ن۱۸۵
🤍🤍🤍🤍
خاتون پرده را انداخت و یاسین تمایل داشت لب باز کند که اجازه ندادم.
– میدونم باید حد خودم رو بدونم ولی خون به جگرم کرمشاهده کرد به خدا. اون از همسایهتون که امروز انگ بدکاره بودن بهم زد، این هم از خواهرهاتون که از من بدشون میاد. منم آدمم به خدا، چند روزه دقم دامتوجه شد به خاطر اینکه گفتم طلاق بدید تا برم. قلبم نمیخواد این رو بگم ولی جوری ازشون میترسم که قلبم نمیخواد از خونه بیرون برم. تصویر اینکه بخوان باز صورتم رو بسوزونن یا هرچی… اینجا برام امنه اما گناهی که به خاطرش محاکمهم کرمشاهده کرد، دلواپسی برای خودتون بود. اگه بلایی سرتون بیاد چه خاکی به سرم بریزم؟ مادرتون فقط کف دست باندپیچیتون رو دید و نزدیک بود پس بیفته، تازه نمتوجه شد قلبیلش منم. همینجوری هم کسی ازم خوشش نمیاد، اگه چیزی بشه مادر و خواهرهاتون بیچارهم میکنن…
کف دست در جیب شلوار گرمکنش برد و سری تکان داد.
– ماجرای همسایه چیه؟ کسی اومده اینجا؟
بیحوصله نگاهش کردم.
– از هر ۱۰۰ کلمه، اون دوکلمهای که نباید رو میگیرید؟! فاطمه خانوم بود، اومده بود تبریک بگه مثلاً…
سرش رو با تاسف نگاه کرد.
– امان از کف دست این زنا. با این اخلاقهاشون پدر مارو درآوردن. بایت این چند روزگار هم لازم بود یه تذکر بدم، اینکه هرچیزی میشه اسم طلاق میاری، انگار که من رو داری میبری زیر سوال. اتفاقی واسه من نمیافته، انقدر ذهن خودت رو مریض نکن دختر…
ذهن مریض؟
واقعاً تشبیه خوبی بود که دچار درگیری ذهنی شده بودم.
سرم را بالا گراهی شدم و به چشمانش خیره شدم. صورتش با خیالات دخترانه و شیطنتهای دوران مدرسهام مو نمیزد.
ریشهای کوتاه و مرتب و دیده و ابرویی مردانه.
چهرهای جدی داشت اما امان از وقتی که میریز خندید یا لبخند میزد…
گمان کنم کمکم داشت به سرم میزد!
#پارت_۱۸۶
🤍🤍🤍🤍
گلهمند بیان کردم:
– شما خودت بیشتر از همه دامن زدی بهش این چند وقته. گناه نکرده حکم میبرید برای آدم، آخرش هم انگارنهانگار… شامگاهتون بخیر.
شامگاه بخیرم برابر با فرارم بود. در حدی که حرفی که میمیل داشت بزند در دهانش بماند و کف دستش وسط راه خشک شود.
فرار کردم چون بحث امشب نتیجهی عجیبی داشت. کف دستم ناخودآگاه روی سینهام مچاله شد.
دلم طوری خود را به در و دیوار میکوبید که انگار ساعتها سخت تلاش کرده.
چه بلایی داشت سرم میوارد شد؟
نگاهم زیادی داشت هرز میراهی شد انگار.
چرا باید زوم کردن روی صورتش دلم را به تپش میانداخت؟
نه، نباید چنین اشتباهی رخ میداد… نباید.
***
انگار که زیر شکمم خنجر بزنند، دردهای طاقتفرسای این دوران همیشه رو به موتم میکرد.
زیر شکم دردناکم را گحرکت کردم و کف دست به سمت پلاستیک زیر تخت بردم. خرتوپرتهای کنارش را بیحوصله بیرون ریختم و با دیدن جلد خالی پد بهداشتی، آه از نهادم کشیده شد.
چرا یادم نبود تمام شده؟!
با چهرهای زار وسایل را زیر تخت برگرداندم و از جایم قد بلند شدم. قطعاً در بساط خاتون دیگر چنین چیزی پیدا نمیشد که از او بخواهم. فرستادنش هم در مغازه، با آن پادرد نشدنی بود.
انگار چارهای جز تکیه به خودم نداشتم.
روسریام را جلوی آینه مرتب کردم و چادر سیاهم را روی همان لباسهای خانگی پوشیدم.
🤍🤍🤍🤍
کیف دستی کوچکم را برداشتم و از اتاق بیرون زدم. بعد از این همه مدت، اامانباری بود که میتمایل داشتم تنها بیرون بروم.
ترس عجیبی از پا گذاشتن به بیرون داشتم و تاکید یاسین هم به تنها بیرون نراهی شدنم، بدتر به این ترس دامن زده بود.
– آهو… کجا شال و کلاه کردی دختر؟!
برگشتم و لبههای چادرم را به هم آوردم. لب تر کردم و با تردید لب زدم.
– برم مغازه، باید یه چیزی بگیرم.
جلو وارد شد و با دقت نگاهی به صورتم انداخت.
– رنگ و روت پریده. عادت شدی؟
سر تکان دادم و با عجله گفتم:
– بله… برم و زودی برگردم؟
روی مبل قرار گرفت و مشغول ماساژ زانوهایش شد. پادرد انگار یار همیشگیاش شده بود.
– نمیخواد دختر، الان بری بلایی سرت بیاد کی جواب یاسین رو بده، امانتی! زنگ بزن خودش بگو برات بگیره.
لبم را زیر دندان کشیدم و با خجالت نگاهش کردم. عمراً اگر زنگ میزدم. بار پیش هم وقتی با هم بیرون حرکت کردیم، خودم رفتم خریدم، حالا درک کرد یا نفهمید چیزی به رویم نیاورد.
– نمیخواد حاج خانوم. من خجالت میکشم. خودم میرم و تند برمیگردم.
– وا خجالت چی؟ شوهرته؟
انگار که با تبر کمرم را دو نصف کرده باشن. قلبم میخواست فقط دراز بکشم. بیحوصله گفتم:
– حاج خانوم توروخدا اذیت نکن. میدونی که ما زن و شوهر واقعی نیستیم. من روم نمیشه. میرم و زودی میام، به آقا یاسین هم نگید نمیفهمه.
خاتون که متوجه شد از پسم برنمیآید، ناچار مواظب خودت باشی بیان کرد و من بدون درنگ از خانه بیرون زدم. نفسم را سنگین بیرون دادم و سعی کردم ترسهای الکی را از خود دور کنم.
آدمها خدای بدعادت شدن بودند. مثل منی که این همه سال تکیهگاهم خودم بودم اما حالا دلم گرم شده بود به مردی که حس میکردم بدون وجودش بهشدت ضعیف هستم.
#پارت_۱۸۸
🤍🤍🤍🤍
با کف دستهای لرزان، پول را از کیف بیرون آوردم و کیسهی مشکی را زیر چادر بردم. لعنت به این درد مزخرف… بیشتر از ۵ روزگار باید تحملش میکردم.
قدمهایم را تند کردم تا هرچه زودتر به خانه برسم. نزدیکهای ظهر بود و الان بود که سر و کلهی یاسین پیدا شود و بعدش هم واویلا…
در گیرودار خودم بود که در ثانیهای قلبشورههایم به واقعیت تبدیل شد. دردی یکبارهی و شمشاهده کرد در کتفم پیچید و آخی که از دهانم خارج شد.
هراسیدم، قالب تهی کردم و فقط در برابر سقوطم دیده بستم…
#پارت_۱۸۹
🤍🤍🤍🤍
کف دستم روی سینی گرد و بزرگ جلوی مغازه مینشیند و سیبهای سرخ با عجله از روی سینی فرار میکنند.
آوای همهمه دورم را میگیرد و و من از درد جناق سینه و لگنم که محکم با زمین برخورد کرده، نفسم بند آمده.
مغازهدار در حینی که سیبهایش را جمع میکند غر میزند و چند نفری نظارهگر هسشتابزده.
کاغذ افتاده روی دامنم را در کف دست مچاله کردم.
– خوبی خانوم؟ پاشو!
خوب بودم؟ نمیدانم. انگار که چهارحفره کوچک در شاجناق سینهام ایجاد شده باشد. چه مرضی بود که نه از خون خبری بود و نه خراشی روی چادر و لباسم؟!
– این عروس بازاریها نیست؟! چندبار با پسر بزرگش مشاهده کردمش. کی بود زدش؟
آبروریزی کرده بودم پس. ای وای! اگر یاسین میفهمید…
بیتوجه به درد لگنم، گیج کف دست از زمین گرفتم و کشیده شدم. انقدر برای فرار کردن از این مهلکه عجله داشتم که حتی از مرد میوهفروش عذرخواهی نکردم.
با قدمهای دو مانند به سمت خانه راهی شدم. تنم از ترس میلرزید و غیرارادی هر لحظه پشت سرم را نگاه میکردم، انگار که دنبالم کرده باشند.
بیتوجه به چادری که از سرم به دور کمرم افتاده بود، کف دست یخ زدهام را کشیده کردم و محکم روی در فرود آوردم.
بدون فکر، کف دستم را روی زنگ فشردم و با نیامدن صوتیی، تازه یادم افتاد که خراب است.
حالم نزار بود. بار دیگر مشتم را روی در کوبیدم.
– کیه؟! چه خبره؟! مگه سر آوردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن