شوم زاد
پارت۱۵:
.– پا… پاهامو بر… بریدن؟
جان کند تا همین چند کلمه ی کوتاه را به زبان بیاورد و چیزی که نمیمیل داشت را بشنود!…
پیرمرد نیم نگاه روانه ی دیده های نگرانش میکند:
– سعی کن قد بلند شی و تکونشون بدی!…
دستپاچه تلاش میکند پاهایی که انگار تکه گوشتی جدا از بدنش است را کمی تکان دهد…
سرش را پشت سر هم تکان میدهد و آرام زیر لب با خودش زمزمه میکند:
— اره میتونم… میتونم…میتون…
.
به خود که میجنبد میخواهد زانو های تا شده اش را با استفاده از زنجیر و کف دستانش صاف کند که با فشار به کتف راست آسیب مشاهده کرده اش ناتمایل داشته فریاد درد آلود کشیدهی از گلوی خشک شده اش خارج میشود!…
دوباره همان چند سانتی متری که از زمین فاصله گراهی شده بود را میافتد!…
درد ولینش نمیداد که بخواهد به چیزی فکر کند…
گردنش میافتد و در دهانش مزه ی خون را حس میکند!…
دنده ی شکسته اش ارام آهسته نفس هایش را خونین میکند و پلک هایش را سنگین!…
در گیر و دار نفس کشیدن و خوابیدن بود که صدای جیغ در چوبی قد بلند میشود اما سر دخترک نه!…
نایی ندارد و فقط کفش هایی که جلویش متوقف میشوند را میبیند!…
هیرمان آمده بود!…
بیان کرده بود زندانش کنند ولی نگفته بود اینجا و بین مردانی که به جز جنایت کار دیگری بلند نیسشتابزده و سال هاست رنگ خورشید و آسمان را نمشاهده کرده اند!…
بیان کرده بود شکنجه اش ندهند تا خودش بیاید اما حال دختری مانده بود با دنده ای شکسته،دو پای بیجان که که دنبالش کشیده میشد و تن تکه تکه شده!…
هیرمان بازی را برابر عاشق شد هیچگاه با کسی که در بند بود چنین نمیکرد چراکه میاطلاع داشت رسم مردانگی نیست چوب بر کسی بزنی که سلاحی ندارد و کف دستانش بسته است!…
چراکه شرف داشت!…
همین که زنجیر های دور کف دستش را باز میکنند با صورت به زمین برخورد میکند ؛ به طوری که انگار تکه ای گوشت اضافه است و هیچ استخوانی در بدنش نیست!…
بی انصاف ها از دو طرف زیر بغل هایش را میگیرند و وقتی که میبینند نمیتواند بایستد وحشیانه تن خونینش را روی زمین میکشند از زیر زمین خارجش میکنند!…
صدایی از حنجره اش خارج نمیشد اما با همان حال ناله میکرد که کف دست راستش را ول کند اما سرباز بی شرافت نه تنها فشار را کم نکرد بلکه درست یک قدم مانده به بیرون و درست زمانی که نور خورشید را متوجه شد جوری دست راست و تنش را کشید که کف دست دیگرش از چنگال سرباز دیگری در راهی شد و تمام وزنش روی همان کتف بیچاره افتاد و صورتش برای یک لحظه روی زمین سابیده شد!…
دیدهانش که بخاطر نور خورشید روی هم فشارشان میداد حالا تا آخرین حد ممکن باز شده بودند!…
با شدت کف دستش را ول میکند.!…
دخترک روی خاک ها افتاده بود اما حتی ناله هم نمیکرد و فقط دهانش باز بود که بتواند نفس بکشد وگرنه درد دستش نه درد غرور و ابهت شکسته شده اش اورا میکشت!…
دیگری پا بالا میبرد که روی سینه اش فرود بیاورد که فریادی چهار ستون دیوار ها را میلرزاند!…
فریادی که فقط میتوانست متعلق به هیرمان باشد که از لحظه ی خروجشان از زیر زمین تا به حال را مشاهده کرده بود:
— نزنششش…
پای سرباز بالای سینه اش روی هوا خشک شده بود!….
با سه مرد محافظش جلو می آید و از پشت یقهی لباس سرباز را میگیرد و مشت محکمی حواله ی صورتش میکند:
— بی صفت…
اظهار کردم اینکار رو باهاش بکنید؟
اینقدر به ارزشی که به کسی که هیچ سلاحی نداره لگد بزنی؟
کی اضافه کرده بفرستینش اینجا؟هاااااا؟
همه با تعجب نگاه میکردند اما از ترسشان هرکدام تند خود را جمع و جور کرد و پابه فرار گذاشت!…
از ان دختر متنفر بود اما بیشتر از نبرد ناجوانمرده متنفر بود!…
درست مثل کاری که خودش داشت در صحرا انجام میداد!…
کاری که به اجبار بود اما او شکست خورد و حالا باید سرکوفت های فراوانی از طرف پدرش میشنید که مسببشان سوتیام بود!…
بالای سرش میرود و نگاهش میکند!…
اخمش کور تر میشود!…
چه بلایی سرش اورده بودند؟چطور زده بودنش که صورتش کبود و لب هایش کاملا سیاه شده بود؟!…
لباسهایش خونی بود و موهایش اشفته بر سر و صورتش ریخته بودند!…
**حداقل یه کامنت بزارید**
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن