کار، حسابها رو خودم جمع کردم. اون یه ماهی که جای من حقوق بافنده.ها رو دادی رو بردار داداش، دمت گرم.
باز هم هیچ و پوچ، هرچی سگدو میزدم بر باد میراهی شد.
با اکجاده چکها رو از دستم گرفت.
– میذاشتی میموند اون حالا تو این اوضاع! من و تو نداریم.
رواننویس را روی میز انداختم و با نیمنگاهی به ساعتم از جا کشیده شدم.
یک ربع به هشت بود، اظهار کرده بود حولوحوش نه آنجا باشم.
ضربهای به پشت کمرش کوبیدم و قدردان نگاهش کردم.
هیچوقت محبت آدمها را فراموش نمیکردم، بدیهایشان را هم.
– ثابت شدهای آقا کیوان، هرچی این طلبها زودتر صاف شه، بار رو دوش منم سبکتر میشه.
فقط یه کاری کن، سر جادهت آهو رو هم ببر، من یه جایی کار دارم نمیتونم ببرمش.
– خیر باشه، چیزی شده؟ از وقتی اومدم حس میکنم تو خودتی.
قراری که خودمم از نتیجهاش خبر نداشتم اظهار کردن نداشت.
– چیز مهمی نیست، آهو هم پرسید بگو من خبر ندارم، دروغ هم نگفتی. من برم فعلاً.
کف دستش را درون کف دستم فشردم و موبایلم را درون جیبم فرستادم.
باید سایلنتش میکردم. شانس میآوردم آهو آن روی لجبازیاش گل نکند.
– یاعلی، برو به سلامت.
داخل ماشین که قرار گرفتم، اینبار آدرس را با دقت بیشتری خواندم.
سر درنمیآوردم!
بیحوصله ماشین را روشن کردم. گوشی را روی قد بلندگو اضافه کردم:
– الو! این کدوم جهنم درهایه مرتضی؟ یه لوکیشن بفرست ببینم. جا قحط بود؟!
– شرمنده آقا! اساعه میفرستم. نمیشد که بیاریمش وسط میدون شهر!
بیحرف تلفن را رویش قطع کردم.
مردک زباندار!
آدرس انقدر دور بود که دیرتر از انتظار رسیدم.
کوچههایی که از غبار فقط رنگ سیاهی گراهی شده بودند و از تنگکف دستی زمانه کوچکتر.
ما که خودمان آنچنان بالانشین بودیم، اما خب اینجا صد پلهای از محلههای ما فقیرنشینتر بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن