رمان شروق از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه|رمان فرهنگی می باشد که سال ۱۳۹۹ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
دستم که به سمت زنگ می حرکت کرد رو پس کشیدم، نمی دونستم تا چقدر روی این تصمیم مصمم هستم، به خودم چشم دوختم. چقدر این کار می تونه قلبمو خنک کنه؟نفسی کشیدم و یاد حرفش افتادم، اون لحظه ی ستم آلود که با پوزخند گفت:
-شروق،تو هیچی نیستی انقدر خودتو بالا نگیر، کی تورو آدم حساب می کنه؟ تو انقدر ریزی که سخت به دیدهِ عموم میای.
اون لحظه از درون فرو پاشیدم اما با ته مونده ی صلابت اکتسابیم که اون همه اشو ازم گحرکت کرده بود گفتم:
-باهات کاری می کنم که سرتو هرجا بگردونی منو ببین، از من بشنوی،مغزتو جوری مختل میکنم که به کار امروزگارت لعنت بفرستی، اون وقت می بینی من با ریز بودنم می تونم بدرخشم، درست مثل یه الماس که ریزه ولی درخش و ارزشش اونو قیمتی کرده.
مشتمو جمع کردم و نفسمو از سینه ام خارج کردم. شروق تو نباید بِبازی! نباید ضعف هات مانع تو بشن،من قبل از اینکه این همه جادهو بیام با خودم اتمام حجت کردم، با خودم کنار اومدم، می دونم با خودم چند چندم،باید از نو شروع کنم، دیگه وقتی برای دو دوتا چهارتا کردن ندارم، شروق تو مصمم شدی که الان اینجایی!
خودمو به زور کش دادم و کف دستمو به زنگ تکی خونه ویلایی که توی بالاترین نقطه ی کوهستان استان گلستان بود رسوندم. صوتی زنگ سلول های مغزمو تکون داد، شایدم قلبم هنوز آمادگی نداشت!آماده اینکه به زیستن برگردم ولی مجبورم چون من یه تکیه گاهم ، نفسمو دوباره به بیرون فرستادم، من همیشگی در برابر احساساتم استوار بودم. من حیات عادی نداشتم، جلوی تمسخر دیگران با ارامش تبسم زدم انقدر که یه روزگار همونا بهم میاظهار کردن:” شروق ببخشید!”
جلوی تموم موانعی که به خاطر قد و قامتم پیش روم بود ایستادم، جلوی حرفایی که پشت….
صدای پارس قد بلند سگ می اومد، بهم قلبهره نمی داد چراکه سگ هارو بیشتر از حیوون های دیگه دوست داشتم. در باز شد، در نیمه باز بود و یه آقایی میون در بود اما سرشو به سمت عقب،یعنی داخل خونه برگردونده بود و خطاب به افراد داخل ویلا اضافه کرد:
-الان میام، دوساعته یکی پشت دره…
سرشو به سمتم برگردوند، بسیار جوون بود برای اینکه دایی یه پسر بیست و چهار پنج ساله باشه! سرشو که برگردوند اول فقط روبروشو متوجه شد و انتظار داشت یکی در راستای مشاهده کردش باشه ولی کم کم سرش همگام و همجاده نگاهش به پایین و سمت من کشیده شد.
اون واقعا ادیب کاتبِ!
همون ادیب کاتب معروف بود؛ کارگردان بود…تهیه کننده بود، بازی هم می کرد ولی دو سه سال که دیگه پشت صحنه فعال بود، فکر نمی کردم یه روز ببینمش!خودشه خود خودش!!!
توی سرم یه حس غلیان کرد، حسی که می گفت خونه ی درستی رو برای تسکین دردهات انتخاب کردی،حس ششم مهر تایید به انتخابم می زد…
مقابلم از حرکت ایستاده بود، نمی تونم نظر بدم که چقدر قد کشیده بود چون همه ی آدمای عادی در برابر من یه آدم قد بلند و سوپر قد کشیده به حساب میومدن. قد من یک و بیست و پنج سانت بود کسی که مقابل من بود بالا هفتاد سانت از من قد بلندتر بود…نگاه ابرو مشکی و پوست سبزه داشت، باید بگم چهره اش اوج شرقی بودن یه مرد و نژادشو به تصویر می کشید.
ابروهای مشکی که نزدیک نگاهاش بود، نگاهای معماما و بینی که بزرگ بود اما توی چهره اش انقدر خوب جای گرفته بود که حاضر بودم قسم بخورم کسی تا حالا به بزرگی بینیش توجهی نکرده! و من اامان نفری هستم که به این موضوع اشاره می کنم، ریش کوتاهی روی صورتش بود که مرتب و مشکی بود و….منو با صبوری نگاه می کرد و منتظر بود، شاید این انتظار رو از شغلش یاد گرفته بود! تموم تصوراتم از آدمای معروف متزلزل شده بودف نگاهش چقدر بی منته!بی ریاست انگار نه انگار این حد شهرت ازآن اونه!!!
-سلام.
سرشو به آروم تکون داد و با تعجب و انتظار حاکم توی چشماش اظهار کرد:
-سلام بفرمایید؟
-من شروقم، شروق هشرودی…
نگاهش کف دست از تعجب برداشته بود و اظهار کرد:
-امرتون!
-می خوام کمکم کنید.
یکه خورده ابروهاشو بالا داد و نگاهی به سر و وضعم کرد و گفت:
-ببخشید؟
نفسی کشیدم و شمرده تر اظهار کردم:
-می خوام باهاتون صحبت کنم.
لبخند کجی که همجاده با تردید بود روی لبش اومد:
-در مورد چی؟ من شمارو می شناسم؟
-منو نه اما حتما خواهر زاده اتون اردوان رو می شناسید.
یکه خورده و خیره نگام میکرد، لبشو با زبون تر کرد و اظهار کرد:
-اردوان؟ چیکار کرده؟
مسلط اظهار کردم:
-کبریت زده، به حیات من کبریت زده جوری که در من چیزی جز جسد و خاکستر نیست.
از گنگی حرفام با ترمشاهده کرد و گیجی ابروهاشو درهم پیچید، نگاه سیاهش توی دیدهام متحیر تر از کلامش دنبال علت حرفام می چرخید، به سختی زمزمه کرد:
-من مهمون دارم.
بدون اینکه دست پاچه بشم یا رودربایسی داشته باشم اضافه کردم:
-من این همه جادهو از تهران تا اینجا نیومدم که شما بهم بگید مهمون دارم، اونم اینجا؟ تو کوهُ جنگل و با این جاده.
به جاده که یه مسیر سنگلاخی و خاکی بود اشاره کردم. سری تکون داد و بیان کرد:
-بله بله درست میگید.
هنوز گیج بود شاید این مبهوت بودنش باعث شد به من راه بده، عقب راهی شد و دروباز کرد، تا درو باز کرد یه سگ سیاه قهوه ای و بزرگ جلوی پام پرید، دهن باز کرد و کف دستشو دراز کرد که قلاده اشو بگیره، سریع اظهار کردم:
-من نمی ترسم ولش کنید.
بهم خیره شد و بیان کرد:
-توی چشماش مستقیم نگاه نکنید گارد می گیره، بو کنه میره.
قلاده اشو گرفت و گفت:
-جیمی آروم، جیم…
سگ دورم می چرخید، کف دستمو دراز کردم و روی سرش گذاشتم:
-جانم؟ غریبه ام؟
کف دستمو بو کرد و مسیرشو به داخل خونه برگشت و ادیب…..اسمش ادیب بود و دایی اون عوضی، اردوان! قدیم می بیان کردن حلال زاده به داییش میره و کسی که مقابلم توقف کرده میگه احتمالا اردوان حروم زاده است!
ادیب-عه! این که نه پارس کرد نه غریبگی کرد!
-چون حس ششم دارن، می دونند حس درونی آدما چیه.
ادیب تبسم کمرنگی باز کنج لبش جا خوش کرد گفت:
-سگ دوست دارید؟
هممدت عقب تر راهی شد و وارد خونه شدم. نگاهش به پاهام افتاد و بیان کرد:
-با چی بالا اوممتوجه شد؟
-با یکی از ساکنین روستا، اسم شمارو بردم.
-پس شما منو می شناسید! یعنی خودمو نه…از نظر شغلم ،نه؟
-جدا از حراهی شدون اگر نمی شناختم که توی این ویلای کوهستانی ییلاقیتون چیکار می کردم؟
با روی خوش گفت:
-البته اینجا ویلا نیست، کلبه است.
-ما به اینجا میگیم عمارت!
پر رنگ تر لبخند زد، تبسمی که نمی تونستم حیله و نیرنگ توش پیدا کنم! پایین روستا که بودم تا اسمشو بردم همه به تکاپو افتادن و مدام تکرار می کردن:” مهمون آقا ادیب نباید منتظر بمونه زودتر برسونیمش” فکر می کردم به خاطر اینکه آدم معروفیه اینطوری می اضافه کردن ولی ظاهرا ادیب و شخصیتش حرفایی برای اظهار کردن داشت! داخل خونه اومدم و مقابلم ایستاد و اظهار کرد:
-خانم؟ شروق؟ درسته؟ یه خواهش دارم. حتما بهتون گفتن که اردوان به من ربط داره که این همه مسیرو اوممتوجه شد، منم اینو درک می کنم که هرکی واسه هر کار اینجا نمیاد برای همین حتما حرفاتونو می شنوم و کاری از کف دستم بربیاد انجام میدم ولی یه خواهشی دارم، توی خونه…
به ساختمون ویلایی پشتش که فقط دو قدم باهاش فاصله داشتیم اشاره کرد و اضافه کرد:
-دوستان من هستن که نمی خوام چیزی از زندگی من و خانواده ام بدونند، می تونید به عنوان یه دوست امشامگاه….یعنی می خوام بگم…
راحتش کردم و صریح گفتم:
-می خوایید بگید که من از دوستانتون هستم و توی این نقش بمونم تا..
ادیب درحالی که همون تبسم رو زینت بخش لبش می کرد گفت:
-خدا پدرتو بیامرزه، امکانش هست حرفا تا موقع اش همین جا بمونه؟
-بله صبر می کنم.
جیمی دوباره اومد و یه آوای پارس وحشتناک کردو انقدر کشیده و تهاجمی که از جا پریدم. ادیب با تذکر و تشمتوجه شد خم شد و رو به زیر صندلی سنگی کنار در وروردی خونه گفت:
-هیس، بادی هیس.
بهم خیره شد و اضافه کرد:
-این یکی سگ خیابونیه، ماشین بهش زده بود و تا حالا دوبار کف دستشو عمل کردیم و الان توی گچه، سرِ دردی که میکشه عصبیه و یکی میاد اینطوری پارس میکنه، دارو…
یکه خورده نگاش کردم، چقدر شامگاهیه آدم واقعیه! یه سگ ولگرد خونه اش آورده و ازش مراقبت می کنه؟!!! شخصیتش اینطوری بود! اصلا انگار نه انگار منو چند دقیقه است دیده و داره در مورد پروسه درمان سگ تصادف کرده میگه.
رمان شروق از نیلوفر قائمی فر در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است و برای دانلود رمان باید اپلیکیشن رمان کلوب را از طریق لینک زیر نصب فرمایید
رمان شروق
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن