لیوانِ آب را روی پاتختی گذاشتم و و موبایلم را داخلِ جیبم فرستادم.
-دیگه سفارش نکنم آهو جان. کاری داشتی مامانو آوا کن، اگر هم بهشدت واجب بود و بلند شدی، مواظب باش.
کلافه چشم بست و نچی کرد.
-خودتو میخوای دیوونه کنی با این وسواس؟ برو خیالت راحت. ما خوبیم. حداقل از تو بهتریم.
مضطربی حسی خارج از ارادهام بود.
روی سرش را بوسیدم و با خدافظی کوتاه از اتاق بیرون زدم.
میل داشتم پا در آشپزمنزل بگذارم و اعلام کنم ساعتی برای سرک کشیدن به کار ها بیرون میروم که صوتی مادرم پایم را میخکوب کرد.
-پناه بر خدا، چی میگی حاجی، چی میخوان از جون ما این جماعت؟
عقب گرد کردم و ناخواگاه پشت دیوار پناه گراهی شدم.
اهل فالگوش توقف کردن نبودم، اما هرچه که بود مشخص بود قصد پنهان کردن از من را داشتند که انقدر ارام حرف میزدند.
اینبار آوای پدرم بود که جواب داد.
-ادعای خون دارن لامروتا! انگار ما پسرِ از خدا بی خبرشونو کشتیم.
-میگن به خر که رو میدی میاد سوارت میشه. پسره خونه زیستنمونو کرد بازارِ شام، اون دختر بیچاره با بچهی تو شکمش انداخت لای جا، حالا ننه باباش اومدن در مغازهی تو ادعای خون کردن؟
به خدا حاجی ظلمه اگه از اینا ساده بگذری، رحم و مروت نمیاد به گربه صفت جماعت..
-هییش خانوم! الان یاسین میاد میشنوه. خودم یه فکری به حالش میکنم.
دور و بری های اینا آدمای درستی نیستن. نمیخوام بچه ها بفهمن برن دعوا بگیرن.
زنه حیا رو خورده بود و آبرو رو قی کرده بود.
میون کاسب و بازاری تو سینهی منِ مرد براق شده بود و داد بی داد میکرد.
کردنمون نقل دهن محل.
#پارت_۸۱۵
میدانستم بی نخورد صورتم از خشم کبود شده.
واقف بودم از این خشم بی حدو نصاب ولی هیچ تلاشی برای کنترلش نداشتم.
رحم نداشت این دختر، نمیدرک کرد تمام خط قرمز هایم در او خلاصه شده و ترسش چگونه به اعصابم خط میکشد.
-من میرم الان ردشون میکنم، آهو از جات تکون نمیخوری، بیای بیرون، نه من نه تو، فهمیدی!؟
جوابم شد آن سری که با چانهی لرزان تکان داد و من با عجله به سمت در راهی شدم.
گام های بلند و بی تردیدم حرصِ درونم را عیان میکرد.
اشتباه کردند، اشتباه کردند که پا به حریمم گذاششتابزده، برای طلبِ حقِ نداشتِ.
درِ منزل که چاک و چاک به دیوار کوبیده شد، از همان بالا داد کشیدم.
-چه خبره اینجا!؟
همهمهی بی وقفهیشان به خاموشیِ محض تبدیل شد.
سر ها چرخید و نگاه ها به سمتِ من به گردش درامد.
دو زن و یک مردی که پدرِ هم بی پدر بود.
عمه و زنعموی آهو…
پدر و مادرم هم میانشان مشغول بحث و جقلب!
پله ها را تند شتابزده پایین رفتم و با همانِ اخم های جدا نشدنی نگاهشان کردم و توپیدم.
-چی میخوایید اینجا؟! خونهی منو با کجا اشتباه گرفتید که آواتون رو انداختید تو سرتون!؟ اندیشیدید خراب شده های خودتونه که دَم به دیقه آواتون تو گوش در و همسایهس؟!
#پارت_۸۱۶
شاید هر موقع دیگری بود حرمت آن باریکهای لجن آلود از قوم و خویشی را نگه میداشتم، ولی حالا؟ محال بود!
حرمتی این میان باقی نمانده بود که من بخواهم نگه دارم.
-کف دست شما درد نکنه، حالا خونه های ما شد خراب شده، پسر حاجی!؟
زن دست به کمر جلو امد و خیره در صورتم براق شد.
-خراب شدهاس که آدمیزاد ازش به در نشده. شما چه موجودی هستین!؟ انسانید؟ عقل دارید؟ شعور دارید؟! کفنِ مردتون خشک شده که ادعای دیهی نداشته رو میکنید؟
آن یکی به سینه کوبید و حواله بست به زمین و مدت.
-پسرِ منو شما فرستامشاهده کرد زیر خاک، عزا بیوفته تو خونتون به حق پنج تن…
مادرم رسماً ضعف کرد از نفرین و ناله هایشان و من…من دیگر از این خشمگین تر نمیشدم.
-پاشید جمع کنید خودتونو، حرمت لباسِ سیاهتونو نگه داشتم، زنِ من با بچهی تو شکمش به خاطر پسر الدنگ شما افتاده گوشهی خونه، برید خداتونو شکر کنید به حرمت اینکه با زنم نسبتی دارید زیستنتونو رو سرتون خراب نکردم. حالا هم از همون راهی که اوممتوجه شد گورتونو گم کنید.
به هیچ وجه نمیدانستم این همه نفرتی که از آهو دارند برای چیست..
مگر اون هم برادر زادهشان نبود؟
-اون دخترهی آکنه….اگه مثل آدم حرف گوش میکرد الان نه تو شوهرش بودی نه برادرزادم گوشهی قبرستون افتاده بود، من میدونم چیکار کنم….
قدم اول را به سمت منزل برنداشت که قدمِ دومش را همان دَم قلم کردم.
#پارت_۸۱۷
بازویش را با فشار در چنگم فشردم و با یک فشار به سمتِ عقب هولش داد.
انقدر محکم که اگر زن عموی آهو از پشت نگحرکت کرده بودش، پخشِ زمین شده بود.
خواستم به سمتش قدم برداشتم که شانه هایم از پشت گرفته شد.
-لعن کن به شیطون پسر، اینا دنبال شر اومدن، تو بدترش نکن.
سینه ام از خشم بالا و پایین شد و انگشتم را تهمتوجه شد وار تکان خورد.
بی قید داد زدم:
-قدم از قدم برداری جوری قلم میکنم پاهاتو که تا آخر عمر زمین گیر بشی.
فکر اینکه بذارم نگاهِ نحستون هم به زنم بیوفته از اون مغزِ پوکتون بیرون کنید. گم میشید بیرون یا زنگ بزنم پلیس!؟
-زنگ بزن…زنگ بزن…آهای ایهالناس…اینا برادرزادهی منو کشتن حالا نمیخوان پولِ خونشم بدن.
جز چند همسایه ای که از پنجره ها سرک کشیده بودند، به کسی مشاهده کرد نداشتیم.
مگر کم میآوردند اینها؟
زن های سلیطه و دریده، مردِ بی زبان و مترسک.
هراسان اینور و آنور را نگاه میکرد و دست و پا گم کرده بود.
معلوم بود به اجبار و کف دست به یکی این زن ها اینجا حضور دارد، مردکِ بی عرضه.
-برید از خدا بهراسید، تنِ اون دختر طفلِ معصوم رو به لرزه درمیارید. تو مادری خیرِ سرت!؟ کفنِ بچهت خشک نشده افتادی دنبالِ پول!؟ نفرین و ناله ای هم اگه باشه باید پاپیچِ تو بشه، نه پسرت.
توی مادر بودی که اون بچه رو اونجور بی شرافت بار آوردی. بچهت به هرکی آزار رسوند گناهش گردنِ توعه که معموله با ذات خرابت ریشهی اونم خوشکوندی. گدای دو قرون پاما؟ زودتر بگو تا بگم پسرم صدقه سرِ عروس و نوهم بندازه جلوت، قضا بلا ازشون دور شه.
#پارت_۸۱۸
چند لحظه خاموشی شد و مجدداً بلبل زبانی آن دو دهن دریده.
الحق که مادرم گل کاشت.
حماقت اینجور آدم هارا باید به همین صراحت در رویشان میکوبیدی، نه که کمی شرم کنند، نه! فقط بفهمد طرف حسابشان کودن نیست و خزبلاتشان را قبول ندارد.
خودشان هم خوب میدانستند به هیچ عنوان توانِ گراهی شدنِ دیه از ما را نداردند، سنگ بود برایشان در تاریکی که خطا راهی شد.
در ذهنش گذراندند با داد و بی داد و هوچی گری میتوانند کاری کنند که از ترس آبرو و حرف و حدیث در و همسایه باج بدهیم تا آوایشان بیوفتد.
کور خوانده بودند اینبار.
انگار تازه قلق اینجور ادم ها دستم افتاده بود، ای کاش…کاش کاش زودتر از اینا با این برخورد های جدی از حیاتمان دورشان میکردم.
-بفرمایید خانوم. اگه مدرکی دارید که قاتل پسرت ماییم، با مامور بیایید.
شما هم دست زن و خواهرتو بگیر برو، خوش غیرت.
آخر جملهام را طعنه انداختم به چهرهی تکیده و رنجور مرد.
هیچ حوصلهای برای قلبسوزی نداشتم.
شرشان که از حیاطِ منزل مان کم شد، منتظر چیزی نماندم و تقریباً به سمت پله ها دویدم.
پا در خونه نگذاشتم که آهوی وا رفته را روی مبل ها مشاهده کردم.
با عجله به سمتش حرکت کردم.
-چرا از جات بلند شدی!؟ مگه بهت نگفتم…
نگاهِ وا حرکت کرده و خیرهاش به یک نقطه، فرصت سرزنش کردن سلب کرد.
همه چیز را گوش داده بود.
کف دست روی بازواش گذاشتم و سعی کردم بلندش کنم.
-آهو جانم…پاشو عزیزم…نشین اینجا رو این مبلا اذیت میشی.
#پارت_۸۱۹
ولی آهو، انگار در جهانیی دیگر بود.
صبر نکردم در یک حرکت تند ولی به اجبار پر احتیاط دست زیرِ تنش انداختم و روی کف دست هایم بلندش کردم.
روی تخت که گذاشتمش، لبهی تخت قرار گرفتم و با استرس کف دست های ظریفش را میانِ کف دستانم گراهی شدم.
یخ زده بود.
-آهو جانم، یه چیزی بگو. داری سکتهم میدی.
به هوش بود ولی فارغ از وقتِ حال.
بغ کرده و پر بغض..
در خاموشی تمام چانه اش میلرزید و نگاه هایش کم کم داشت پر میشد.
داشت می ترساندم.
روی کف دستانش را تند سریع بوسیدم و خواهش کردم.
-آهو، نکن با من اینطوری. تورو اون خدایی که میپرستی..
صبر نکرد، مکث نکرد، حتی مهلت واکنشی هم به من نداد.
بی احتیاط نشست و خودش را در آغوشم انداخت.
صوتی گریهی ناگهانی اش که کشیده شد، نفسم آسوده تر بیرون وارد شد و کف دست هایم دورش پیچیده شد.
هق زد و میان هق هق هایش نام را صدا زد.
-جانم..جان قلبم، گریه نکن چیزی که نشده.
-یا..سین..غی…غیاث…مُرد….
و باز هم هق هقی کشیدهتر و منی که قلبم میتمایل داشت سرم را به در و دیوار بکوبم از این همه بی تابیاش.
کمرش را ماساژ دادم تا شاید کمی آرام شود.
-آره عزیزم به درک واصل شد…دیگه قرار نیست هیچ وقت ببینیش، باید شاد باشی، نمیفهمم گریهت برای چیه؟
میمتوجه شدم ولی سعی داشتم ذهن او را منحزف کنم.
از اول هم همچین واکنشی را پیش بینی کرده بودم.
#پارت_۸۲۰
البته تا اینجایی که گریه و بی قراری کند.
نه که یک کاره میانِ گریه هایش بگوید:
-تو…تو…کشتیش…
میانِ این وضع ریز خندیدن درست نبود، ولی نمیدانم چرا خندهام گرفت.
-من!؟ آهو خداکنه بچمون هوشش به تو نره. دِ آخه اگه من آدم کشته بودم الان راست راست برا خودم می.چرخیدم!؟
تو که گوش وایمیسی حداقل با دقت گوش کن همه چیو بفهمی.
هق هق کردو و از آغوشم بیرون رسید.
-پس…پس آدم فرستادی سروقتش…اینا از ما دیه میخوان، ای خدا…
چنان مویه میآورد که انگار من مرده بودم.
کلافه روی تخت جابه جا شدم.
-بس کن آهو. نه من کشتمش نه کسی رو فرستادم سر وقتش خودش مُرد. اینها هم بوی کباب به مشامشون خورده اندیشیدن خبریه.
باور نکرد، این را از نگاهش میخواندم.
-پس چرا به من نبیان کردی مرده، اصلا کی مرد؟
-میاظهار کردم که چی بشه!؟ بشینی خودخوری کنی؟ تو که به خودت و اون بچه رحم نمیکنی. همون روز که اومد سراغ تو مُرد، موقعی که داشت فرار میکرد قمهی داخل کف دستش میره تو گلوش.
هینی کشید و من از عصبی از این همه ترس و اضطرابی که به خودش و آن طفل معصوم وارد میکرد اشکِ زیرِ چشمانش را سریع سریع پاک کردم.
-حق نداری گریه کنی، حق نداری بهش فکر کنی، مُرد به درک، به جهنم. به جای این کارا خرسند باش. دیگه بدون دغدغه میتونیم زیستن کنیم. بدون ترس از یه آدمروانی.
#پارت_۸۲۱
بی نبیان کرد مجدداً مهمانِ آغوشم شد و تکیه داده روی سر شانهام گریست.
سیم پیچی های مغزم قاطی کرده بود از مشاهده کردن اشک هایی که برای آن پست فطرت میریخت.
سخت بود پیدا کردن یاسینِ همواره صبور در این مواقع، ولی هر طور که شد سعی کردم خشمم را درونم بریزم و فقط مرهم باشم برای دردش.
نمی دانستم اشک هایش دقیقاً برای چه حسی بود و همین بیشتر به همم میریخت.
هزار فکر ضد و نقیض در سرم میآمد و تا وقتی که خودِ آهو به حرف نمی آمد، نمی توانستم بر هیچ کدامشان مهر تایید بزنم.
به هر دین و آیینی که به این قضیه نگاه میکردم، آن آدم اصلاً ارزش اشک ریختن نداشت، به خدا که نداشت.
باقی روزگارم را با آهویی سر کردم که کزِ کرده یک گوشهی تخت نشسته بود و لام تا کام حرف نمیزد.
یک لحظه چانه اش از بغض می لرزید، یک لحظه رنگِ رُخش از وحشتی ناشناخته میپرید و لحظه ای دیگر….
هوف خدایا! کم مانده بود از کف دستش سر به کوه و بیابان بگذارم.
شام را به زورِ توپ و تشر و در نهایت از ترسِ اخم های من خورد، آن هم فقط چند لقمه.
همین هم غنیمت بود که حداقل با شکمِ گشنه نخوابد.
من چه بیچارهای بودم که نمیخبر داشتم این وسط به فکرِ چه کسی باشم. خودش، یا بارداری پر خطرش.
هر چه بود آن ساعت های طولانی هم بر من گذشت و در نهایت خودم را متقاعد کردم که امشب را با قلبش جاده بیایم و بگذارم به حال خودش باشد، بلکه روزگارِ دیگرانمان را به خوشی شروع کنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن