اشک هایم را پاک کردم و بغ کرده سر تکان دادم.
همین هم غنیمت بود.
آدم سالم و ناسالم فرقی نداشت، همه نیاز به وصیت کردن داشسریع.
مرگ انقدری غیرقابل پیش بینی بود که انسان از ثانیه ای بعدش هم خبر نداشته باشد.
-اگه…اگه…
اَه! لعنت به این بغض که هم کلامم را میدزمشاهده کرد و هم نگاهِ مَردَم را پریشان میکرد.
-میخوای بریم خونه وصیتاتو اونجا طومار کنی برام خانومِ بازاری!؟
از حرصش متلک میانداخت.
“نه”ای اضافه کردم و هوا را با شدت از شیشهی پایین رسیده نفس کشیدم.
آب دهانم را سخت بلعیدم و اینبار کمی محکم تر ادامه دادم:
-اگه من اتفاقی برام افتاد، قول بده خودتو آزرده نکنی.
عمداً از لفظ مستقیم مُردن استفاده نکردم تا ناراحت نشود ولی انگار بی تاثیر بود که با حرص میانِ حرفم پرید.
-اول اینکه زبونتو گاز بگیر، دومندشم، چشم! میام دو دستماله میرقصم برات. بعدش؟
کلافه پلک بستم. این مرد کوتاه بیا نبود و انگار با همین غرغرهایش باید حرفم را میزدم.
-قول بده بچمونو اذیت نکنی به خاطر اینکه من برای به جهان آوردنش مُردم. دوستش داشته باش. هرچی من آرزو داشتم براش، تو تنهایی براش انجام بده. نذاری هیچ کمبودی احساس کنه ها! من مطمئنم تو بابای خیلی خوبی هستی، از پسش برمیای.
نگاهش کدر تر از هر وقتی شد و بغض من خونه مان سوز تر.
-من جهانرو بدون تو نمیخوام آهو، چه برسه به بچه. نکن با من اینطوری چرا اندیشیدی زبونم لال بلایی سرت بیاد یاسین کمر راست میکنه برای حیات؟!
کمر راست میکرد…قطعاً میکرد.
داغ عزیز سخت بود ولی بعد از یک مدت آدم ها محکوم میشدند به زندگی، به فراموشی از جنس تظاهر.
جوابی به حرفش ندادم و پِی حرف خودم را گراهی شدم.
-بعد من، تمایل داشتی زن بگیر ولی…..
رسیدم به قسمت سخت ماجرا، تجسم یاسین کار زنی دیگر.
برای فرار از سوزش چشم هایم آنهارا مالیدم و دماغم را بالا کشیدم.
چقدر سخت بود اضافه کردن این حرف.
-اما حداقل بذار یک سال بگذره، فردا نگن یاسین از خداش بود از شر این راحت شه بهسرعت راهی شد زن گرفت. نمیذاری زن بابا بچمم اذیت کنه، حقم نداره بهش بگه مامان. یاسین به خدا قسم حلالت نمیکنم اگه منو از بچم پنهون کنی. تمام عکسامو نشونش میدی، میگی این مولینته…من…من این زحمت کشیدم برای به جهان آوردنش.
هقِ کوتاهی زدم که یاسین با مکث انگشتم را که برای تهمشاهده کرد جلویش گراهی شده بودم، در مشتش گحرکت کرد و بوسید.
-خدایا اول از همه به همهی مریضای جهان سلامتی عطا کن، مابینشم وقت کردی یه عقلی به این زن من بده، قول میدم استفاده کنه اونوقت.
یکه خورده گریهام بند وارد شد و نگاهش کردم.
با من بود بی عقل!؟
-چیه چرا اینجوری نگاه میکنی؟ صحیح و سالم کنار من جای گرفتی شروع کردی به وصیت کردن. خودت منو زن دادی، بریدی دوختی، اونوقت تهدیدم میکنی! بیا بیا ابمیوهتو بخور، خُل شدی رفت.
با آزردهی کف دستم را از دستش بیرون کشیدم.
حق نداشت مسخرهام کند.
-یاسین من جدیام.
نگاهش در ثانیه ای بی انعطاف شد.
-منم جدیم. اما تو مسخرهشو درآوردی. خیالت تختِ تخت، از اولم گفتم خدا یکی، نوشیکای منم یکی. تا دنیا دنیاست جایگاه تو مال توعه. تحت هر شرایطی. پس در هر صورت نیازی به وصیت کردن نیست.
قبلاً هم با این نام خطابم کرده بود. “بچه آهو”
نمیاطلاع داشتم شاد باشم از این همه علاقهای که دریافت میکردم یا زار بزنم برای این همه وابستگی و بلایی که بعد من ممکن بود سرش بیاید.
دیگر هیچ کاری جز التماس به خدایی که شیشهی عمرم در دستانش بود از دستم برنمیرسید.
انگار باید قبول میکردم که همه چیز را بلاجبار باید کف دست خودش بسپارم و تا ببینم چگونه می خواهد جهان را برایم رقم بزند.
***
چند هفته بعد….
“یاسین”
حال و هوای اینجارا دوست نداشتم.
بوی مواد ضدعفونی کننده
سرامیک های بی روح، پرده ها و تخت های مزخرفت…
برای پا گذاشتن به دنیایی دیگر اینجا آمده بودیم.
برای کسبِ یک قلبخوشی که از وجود جفتمان بود و ماه ها به انتظارش نشسته بودیم.
امروزگار عجیب حال و هوایمان پر از حس متضاد بود.
مسرور برای فرا رسیدنِ انتظاری که زیاد طولانی و سخت گذشت، هراسیده و دلواپس از اتفاق هایی که امکانِ افتادنشان وجود داشت.
خدایا! همین یک بچه را هممسیر زنم سالم تحویلم بده، به شرافتم قسم دیگر هیچ چیز از این دنیا نمیمیل داشتم.
پف کرده از انبوهی حسِ سنگین، تسبیحِ شاه مقصودم را داخل جیبم فرستادم و کف دستی به صورتم کشیدم.
-چقدر این عمل طول میکشه شکوفه؟ پس کی میارنش؟
همانطور که گوشهی لبش را میجوید تکیه از دیوار گرفت.
نگاه همه به من بود.
-ده دقیقه نیست بردنش، صبر داشته باش داداش. چته! می خوای یه لیوان آب بهت بدم؟
کوتاه “نه”ای اضافه کردم.
هیچکس منزل نماند.
همه منتظر و چشم انتظار سالن را شلوغ کرده بودند.
حتی نرگس هم با وجودِ کدورتش با خاطره، نورا را پیش مادرش گذاشت و وارد شد.
-چی چیو نه! شکوفه مادر برو بیار. نمیبینی بچم چه رنگش پریده.
دیگر هیچ ابایی از بروزِ حالم نداشتم.
حقیقت این بود که واقعاً حالم خوب نبود. دست هایم یخ زده بود و از سرمایشان در عذاب بودم.
لیوان آب را که به کف دستم رساندند، برخلاف حرف لحظات پیشم یک راست سر کشیدم و لیوان را در کف دستِ شکوفه گذاشتم.
نمیتوانستم فراموش کنم، آن نگاه هراسیده را، آن کف دست های ظریف و یخما بسته را…
صوتی لرزانش که لحظهی آخر از من حلالیت طلبید برای اذیت های این مدت.
او میاظهار کرد اذیت، اما تمامش برای من شیرین بود، انجام وظیفه بود.
دخترکِ بی رحمم قبل از رفتنش کاری کرد که من را هم به گریه انداخت.
حق نداشت، حق نداشت انقدر با ترس و ناامیدی پا در آن اتاق بگذارد، اما دقیقاً همین کار را کرد.
تب کرده از درون دکمهی بالای پیراهنم را باز کردم.
کاش یک تشت آب یخ جلویم میگذاشتند تا سرم را درونش غرق می کردم.
آهو باید سالم برمیگشت، باید…
-داداش بیا بشین… انقدر بی قراری نکن.
هممدت بازویم توسط یادگار کشیده شد و من بی اراده دنبالش کشیده شدم.
روی صندلی نشاندم، دقیقاً کنار مادرم که مدام در حال ذکر گفتن بود.
حال آشفتهام همه را ویران کرده بود.
کف دست خودم نبود، یک جهان موج بد دولینم را گحرکت کرده بود و مدام به بقیه انتقالش میدادم.
-مامان دعا کن…آهوم چیزیش نشه. خدایا چه غلطی کردم بچه خواستم. اگه بلای سرِ…..
پدرم که آنطرفم قرار گرفته بود کف دست روی شانه ام گذاشت و حرفم را برید.
-هیشش…نگو اینجوری پسر. مگه بچه آوردن الکیه که نمیخوای شهامت از خودت نشون بدی؟ توکل کن به خدا، هیچ چی نمیشه.
توکلم که اول و آخر به آن بالاسری بود، اما حس میکردم یک چیز پا روی خرخرهام گذاشته است و میخواهد نفسم را بگیرد.
لعنتی آنقدر سنگینیاش حس میشد که نمیگذاشت حرف بزنم.
فقط سر تکان دادم و دیدهانم را که به طرز عجیبی میسوخت به سرامیک ها دوختم.
-یا باب الحوائج خودت به دلِ بچم رحم کنم.
صدای مادرم بود که دست به دولین خدا و ائمه شده بود.
راست میبیان کردند، خدا به قلبم رحم کند….
انگار همه خوب متوجه شده بودند که آن یاسین پر مدعا، که سی و اندی سال را در تنهایی گذراند و هر وقت می میل داشتند برایش آستین بالا بزنند از زیرش در رفت و میاضافه کرد من دلم برای زنی نمیلرزد، حالا چطور عنان از کف داده و روح و جانش به یک زن گره خورده.
زندگیم را بدون او انقدر پوچ و بی معنی میدیدم که قلبم میخواست قید غرور و هرچیز دیگری را بزنم و همینجا زار زار گریه کنم.
قلبم بچه شدن میمیل داشت، دقیقاً مانند همان وقت هایی که کودک بودم و سر روی دولین مادرم میگذاشتم و زار زار گریه میکردم.
دنیا هزار با به من ثابت کرده بود که هیچ شادی قرار نیست آسان به دست بیاید.
منی که برای به جهان وارد شدن یک بچه حس میکردم شقیقه هایم سفید شده دیگر ختم روزگار شده بودم.
همین یکی سالم به جهان میآمد، من به گور هفت جدم میلبخند زدم اگر دیگر بچه میمیل داشتم.
کلافه با پایم روی سرامیک ها ضرب گحرکت کردم.
هیچ کاری جز خودخوری از دستم برنمیآمد.
تنها کارم انتخاب بهترین بیمارستان کاملاً خصوصی و پزشک متخصص برایش بود و بعدش هم تمام امیدم به خدا.
دقایق کند میرفت. بسیار خیلی عجیب.
انگار که لج کرده بودند، شاید هم جدی جدی حال من را میدیدند و می میل داشتند کف دستی کف دستی نفسم را بگیرند.
انتظار سخت بود، صبوری سخت تر آن.
دیگر آهسته و قراری روی صندلی نداشتم.
کشیده شدم و طول و عرض سالن را انقدری رژه حرکت کردم که همه را کلافه کردم.
با آزردهی کف دستم را از کف دستش بیرون کشیدم.
حق نداشت مسخرهام کند.
-یاسین من جدیام.
نگاهش در ثانیه ای بی انعطاف شد.
-منم جدیم. ولی تو مسخرهشو درآوردی. خیالت تختِ تخت، از اولم اضافه کردم خدا یکی، نوشیکای منم یکی. تا جهان جهانست جایگاه تو مال توعه. تحت هر شرایطی. پس در هر صورت نیازی به وصیت کردن نیست.
قبلاً هم با این نام خطابم کرده بود. “بچه آهو”
نمیاطلاع داشتم خوشحال باشم از این همه علاقهای که دریافت میکردم یا زار بزنم برای این همه وابستگی و بلایی که بعد من ممکن بود سرش بیاید.
دیگر هیچ کاری جز التماس به خدایی که شیشهی عمرم در کف دستانش بود از دستم برنمیوارد شد.
انگار باید قبول میکردم که همه چیز را بلاجبار باید دست خودش بسپارم و تا ببینم چگونه می خواهد دنیا را برایم رقم بزند.
***
چند هفته بعد….
“یاسین”
حال و هوای اینجارا دوست نداشتم.
بوی مواد ضدعفونی کننده
سرامیک های بی روح، پرده ها و تخت های مزخراهی شد…
برای پا گذاشتن به جهانیی دیگر اینجا آمده بودیم.
برای کسبِ یک دلخوشی که از وجود جفتمان بود و ماه ها به انتظارش نشسته بودیم.
امروز عجیب حال و هوایمان پر از حس متضاد بود.
خوشحال برای فرا رسیدنِ انتظاری که زیاد طولانی و سخت گذشت، ترسیده و مضطرب از اتفاق هایی که امکانِ افتادنشان وجود داشت.
خدایا! همین یک بچه را هممسیر زنم سالم تحویلم بده، به شرافتم قسم دیگر هیچ چیز از این دنیا نمیمیل داشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن