خاتون بهتزده بشقاب میوه را روی میز گذاشت.
– بچهم یاسر خوبه اینجا نیست بشنوه این حرفهارو! چی درموردش فکر کردید که اینطوری میگید؟ حالا خوبه اون شوخ و خوشخندهس. یاسین که انگار جهان بهش بدهکاره با اون اخمهاش!
زمانی که خاتون پشت یاسین را خالی کند و طرف بچههای دیگر را بگیرد یعنی واویلا…
حرفهای پدرش به نفعش بود پس سکوت کرد تا او جواب دهد.
– بحث اخم و خنده نیست، به بن و ریشهی حرفم برس خانوم. یاسر جوونه و جاهل، شیطنت زیاد داره. این دختر هم جوونه و بر و رو دار. الانش رو نبین به خاطر ضرب کف دست اونا اینطور ورم کرده، ماشاالله مثل قرص ماه میمونه. اومدیم و زبونم لال شیطون شد نفر سوم و بقیهشم که خودت بهتر میدونی. هرچند خطبهای این بین وجود داشته باشه اما این دختر سالم باید بره خونهی بخت اصلیش. یاسین دیگه بچه نیست، خودش بهتر رسم امانتداری رو میدونه، نه بابا؟
حالا نگاهش به یاسین بود و راحت تا ته حرفش را خواند. معراج معروف بود به زهرچشم گرفتنهای ساکت و زیر پوستی. این لحن از اضافه کردار و این نگاه، یک “وای به حالت یاسین اگر نوک انگشتت به این دختر بخوره” داشت.
سرپایین انداخت و با متانت اضافه کرد:
– بله. حد و حدود خودم رو میدونم بابا.
معراج با رضایت به پسری که تربیت کرده بود خیره شد و خاتون ناچار ماند. حق با آنها بود و حالا به شک افتاده بود. قطعاً قلبش نمیتمایل داشت آهویی که ۵ سال از یاسر بزرگتر است، زن واقعیاش شود.
آهی از روی حسرت کشید.
– چی بگم والا… بیشتر واسه این گفتم که شاید اگه این ماجرا تا چند سال دیگه تموم نشه، یاسین از وقت زن گحرکت کردنش هم میگذره. چند سوای دیگه بره تو ۴۰، به خدا دیگه باید تو بیوه زنا دنبال عروس باشم. میخواستم اگه قسمت شه همین بعد از عید بریم خاستگاری دختر حاج نادر، میشناسیش که؟ ماشاالله، هزار اللهاکبر مثل ماه شامگاه چهارده میمونه این دختر. ۱۹ سالشه، جوون و ترگل ورگل، کدبانو و…
– مولین!
صوتی اخطار گونهی یاسین کلامش را برید. باز اسم عروس و دختر رسید و خاتون ماند و تعریفهای تمامنشدنیاش.
نگاه مادرش قلبخور شد و یاسین عاصی شده دیده دزمتوجه شد. گاهی با خود فکر میکرد چطور پدرش این اخلاقهای مادرش را تحمل میکند؟!حتی یکبار از روی کلافگی به خاطر گیرهای خاتون، این حرف را به پدرش زده بود و جوابی جز “اگر در متوجه شدهی مجنون نشینی، به غیر از خوبی لیلی نبینی” با خنده نگحرکت کرده بود.
معراج دوباره مداخله کرد.
– قسمت نبوده خانوم! تا تمایل داشت اون بالاسری نباشه، برگ از درخت نمیافته چه برسه به وصلت دوتا جوون. شما هم ما رو بد عادت کردی حاج خانوم، میوه رو باید از کف دست تو بگیرم تا به جونم بچسبه. دیدهم به این سیب خشک شد.
خاتون لبش را به دندان کشید و دیده و ابرو وارد شد تا جلوی یاسین این حرفها را نزند. بشقاب سیب را باز روی پا گذاشت که معراج نزدیکش شد و کف دست دور شانهاش انداخت. از آن آدمهای فکر بسته نبود و تا قلبش میخواست محبت خرج کرد.
یاسین با خندهی زیرپوستی از جا بلند شد و شامگاهبخیری بیان کرد تا راحت باشند. قربانصدقههایش جلوی بچهها در همین حد بود و طرز فکر قدیمی خاتون باعث میشد همین را هم جز در خلوت عیب بداند و خجالت بکشد.
از جلوی در اتاقش که گذشت، ناخودآگاه مکث کرد. از حال دخترک بیخبر بود و جرات سوال سؤال کردن از مادرش را هم نداشت. نهایت خبر داشتههایش شده بود صحبتهای کوتاه و بی سر و ته مادرش.
چیزی نیازی نداشت؟ لباس، وسیلهی بهداشتی؟
دخترک سروزگارباندار بود ولی به موقعش خجالتی. قطعاً با رفتار سردی که مادرش داشت، چیزی از او نمیمیل داشت.
مثل دزدها دو طرفش را پایید و ملایم تقهای به در زد. صوتیش را پایین آورد.
– آهو خانوم… بیدارید؟
جوابی نگراهی شد و برای داخل رفتن بیشتر وسوسه شد. یک لحظه مشاهده کردار که به جایی برنمیخورد. با استرس دوباره دور و برش را چشم دوخت تا مبادا مادرش سر برسد. بهآرامی کف دستگیرهی در را پایین کشید و نصف تنش را داخل برد. با دیدن دخترکِ غرق در خواب که موهای مواج و سیاهش دورش را احاطه کرده بود، شوکه سر پایین انداخت و استغفار کرد.
اخمهایش طلبکارانه در هم حرکت کرد. چه انتظاری داشت؟ خودش بهتر میخبر داشت کوتاهی از او بوده که بیاجازه وارد اتاق شده، وگرنه طفل معصوم که نمیتوانست با چادر بخوابد.
میل داشت مسیر رفته را برگردد که اینبار نگاهش پیِ پتوی پایین پای آهو افتاد. سردش نمیشد؟
اوایل بهار بود و همچنان نیمچه سرمایی بود.
دوقلب نگاهش را روی پتو چرخ داد و درنهایت جلو رفت. یک پتو انداختن که اشکالی نداشت؟ داشت؟
سعی کرد نگاهش روی گیسوان بلند دختر نشیند ولی انقدر قد بلند بودند که… اندک زنی دور و برش بود و اکثراً محرم ولی هیچ کدامشان گیسویی به این قد بلندی نداشتند.
کلافه از این همه توجه به این چند تار مو، مجدداً استغفراللهی زیر لب گفت و بهسرعت پتو را روی تن آهو کشید. قد بلندی موها زیر پتو پنهان شد و او بالاخره نفس حبس شدهاش را بیرون داد.
کف دست پر پیشانی عرق کردهاش کشید. بیشتر ترسش از سر رسیدن مادرش بود و میدانست اگر ببیند، واویلا میکند. در این گیر و دار حواسش به دنبال لباسهایی که در تن دخترک زار میزدند هم بود. در حال حضار صلاح نبود به تنهایی به خونهی آهو برود. باید برایش چند دست میخرید.
– خدا مرگم بده، یاسین اینجا چه غلطی میکنی؟
هول کرده چرخید و به مادرش نگاه کرد. او که پیش پدرش نشسته بود؟! میگویند از هرچه بترسی سرت میاد، همین بود دیگر.
با لحن زاری نالید.
– مولین!
– مولین و درد، مولین و یولین! تا منو سکته ندی آروم نمیگیری نه؟ چرا اینطوری شدی یاسین؟
– من متوجه شدم پتو نداره، یعنی فقط خواستم پتو روش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن