رمان شاه شطرنج

رمان شاه شطرنج

نویسنده: P*E*G*A*H
خلاصه داستان:
گیرم که باخته ام !!!
ولی کسی جرات ندارد به من دست بزند یا از صفحه بازی بیرونم بیندازد .
شوخی که نیست , من شاه شطرنجم !!!
تخریب می کنم آنچه را که نمی توانم باب میلم بسازم .
آرزو طلب نمیکنم، آرزو میسازم .
لزومی ندارد من همانی باشم که تو فکر میکنی ،
من همانی ام که حتی فکرش را هم نمی توانی بکنی .
زانو نمی زنم، حتی اگر سقف آسمان ، کوتاهتر از قد من باشد !

به صفحه شطرنج مقابلم خیره می شوم. سیاه این ور، سفید آن ور. انگشتم را روی سر وزیر می گذارم و لمسش می کنم.

-شطرنج یه بازی دو نفره ست که هر بازیکن، یه گروه مهره به رنگ سفید یا سیاه داره.

سربازها را می چینم.

-در ابتدا که مهره ها چیده شدن، بازیکن سفید حرکت اول رو انجام می ده و بعد بازیکن سیاه و به این ترتیب بازی رو ادامه می دن.

رخ ها را در ستون a و h قرار می دهم.

-هر گروه شونزده تا مهره داره. هشت تا سرباز، دو تا رخ، دو تا اسب، دو تا فیل، یه وزیر و یک شاه!

وزیر را هم سرجایش گذاشتم.

-به مهره های سرباز، اسب و فیل، مهره های سبک یا کم ارزش و به مهره های شاه، وزیر و رخ، مهره های سنگین یا با ارزش می گن.

شاه را برمی دارم و مقابل چشمانم می چرخانم.

-کیش؛ وقتیه که مهره حریف با قرار گراهی شدن در راستای شاهِ تو، اونو تهدید می کنه.

دیدهکی به شاه سفید می زنم.

-مات؛ وقتیه که شاه کیش میشه و راه فرار نداره!

شاه سفید را روی صفحه می گذارم. بادگیرم را روی مانتو می پوشم و کلاهش را روی سرم می کشم. کولی ام را روی دوش می اندازم و از خونه بیرون می روم. امروزگار من شاه سیاه شطرنجم. کمین کرده و منتظر اولین حرکت حریف! شاهم؛ شاهی که شاید کیش شود، ولی مات، هیچ‌گاه!

اولین قطره باران که به صورتم می خورد، سرم را بالا می گیرم. آسمانِ گرفته و سیاه، فقط منتظر یک اشاره برای غریدن و بارش است! کاپشنم را محکم تر به دور خودم می پیچم و سرم را تا چانه توی گردن فرو می برم. مجدداً مهره ها را می چینم. مرور می کنم. حرکات حریف را می خوانم. کیش می شود ولی مات نه! باز به هم می ریزم، باز می چینم، کیش می شوم ولی مات نه! نه، نه، محال است. این بازی مساوی نخواهد شد. این بازی بی برنده تمام نمی شود. بازنده این بازی من نیستم!

بار دیگر از نو! شاه سیاه رو به روی شاه سفید. وزیر دارد. وزیر ندارم. رخ دارد. رخ ندارم. سرباز دارد. سرباز ندارم. فیل دارد. فیل ندارم!

پوزخند می زنم و زمزمه می کنم:

ـ من بی سلاح و تو قد یه لشکری!

مرور می کنم. مرور می کنم هزاران بار. رخ و فیل و سربازانش را می شناسم اما از وزیر بی خبرم! خیلی تلاش کردم تا شناسایی اش کنم ولی نشد. این وزیر دربار را فقط به شرط ورود به بازی می توان شناخت و تنها خدا می داند که این صورتک ناشناس چقدر می تواند خطرناک باشد و تکان دادن مهره ها مقابل کسی که نمی شناسی چه ریسک بزرگی است!

می ایستم؛ درست مقابل شرکت! نگاهی به سر در بزرگ و پرهیبتش می کنم. شرکت امیر دارو گستر! دکمه اینتر مغزم را می زنم و برای بار هزارم تمام اطلاعاتی که به کف دست آورده ام لود می کنم ولی به محض دیدن لیموزین مشکی، سریع پشت درخت تنومند رو به روی شرکت سنگر می گیرم. تمام تنم چشم می شود و تمام حواسم، شنوایی! ماشین بزرگ و شش در توقف می کند.

راننده سریع پیاده می شود و در را می گشاید. برق کفش های ورنی، دیدهم را می زند. دستم را دور تنه درخت حلقه می کنم و خیره به مردی که با آهستهش پا بر زمین می گذارد، می مانم. هیجان زده ام؟ نه اصلا! قلبم طپش غیر عادی دارد؟ به هیچ وجه! خونسردم. آنقدر زیاد که یخ بسته ام! از سردی خونم، یخ بسته ام!

نگاهم را تا صورت مرد بالا می کشم. آه از نهادم کشیده می شود. دیدن مرد جوان و خوش پوش حالم را می گیرد!

شاه سفید هنوز روی صفحه حاضر نشده است!

از ندیدن آنچه که می خواهم، روزم خراب می شود. نگاهی به ساعت می اندازم. مهم تر از عقربه ها، تقویم است و روز شمار معکوسش که روی عدد یک ثابت شده. این یعنی فردا؛ همین فردایی که می آید، همین فردا، اگر بیاید، مسابقه شروع خواهد شد!

کلید می اندازم و وارد منزل می شوم. تاریکی و خاموشی محض به استقبالم می آیند

۱ مگابایت اندروید

۲/۵ مگابایت پی دی اف