جانش به لب رسیده و تنش از ناراحتی به عرق قرار گرفته بود. ای کاش پدرش زنده بود، ای کاش…
سر پایین انداخت و شرمزده لب زد.
– بگید عاقد بیاد، روم سیاه حاج آقا…
نسؤال کرد یاسین از ته قلب رضایت دارد یا نه. جز اجبار چیزی برای آن مرد نبود و درنهایت فرقی به حالش نمیکرد.
حاج صابر با رضایت لبخند زد و معراج
دست روی زانو گذاشت و یا علی گویان بلند شد.
– دشمنت رو سیاه دخترم. استراحت کن، عاقد اومد خبرت میکنیم.
دخترم اضافه کردنهای مرد، عجیب به جانش میقرار گرفت. بسیار سال بود در حسرت متوجه شدن این کلمه از ته قلب بود. شاید افکارش بچگانه بود ولی به فرزندان این مرد غبطه میخورد. کاش میخبر داشت به کدامین گناه محکوم به یتیمی شده که حالا مجبور است برای امنیتش کف دست به دولین این و آن شود.
بعد از راهی شدنشان، نفسش را خسته بیرون داد و آرام دراز کشید. با کمک کمربند طبی که یاسین برایش خریده بود، جای گرفت و برمیل داشت کمی راحتتر شده بود، ولی در هر حال وضعیتش آزاردهنده بود.
درمانده، دقایقی را به دیوار زل تا در به صدا دررسید و خبر از رسیدن عاقد دادند. حتی مغزش هم توانی برای اندیشیدن نداشت. رباتمانند، کار میکرد و به سمت آیندهای نامعلوم پیش میحرکت کرد.
تند کشیده شد و چادر را روی سرش مرتب کرد.
– میخوای کمکت کنم دخترجان؟
لحن نهچندان خوشایند خاتون، رد کردنش بیشتر به مزاج خوش میرسید.
– ممنون. خودم میتونم.
خاتون سر و گردنی تاب داد و پشتدیده نازک کرد.
– خود دانی. عاقد منتظره، زود بیا.
نگاهی زمزمه کرد و کف دست از دیوار گحرکت کرد. پشتسرش قدم آرام جاده افتاد. به اتاق پذیرایی که رسیدند، ناخودآگاه قدمهایش سست شد و چنگ بر دلش افتاد. به راستی که تمام رویاهای دخترانهاش در امروز خلاصه میشدند؟
مرد میانسالی همجاده دفتر کف دستش، خاتون با چهرهای که همچنان نارضایتی از آن میبارید، حاج صابر و حاج معراج با نگاهی رضایتمند و درنهایت یاسین با سر پایین افتاده و نگاهی که حتی برای ثانیهای هم روی آهو نمیافتاد.
از خجالت تنش منقبض شد و عرق شرم بر تیغهی کمرش نشست. اینکه همهی افرادی که اینجا حضور داشتند، بی برو برگرد از جیک و پوک ماجرا خبر داششتابزده، بیشتر خجالتزدهاش میکرد. در جمعی غریب و این همه بیکسی خارج از تحملش بود.
سلام آرامی به جمع داد و نگاهش را با تعلل روی مبل دو نفرهای که یاسین در گوشهای از آن جای گحرکت کرده بود چرخاند.
معراج که زودتر از همه متوجه شَک و خجالت او شده بود، گفت:
– بیا دخترم، بیا بشین کنار یاسین… یاسین بابا!
اشارهاش کارساز بود و یاسین را از جای قد بلند کرد.
– بفرمایید بشینید.
ممنونی زمزمه کرد و قرار گرفت. آوای گراهی شدهاش که از ته چاه کشیده میشد، اخمهای یاسین را در هم برد.
کنارش بلافاصله جای گراهی شد که عاقد پرسید.
– مهریه چقدر بزنم؟
جمع در خاموشی فرو راهی شد و هر کدام برای یافتن جواب به دیگری نگاه کردند.
اگر کف دست خاتون بود که میگفت “هیچ” ولی آبروداری کرد و حرفی نزد.
آهو که خاموشیشان را دید، لب تر کرد.
– من مهریه نمیخوام حاج آقا.
– بدون مهر که نمیشه دخترم، باید یه چیزی باشه.
مکثی کرد و دوباره بیان کرد:
– خب… اگه بقیه مشکلی نداشته باشن، بزنید یک جلد کلامالله مجید و ده شاخه نبات.
لبخند رضایت روی لبهای بزرگترها نشست و همه استقبال کردند که بهیکباره یاسین با آوای رسایی اضافه کرد:
– چهارده سکهی بهارآزادی هم اضافه کنید حاج آقا. به نیت چهارده معصوم.
گردن آهو با ضرب کشیده شد. نگاهش روی صورت مردی ماند که تا چند دقیقه دیگر قرار بود شوهر شرعی و قانونیاش شود و حالا نگاهش جز روبهرو، جایی را نمیمتوجه شد.
در این دوره زمانه قیمت چهارده عدد سکه هم کم پاما نبود. این حرفش را پای چه میگذاشت؟
– اِوا یاسین!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن