🤍🤍🤍🤍
سر در گریبانش فرو بردم و لبهایم را به پوست سفیدش چسباندم. بوسهای خیس همان قسمت نشاندم که مچ کف دستهایم را چنگ زد و صوتی نالانش بیخ گوشم بلند شد.
– وای تورو خدا… گرمه! برو عقب.
پنجرهی باز بود و خنکای باد پاییزی در اتاق میپیچید. خبر نداشت این آتش تنهایمان است که نفسمان را به شمار انداخته؟!
آغوشش معجزهی روزهای درماندگیام بود. همانقدر که من خسته و وولینده بودم، او انگیزهای برای زمین ننشستن.
من دقیقاً لحظهای به خود وارد شدم که از شدت شرمندگیِ مرگ سیاوش، آرزوی مرگ کردم و در ثانیهای، تصویر آهو جلوی چشمم رسید.
باید سرپا میماندم… به خاطر آهو، به خاطر قلب خودم.
کف دستهایم نرمنرمک زیر لباسش خزیدند. تنش از لمس انگشتهایم لرز خفیفی گراهی شد.
این همه بکر بودن، حس غرورم را به عرش میبرد. آهو برای من بود، تمام حقم از آرامش بعد از سیواند سال زندگی.
– یاسین… چیکار میکنی؟!
دستم حالا کش کوچک پایین لباس زیرش را لمس میکرد. هنوز تصویر آن تن بلوری در ذهنم بود. جدای از آن رد پنجه، تنش از سفیدی میدرخشید.
آوایش پر استرس بود، از من میوحشت کرد؟!
بناگوشش را بوسیدم و انگشتم را روی لبهی آن کش کشیدم. من که ترس نداشتم!
گاز کوچکی از نرمهی گوشش گرفتم و همانجا لب زدم.
– کاریت ندارم، نترس.
یک دروغ مصلحتی! شاید هم راست!
به هیچ عنوان قصد آزارش را نداشتم. فقط باید کمک میکردم خجالتش بریزد.
– خودت رو به من بسپار، مثل دیدههام مواظبتم.
آوایم در حد زمزمه کوتاه بود و نفسهایم از هیجان قد بلند.
آهو از من بدتر بود، چیزی میان خواستن و نمیل داشتن در نگاههای سیاهش موج میزد که حالم را دگرگون میکرد.
پاهایم را دو طرف تنش گذاشتم و روی زانو نشستم. بیتردید لبهی بلیزش را گراهی شدم، به سمت بالا کشیدم و در یک حرکت از شرش خلاص شدم.
لباس را گوشهای روی زمین پرت کردم و دوباره روی صورتش خم شدم تا با دیدن بالاتنهی نیمهبرهنهاش بیشتر از این سرخ و سفیدش نکنم.
با کف دست سعی کرد تنش را بپوشاند. سکوتش را پای رضایت گذاشتم. موهایش را با دست کنار زدم تا صورتش را خوب ببینم.
در فاصلهای که نفسهایمان در هم آمیخته میشد، اضافه کردوگو خیلی دلپذیر بود… کارهای دیگر، که هیچ!
– بهت بیان کرده بودم بهشدت خوشگلی؟
سیاهچالههای سیاهش برق عجیبی زد.
ولین از دیدههایش، ولین!
لبهایش را داخل دهن کشید و سرش را به طرفین تکان داد.
– نه، ناظهار کردی…
بوسهای روی چانهاش زدم.
– الان هم دیر نیست، اغراق نمیکنم اما وقتی آدم یکی رو با نگاهِ دل ببینه یه طور دیگهایه، قبول داری؟!
با شَک نگاهم کرد و درنهایت نگاهغرهی ریزی رفت. آخر حیف نبود چهار کلام حرف خوب از زیر زبانش بیرون نکشم؟!
– میبیان کردن زنها تو حرف زدن و حرف کشیدن سیاست دارن، حالا میبینم ماشاالله به شما!
بالاخره زبان باز کرد و کف دستهایش از سینه شل شد.
حالا نوبت جای دیگر بود.
کمی بالاتر، کنار لبهایش. شاید هم نوک بینی و بار دیگر پشت پلکش…
انقدر جایجای صورتش را بوسههای ریز زدم که صوتی نالهی ریزش قد بلند شد.
غرق لذت شدم از حالش.
گرمای تنم را کیپ تنش کردم و با عجله لبهایم را روی لبش گذاشتم. مانند گرسنهای قحطی زده، تشنهای به آب رسیده و هر چیزی که نامش را میگذاشتند، وجودش را به کام کشیدم. به شدت گردنم را چنگ زد.
لبهای پایین و بالایش را به نوبت بوسههای ریز کاشتم و مرطوب کردم که دخترک را از تاب و توان گراهی شدم.
بوسهی آخر را محکمتر کاشتم و با نفسنفس پیشانیام را به پیشانیاش تکیه دادم.
با زبان لب تر کردم و خیره در دیدههایش زمزمه کردم.
– فکر میکردم شیرینی اون بوسه از عسل بود، خبر نداشتم طعم خودت بوده!
کمی اغراق و قلببری در حین عشقبازی، بد نبود.
طوری دیدههایش برق زد که معلوم شد از تعریفم خوشش آمده. با غمزه نگاهم کرد و جراتم برای لمس کردنش بیشتر شد.
از کنارههای گردنش کف دستم را نوازشوار کشیدم تا حوالی لباس زیر آبیرنگ و … دقیقاً چیزی قالبِ کف دستم. انقدر لذتبخش که فشار ریزی به آن وارد کنم و آوای ناله و اعتراض را بلند!
– ایی… یاسین…
– جان، جانم!
جوابم بیقراری تنش بود و درنهایت ادامهی نوازش با لبهایم. تمام تنش را تا شکم بوسهباران کردم. این همه صبر و حوصله در تضاد تنِ بیتابم بود.
میمیل داشتم امشامگاه برایش بهترین شب باشد، پر از یادگاری خوب و تصویری جذاب.
تهریشم را زیر نافش کشیدم و دستم را به قصد درآوردن لباس باقی ماندهاش جلو بردم که بهیکباره تنش را با شدت منقبض کرد.
لحظهای مکث و بعد هم حس کردن غیرعادی بودن چیزی!
سر بلند کردم و با مشاهده کردن دیدههای از وحشت گمسرور شده و نفسهای کشدارش، تمام حس و حالم پرید.
با عجله کف دست دور کمرش انداختم و روی تخت نشاندمش.
– چت شد؟! آهو؟!
برای لحظهای پشت کمرش را ماساژ دادم و هولزده برای ریختن لیوان آب رهایش کردم.
وحشتکرده از تن لرزانش، تنگ آب را روی پاتختی رها کردم که لقی خورد و روی فرش ریخت.
بیتوجه آب را به سمتش گرفتم. این چه عذابی بود؟
– بخور این رو… آروم باش، نفس بکش، عجله نکن. آفرین…
در حد لب تر کردن آب را قبول کرد و بعد هم کف دستم را پس زد. صوتی لرزانش پر بغض بلند شد.
– بهم… کف دست نزن… تورو خدا!
از ترس اینکه دوباره حالش بد نشود، بهسرعت فاصله گراهی شدم. دخترک مظلوم! چه بلایی سرش وارد شده بود که اینطور حالش دگرگون شد؟!
– باشه باشه… کاریت ندارم.
بدون نگاه کردن به من، پاهایش را داخل شکم جمع کرد و مچاله شده در خود، پیشانیاش را به زانو تکیه داد.
با آن چانهی لرزان و نگاههایی لبالب اشک… ای خدا!
عصبی خم شدم و با برداشتن بلیزم، آن را تند تنم کردم. عصبی بودم اما نه از او، بلکه از خودم. گیج بودم، در حدی که دلم میتمایل داشت سرم را به دیوار بکوبم تا شاید چیزی در مغزم جابهجا شود.
خیلی خوب داشتیم پیش میرفتیم و واقعاً نمتوجه شدم چه اتفاقی افتاد!
یعنی زیادهروی کرده بودم؟! شاید هم اشتباه.
کلافه موهایم را چنگ زدم و به اویی که حالا در همان حالت مچاله شده، پشت به من به پهلو دراز کشیده بود، چشم دوختم.
خنکای شامگاه پاییزی در اتاق میپیچید و او با لباس زیر روی تخت خشکش زده بود.
جلو حرکت کردم و لبهی پتو را کشیده کردم که رویش بیندازم. شانههایی که ریزریز میلرزید و صدای خفهای از فینفین کردنش، خبر از بارانی شدن چشمهایش میداد.
کاش میگذاشت امشامگاه را هم با همان عذابِ مرگ سیاوش میخوابیدم. درد خودم کم بود، حال خراب او هم اضافه شد.
***
– آقا یاسین… یاسین! باتوام!
با اخم کف دست از هم زدن چای برداشتم.
– چرا داد میزنی مولین؟!
با دیدهغره نگاه و ابرویی وارد شد که اخمم غلیظتر شد. با تعجب به خندههای زیرزیرکی یاسر چشم دوختم. تا نگاهم را متوجه شد، از جایش بلند شد و گفت:
– من برم داره دیر میشه. کف دستت طلا مامان. حاجی شما نمیای با من؟!
پدرم با همان تبسم ریزی که از اول صبح روی لبش بود، سر تکان داد.
– آره بابا. برو ماشین رو روشن کن منم اومدم.
کف دستت درد نکنه حاج خانوم! چیزی نیاز نداری بگیرم؟
جلو رفت و به عادت همیشه، بوسهای روی موهای مادرم زد و من درماندهتر از هر وقتی برای بار هزارم چشم به ورودی آشپزخانه دوختم تا شاید قبل از حرکت کردن، سرپا و قبراق ببینمش.
– همه چی هست، خیر پیش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن