سرم را پایین انداختم و لپهایی که مطمئن بودم گل انداخته را از نگاهش پنهان کردم.
نمیخبر داشتم خجالت بکشم یا غشوضعف کنم برای این همه مهر و محبتش.
راهی شدارهایش حتی درد را هم از یادم میبرد.
تا دم درِ حمام هدایتم کرد و چقدر خدا را شکر کردم که خاتون را نمتوجه شدم.
حس و حال عجیبی بود.
هنگامیکه گوشهی دلت ضعف میراهی شد برای آن اتفاق خوب، هممدت حس بیگانهای گریبانگیرت میشد.
ترس، اضطراب یا هر چیزی که نامش را خودم هم نمیخبر داشتم.
برخلاف میل داشتهی او، ترجیح میدادم خودم تنهایی به حمام بروم و با بیان کردن اینکه برایت حوله میآورم، به داخل هدایتم کرد.
نیاز داشتم به تنهایی، هرچند که سر پا از حرکت ایستادن برایم سخت بود و میل عجیبی به دراز کشیدن داشتم.
درد کمرم کمی آزاردهنده بود.
ملحفه را پشت سرم جا گذاشتم و زیر دوش آب گرم رفتم.
دیدههایم از حسِ سِری گرمایش بستم.
خوب بودم؟! آره، شاید هم نه!
بالاخره توانسته بودم سد بزرگ میانمان را بشکنم، بدون اینکه از راز آن آزارها پرده بردارم.
آن لمسهای بیسروته و نصفهنیمه بیگانهتر از آنی بود که دلدادگیبازی تلقی شود.
یاسین اامانم بود و ای کاش آخرین هم میماند.
یعنی واقعاً نیاز به اضافه کردن این حرفها بود که غرورش را خط بیندازم؟!
بالاخره مرد بود، آن هم از نوع متعصب و ناموسپرستش. میدانستم اگر برایش تعریف کنم، آن رگ دیوانگی بر سرش میزند و خون به پا میکند.
نفسم را آهمانند بیرون دادم و صورتم را محکم کف دست کشیدم و شستم تا دیدههایم باز شود.
استاد خراب کردن قلبخوشیهایم بودم. الان وقت این فکرها بود؟!
قطرات آب را از روی مژههایم پاک کردم تا دیدم بازتر شود.
کف دستی به آینهی بخار کرده کشیدم و به دخترک برهنهی روبرویم خیره شدم.
آن لکههای قرمز و بنفش میان سفیدی تنم، زیادی به نگاه میوارد شد.
با یادآوری لحظهای که در هم تنیدیم و این لکهها روی بدنم مهر و نقاشی شدند، بار دیگر پلک روی هم فشردم.
از نظر من او بینظیرترین مرد روی زمین بود.
اصلاً مطمئن بودم مانندش را هیچ جای دنیا پیدا نمیکنم.
انقدر خوب بود که باز هم دلم بخواهدش!
بد بود؟!
مطمئنم که نه.
سروته حمام کردن را تند هَم آوردم.
قلبم میتمایل داشت یک قلبِ سیر در آغوشش لَم بدهم و تکان نخورم.
چه خوب که امروزگار جایی نمیحرکت کرد.
با باز کردن در حمام و سرک کشیدن، حضورش حوله به کف دست غافلگیرم کرد.
انگار با قطع شدن صوتی آب فهمیده بود میخواهم بیرون بیایم.
حوله تنپوش خودش را تند تنم کرد و با پیچاندن کف دستش دور تنم، سریع من را به سمت اتاق برد.
حولهاش آنقدر بزرگ بود که قدش مماس با زمین کشیده میشد و کلاهش روی چشمهایم افتاده بود.
با هیجان پابهپایش به سمت اتاق دویدم.
در را که بست، کلاه حوله را کمی بالا دادم و با هیجان روی تخت جای گرفتم.
ساکت و صامت به لباسهایی که روی تخت برایم گذاشته بود چشم دوختم. آن سوتین سرخ و شورت نخی گلگلیام.
دقیقاً از همانهایی که کم از ماماندوز بودن نداشسریع.
لبم را زیر دندان له کردم و خندهی پر خجالتم را خوردم.
باید تغییر سبک میدادم برای برخی از لباسهایم.
اینطوری خودم بیشتر میپسندیدم.
– عافیت باشه خانوم. بهتری؟
خودش جلو رسید و مشغول خشک کردن موهایم با کلاه حوله شد.
– اوهوم… خوبم.
زمزمهی ریزم را متوجه شد که جلوی پایم زانو زد.
کلاه را کمی عقب فرستاد که صورت خندانش با آن شیطنت زیرپوستی نمایان شد.
-نذاشتی خودم حمومت بدما. میگم آهو، بسیار فکر کردم تا بیایی بیرون. بنّا بیارم گوشهی این اتاق یه حموم کوچیک درست کنن؟!
خدایی من موندم این قدیمیها چطور تو یه خونه کنار هم حیات میکردن؟ بناهای اون زمان هم عقلشون قد نمیداده، یهدونه حموم مینداختن یه گوشهش.
هرچی فکر میکنم حس میکنم آدم روزی چندبار بره حموم زیادی ضایعس… نه؟!
با نگاههای متعجب نگاهش کردم و ناخودآگاه بلند گفتم:
– روزگاری چندبارررر؟!
نگاه خیرهاش با هیزی تمام روی یقهی کنار راهی شدهی حوله چرخید و صدایش خبیثتر از هر وقتی قد بلند شد.
– پس چی؟ بُنیهی من رو کف دست کم گحرکت کردی؟! نگفتی نظرت رو، بگم حموم بسازن داخل اتاق؟!
داشت کف دستم مینداخت؟!
اخم کردم و تند یقهی حوله را جمع کردم.
– اونطوری که ضایعتره. آدم تو خونهی خودش باشه راحتتره از هر نظر.
منظورم را سریعتر از آنچه که فکرش را میکردم گرفت.
دروغ چرا؟ این مسئله فقط بهانه بود. همیشه دلم یک خونهی نقلی و دونفره میخواست.
خودمان باشیم و خودمان، نه حالایی که از خجالت قلبم نمیخواست از اتاق بیرون بروم. دست خودم که نبود.
– تو خونه جدا بخوای خیالی نیست. یهدونه خودم داشتم، سر جبران خسارت فروختم. فوقش دو سه ماه طول بکشه بگیم یکی از مستاجرهای بابا خونه رو خالی کنه ولی نمیتونم تو رو ببرم اونجا. هیچ اعتباری نیست.
اینجا مولین هست و یه ساعتهایی بابا و یاسر، خیالم جمعتره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن