شانهای بالا انداخت و کنارم مقابل آینه از حرکت ایستاد تا شالش را درست کند.
– دیگه من لازم دونستم تاکید کنم. کاری نداری؟ ما بریم.
برگشتم و نگاه تشکرآمیزی به او انداختم.
– ببخشید. بهخاطر ما دارید میرید بیرون. به خدا اگه خودت اصرار نداشتی، من قبول نمیکردم.
دختر مهربانی بود. حداقل همدم خوبی برای من.
– نه بابا این چه حرفیه. سالگرد ازدواجتونه مثلاً. باید تنها باشید با هم. ما هم به یاد اون مدتی که با هم میحرکت کردیم دِیت، بریم رستوران همیشگی. یه رستوران ایتالیایی هست پاستاهاش محشره. به هوس افتادم.
– پس خوش بگذره بهتون، بازم ممنون.
– حالا هی تشکر کن! انشاالله هم من و هم تو به زودی بتونیم بریم سر خونههای خودمون. من نمیدونم قدیم چطور دهنفر آدم تو یه اتاق حیات میکردن، همش هم تو هم میلامادن و ۱۱، ۱۲ تا بچه میاوردن!
با خنده ریملهایی که پشت پلکم خورده بود را پاک کردم.
– اگه گذاشتی این آرایش من صاف و مرتب دربیاد. اونها حتماً هنرهایی داشتن که ما نداریم… چه میدونم.
بیتوجه به میز تکیه داد و تاکیدوار گفت:
– آهو شما که مشکلی ندارید، یاسین رو نرم کن برات خونه بگیره زودتر. یاسر قول داده بچه که به جهان اومد یه چند ماه بگذره، خونه بگیره.
میگه دست تنها از پس بچه برنمیایم، بلد نیستیم.
از کجا میاطلاع داشت مشکلی نداریم؟ بیخیال شکافتنش شدم.
– راست میگه همیشه اولینها سخته. کمکم
راه میافتید. این صدای داداش یاسره؟!
با عجله خداحافظی کرد.
– اوه آره، آواش دراومد. من برم خدافظ. حسابی خوش بگذرونید برا خودتون، ما حالاحالاها نمیایم.
با چشمغره پررویی نثارش کردم که لبخند زد و پر انرژی اتاق را ترک کرد.
مرد خوب زن را هم دگرگون میکرد.
از وقتی که توجه یاسر نسبتاً بیشتر شده بود و مسخرهبازیهای گذشتهاش را تکرار نمیکرد، نرگس هم خوشحالتر بود.
برای پایان کار، رژ سرخآبی را با دستوقلببازی روی لبهایم کشیدم و تصمیم گرفتم موهایم را با زدن شانهی سادهای، پشتم رها کنم.
سری به خورشم زدم و با چشیدن و مطمئن شدن از مزهی خوب و جا افتادهاش، با خیال راحت زیر گاز را خاموش کردم.
کمکم وقت آمدن یاسین بود.
حدسم کاملاً درست بود و پنج دقیقه بیشتر طول نکشید که صدای باز شدن در حیاط و بعد هم ماشین یاسین رسید.
با شوق نگاهی به خودم انداختم و پشت در ورودی منتظرش ماندم.
آوای قدمهایش آنسوی در و آوای قلب پرتپش من اینسو.
هر لحظه میمردم برای متوجه شدن و لمس کردنش.
هیچوقت فکرش را نمیکردم چنین احساسی با این همه اشتیاق در قلبم جوانه بزند.
سایهاش که پشت در افتاد، پیشکف دستی کردم و خودم در را باز کردم.
کف دستش روی دستگیره ماند و نگاهش مات شد.
اول پر از تعجب و بعد هم سوال؟!
– کسی خونه نیست؟!
دست خودم نبود که خندهام گرفت.
مرد ما را باش توروخدا!
اول همه فکر این بود که نکند کسی خونه باشد و من را ببیند.
– به نظرت داداشت خونه باشه، من اینطوری لباس میپوشم؟!
سر تکان داد و یک کلام گفت:
– نه.
کف دستبهسینه سر کج کردم و با ناز نگاهش کردم.
– خب پس… نمیای داخل؟!
انگار تازه به خودش آمد. کفشهایش را تند درآورد.
– چرا چرا!
داخل رسید و در را پشت سرش بست.
دیگر تردید نکرد و همان دم در، دست دور کمرم انداخت.
– پروپاچه رو اینطوری انداختی بیرون، نمیگی کار دستت میدم؟
ناخنهایم را روی سینهاش کشیدم و دکمهی بالای پیمسیرنش را باز کردم.
چقدر یقهاش را کیپ میکرد!
– عاشق ادبیات رمانتیکتم. پروپاچه آخه؟!
بعدش هم من دقیقاً میخوام تو کار کف دستم بدی، حرفیه؟!
🤍🤍🤍🤍
اینبار کف دستش زیر رانهایم حلقه شد و من را از جا کندم.
– خطری شدی آهو خانوم، خدا به من رحم کنه.
خندیدم که یکدفعه از زمین بلند شدنم باعث شد دستهایم را دور گردنش حلقه کنم.
– امشب شامگاه ماس، هیچی نمیتونه از هم غافلمون کنه خیالت راحت.
روی مبل بزرگ وسط پذیرایی قرار گرفت. همچنان در بغلش بودم.
پاهایم را دو طرف پاهایش انداخت تا راحتتر در آغوشش بنشینم.
بهخاطر طرز جای گرفتنم، پیجادهنم کمی بالا راهی شده و حالا پاهای برهنهام زیر کف دستهایش در حال نوازش بود.
– خبریه امشب؟ صبح گفتی حالم خوب نیست نیومدی سرکار.
یعنی باورم میشد سالگرد عقدمان را فراموش کرده؟!
با کمی بهت نگاهش کردم. کمی هم خنده بد نبود.
– یعنی واقعاً یادت حرکت کرده امروز چه روزگاریه؟
گیج نگاهم کرد.
– چه روزگاریه؟! تولدته؟!
حسابی ذوقم کور شد. این نوبرش بود دیگر.
خیرهخیره نگاهش کردم و او در اوج بیخیالی برایم سر تکان داد.
– چیه؟!
– هیچی، گرسنهت نیست؟ شام بخوریم.
با اسم شام اول از همه دماغش فعال شد.
– چرا اتفاقاً. امروزگار نیومدی من هم نهار نخوردم کلاً، وقت نشد. چه بویی هم راه انداختی.
سر تکان دادم و از روی پایش قد بلند شدم.
یادش نبود واقعاً.
– میرم میز رو آماده کنم، لباسهات رو عوض کن بیا.
هیچ میلی به اوقاتتلخی نداشتم. مشغلهاش زیاد بود دیگر، باید درک میکردم… نه؟!
شام را میخوردیم و بعد کیک را میآوردم، حتماً خوشحال میشد.
چه میگفتند؟! سوپرایز… سوپرایز میشد.
همهی آنچه که برای امشامگاه تدارک مشاهده کرده بودم روی میز بود.
سالاد شیرازی پر آبغوره و دوغِ فیالهدار.
یاسین عاشق اینها با قرمهسبزی بود.
زعفرانِ برنج را با ساکتشی ظاهری رویش ریختم. واقعاً این همه ضد حال در مغزم نمیگنجید.
یک سالگرد عقد داشتیم فقط، آن را هم فراموش کرده بود.
نچی کردم و برای پراندن افکار مزاحم برای لحظهای دیدههایم را بستم.
– عیبی نداره آهو. چیزی که نشده، حتماً بهشدت کار داشته فراموش کرده، عیب نداره.
با حلقه شدن کف دستی دور کمرم، هینی کشیدم و قاشق زعفرانی از کف دستم افتاد.
– یاسین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن