رمان شاه دزد از فاطمه قاسمی یک رمان در ژانرهای رمان خانوادگی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمتوجه شدترین اثر فاطمه قاسمی، رمان شاه دزد :
بانگاهی به ساعتم که عقربهیطلایی رنگش باشتاب در حال دور زدن اعداد بود، زیر لب و باافسوس گفتم:
ـ دو ساعت دیگه باید توی جلسه باشم. فکر نکنم بتونم برسم!
و بعد نگاهم را به خورشیدی دوختم؛ که تکیهاش را به اَبری سپید و کوچک داده بود و هرچه در آستین داشت، روی میز که نه، روی سر بینوای عابرین پیاده میریخت و طوری که انگار نقشههای شومش نتیجه داده باشد، تبسمی کشدار روی لبهایش میجای گرفت و دیدههای آتشینش از سر ذوق برقی میزد!
«خسته نباشی»ای تحویل خورشید عزیز دادم و بعد از خستگی نفسی عمیق کشیدم و کیف سامسونت مشکی رنگم را، که چون کورهای از آتش بود؛ به کف دست دیگرم دادم و با کف دستمالی که در جیب مانتویم بود، پیشانی عرق کردهام را پاک کردم و قدمی جلوتر رفتم.
بیاهمیت به نگاه سنگین عابرین و لباس روشنم، لبه بلوار به انتظار تاکسی جای گرفتم و نگاه خیرهام را به آخر خیابان دوختم.
در اولین روزگارهای تابستان هوا آنقدر گرم بود؛ که آسفالت، کفِ کفشهایم را میدرید و چشمهایم متوهم شده و سراب میمشاهده کرد و در این بین صدای مادرم برای چندمین بار در سرم تکرار میشد:
«افرا مولین کارتترو نبردی!»و من بیخیال کف دستی برایش تکان دادم و با ذوق و به خیال پولهای نقدی که در کیفپولم داشتم منزل را به مقصد شرکت ترک کردم؛ بیخبر از اینکه یک از خدا بیخبر قرار است؛ کیفم را بزند و من را با دو قِران مانده در جیبم، که به زور کرایه رفت و برگشت تاکسی میشد، در این جهنم رها کند!
دستی برپیشانیام کشیدم و آب دهان نداشته را قورت دادم و باز لعنتی نثار آن دزد ملعون کردم و زیر لب با لحنی که دل سنگ را آب میکرد گفتم:
ـ کار که سهله، آخرش اینجا از گرما و تشنگی تلف میشم.
آهی کشیدم و سوزناکتر از قبل ادامه دادم:
ـ بعد جسدم روی زمین میمونه و قبل از اینکه شهرداری پیدام بکنه، خوراک حیونها میشم. حتماً لاشخورها میان تکهتکهام میکنن.
باصوتی بوق تاکسی که روبه رویم ایستاده بود و باحالتی عجیب نگاهم میکرد؛ از خیال لاشخورها آنهم در پایتخت کشور، بیرون آماده و برای رانندهای که نمیدانم، چه سوالی سؤال کرده بود؛ دوسه بار سر تکان دادم و با ابروانی بالاپریده و لبانی کش رسیده تا گوش از ذوق، و پاهای که دنبال خودم روی زمین میکشیدم به سمت تاکسی حرکت کردم.
امّا همینکه میل داشتم در را باز کنم و این تنِ خسته را روی صنقلبیهای خنک تاکسی بیندازم، بهیکباره، شخصی به سرعت نور از ماشین پیاده شد و با اظهار کردن:
«مرسی!»
کیف و پروندههای عزیزم را از میان کف دستان سست و بیجانم بیرون کشید و او هم زیرا من سری تکان داد؛ و باهمان سرعت رسیده، درون تاکسی جای گرفت و رفت!
و من خاک برگور شده، آنقدر شوکه بودم؛ که حتی دهانم برای کمک تمایل داشتن باز نشد و فقط حیران حرکت کردن و دور شدن تاکسی در اون انبوه ماشین را نگاه میکردم و تمام زحمات و تلاشهای این چندروزگارهام زیرا سریالی تراژدی، از جلوی چشمانم گذشت.
به جای فریاد کشیدن و کمک تمایل داشتن تنها«بدبخت شدم!»ی گفتم و کف دستم را که از شدت شوکه شدن به لرزه افتاده بود؛ به جایگاه آهنی ایستگاه اتوبوس تکیه دادم؛ تا چارهای بیابم؛ امّا تکیه دادنم همانا و راهی شدن فریادم به آسمان هفتم همانا.
زیرا دیوانهها کف دستم را در آغوش گراهی شده و بالا و پایین میپریدم و با چشمانی که اشک درشان حلقه زده بود؛ به سمت شیر آب درون باغچه حرکت کردم و دست سرخ شدهام را که دردش جگرم را پاره میکرد زیر آب گراهی شدم و باآوای بغضآلود اضافه کردم:
ـ وای سوختم. خدایا سوختم. کف دستم سوخت.
دستم را از زیر آب بیرون آوردم و بالبانی آویزان نظارهاش کردم و اضافه کردم:
ـ چهطور اینقدر سوخت؟
چیزی در سرم تشر زد«یعنی واقعاً اینقدر خنگی که نمیفهمی، توی این هوای گرم و به قول خودت جهنم، که آبم به جوش میاد، آهن داغ میشه؟!»
و بعد خودم همانطور که به سمت خیابان حرکت میکردم، ادامه دادم:
ـ تازه انتظار داشتم؛ بااین هوش و زکاوتم کارم گیر بیارم. اینقدر بیحواس بودم؛ که پروندهها رو از کف دستام بیرون کشیدن و بردن.
و بعد زمزمه کردم:
ـ آخه اون پروندهها به درد کی میخوره؟ چندتا پرونده که برای سنجیدن کارمندهای جمشاهده کرد بهشون داده بودن؛ واقعاً چه ارزشی داشت؛ که اینطوری دزمتوجه شده شد؟
آوایی در سرم قد بلند شد و تشر زد:«حتماً اشتباه گحرکت کرده بودن، شانس آوردی؛ فقط پروندهها رو بردن؛ اگر بلایی سر خودت میآوردن چی؟! اگه توی ماشین میقرار گرفتی چی میشد؟!»
واقعاً چه میشد؟! تا چند لحظه پیش، با یاد پروندههای دزدیده شدهام و کاری که به همین راحتی و در یک نگاه بهم زدن از کف دست دادم، غمی عجیب در قلبم قرار گرفته بود؛ امّا حال در حین آزردهی، از اینکه سالم بودم، مسرور بودم.
حتماً تابه حال، همه کسانی که داوطلب استخدام بودند؛ در شرکت حضور پیدا کرده و نمونه کارشان را ارائه داده بودند و آن شرکت هم کارمند مورد نظرش را جذب کرده بود.
شاید من کمی سربه هوا بودم؛ امّا شک نداشتم؛ اگر آن پروندهها حال در کف دستانم بودند و من به موقع به شرکت میرسیدم؛ رقیب سرسختی برای بقیه میشدم و به احتمال زیاد جذب میشدم؛
اما حیف. حیف که حال نه پروندهای دارم و نه زمانی و امکان داشت، جای آن پروندهها، من اشتباهی باشخص دیگری گرفته میشدم و هزار بلا سرم میرسید.
آهی کشیدم و باپاهای لرزان و صورتی که شک نداشتم حال سرخ و متورم شده، به سمت تاکسی حرکت کردم؛ که داشت مسافری را پیاده میکرد. خیره خیره تاکسی و دیگر مسافران را نگاهی انداختم و وقتی چیز مشکوکی نمشاهده کردم و حس بدی در دلم نجای گرفت در را باز کرده و بسیار زود روی صنقلبیهای نرم و راحت تاکسی نشستم.
از اینجا تا منزل پانزده دقیقهای میشد؛ امّا من آنقدر خسته و کلافه بودم؛ که عاشق شدم؛ مثل انیمیشنهای فانتزی دوران کودکی، وِردی میخواندم و ناگاه در اتاق کوچک، ولی ملایمم ظاهر میشدم و بیخیال از همه اتفاقهای عجیب امروز، سرم را روی بالشم مینهادم و درخوابی عمیق فرو میحرکت کردم.
ـ خانم، بهشتی پیاده میشمشاهده کرد؟
نگاهم را از شیشه برداشته و به رانندهای که سرعتش را کم کرده و منتظر پاسخمن بود انداختم و همانطور که کرایهرا از جیبم بیرون میکشیدم، شتابزده شتابزده بیان کردم:
ـ بله بله، جلوی همین مغازه پیاده میشم.
و بعد کرایه را حساب کرده و باعجله از تاکسی پیاده شدم. بانگاهی کوتاه به مغازه توران خانم و بعد پنجرهی اتاقم که در خیابان باز میشد؛ جادهم را به سمت درب بزرگ و مشکیرنگ منزل که در آخر این کوچهی کوچک بود، کج کردم و چراکه، مثل همیشگی کلید درب را نیاورده بودم، آیفون را به رگبار بسته و منتظر باز شدن درب ماندم و زمزمهوار اضافه کردم:
_ خداکنه مولین امروزگار کارگاه نرفته باشه؛ مگرنه باید از سردیوار برم خونه.
درب با صوتی کوچکی باز شد و باعث شد لبخندی بر روی لبهایم بنشیند.
درب را حل داده و ملایم بستم؛ و برای هزارمین بار، طوری که انگار بار اول است، حیاط قشنگی منزلمان را به تماشا جای گرفتم؛ گویا که هیچ خستگی و ناراحتیای در وجودم نبوده و نیست.
حیاط خونه که نیمی از آن اسیر در دست سایهها شده بود؛ چون همیشه از پاکیزگی برق میزد و بوی گلهای محمدی پدرم، با عطر غذای مادرم که به رسم تمام تابستانها، در اتاقکی کوچک در کنار درختها انار میپخت، در هم آمیخته شده و رایحهای قلبنشین ساخته بود!
درختهای انار هنوز نیمچه انارها را در آغوش گحرکت کرده بودند و قصد رها کردنشان را به این زودی در سر نداشسریع و امّا درختهای زردآلو بار ثمراتشان را بسته و آنها را راهی منزلبخت میکردند!
چند قدمی دورتر، درست روبه روبهی پلههای کوچکِ محصور در نردههای آهنی، حوض کوچکی، خانهی ماهیها بود و شک نداشتم گربهی خاکستری رنگ، حال در گوشه و کنار کمین کرده؛ که شاید روزی به آرزوی محالش، که خوردن این ماهیهاست برسد.
هرگاه کارهای دنیا برسرم هوار می شد و کلافگی زیرا زنجیری دور گلویم میپیچید؛ یا گاهی که بر قلبم غمی مینشست و قصد پاک شدن نداشت، حیاط خونه بود؛ که مرا از این مصیبت نجات میداد.
چند دقیقهای روی تخت کوچک میان درختها میجای گرفتم و به صوتی گنجشکها که از این شاخه به آن شاخه میپریدند گوش میدادم؛ یا اینکه برلب حوض جای گرفته و بازی ماهیها را به تماشا مینشستم و اگر شده برای دقایقی از آن حسهای مسخره فرار میکردم!
باصدای مادرم دیده از حیاط برداشتم؛ و به اوکه با لیوان شربت بالای پلهها توقف کرده بود، خیره شدم.
– افرا کجا موندی مامان؟ بیا داخل دیگه، توی این گرما! از پلهها بالا راهی شدم و کفشهایم را از پا درآورده و درون جا کفشی نهادم و بعد کف دست دراز کرده و با تبسم اضافه کردم:
– سلام. شربت مال منه؟
مادر با کف دست دیگرش، دستهای از موهای فرش را کنار زد و لیوان را به سمت من گرفت و اضافه کرد:
ـ آره بیا بخور. رنگ و روت شامگاهیه مردهها شده چرا؟
لیوان را از میان دستانش بیرون کشیده و بعد از تشکر کوتاهی به سمت سردترین قسمت منزل حرکت کردم؛ و روی مبل تن خستهام را رها کرده و سرم را به کف دسته مبل تکیه داده و روبه مادرم که کنار میز نهارخوری توقف کرده و ظرف میچید اظهار کردم:
ـ هوا امروزگار زیادی گرم بود. منم که از صبح بیرونم.
مادر طوری که انگار مطلب مهمی یادش رسیده باشد، دیدههای قهوهای رنگش را درشت کرد و ابروهای باریک رنگ شدهاش را بالا داد و باکنجکاوی گفت:
ـ راستی کارت چی شد؟ جور شد؟
در دل گفتم:
«وای اگه بهش بگم چه اتفاقی افتاده؛ الان زمین و آسمون رو بهم میریزه. الان صدتا داستان توی ذهنش میسازه؛ که من توی هرکدومشون به یه روش مردم و بعد هم بیمعطلی به بابا زنگ میزنه و یه جوری باآب و تاب و مضطربی ماجرا رو تعریف میکنه؛
که هرجور شده اون طفلی کارش رو نصفه و نیمه ول کنه و زود بیاد خونه. پس بهتره که بذارم آخرشامگاه که باباهم اومد؛ یکجا تعریف کنم!»
دهان باز کردم؛ تا هرجور شده حواس مادر را به سمت دیگری سوق دهم؛ که یکباره صدای آیفون بلند شد و مادر با گفتن«کیه؟!»به سمت آیفون که دورتر از ما بود رفت و بعد از متوجه شدن اینکه چه کسی پشت در ایستاده، باچهرهای گرفته و کمی عصبی به سمت در حیاط راهی شد.
شانهام را بالا دادم و مقنعهام را که حس میکردم؛ کوهی آهنین برسرم است؛ از سرم بیرون کشیده و کنار انداختم و باخنده بیان کردم:
ـ هرکی هستی، خدا خیرت بده؛ که من و نجات دادی.
بعد از جایم قد بلند شدم و خسته گفتم:
ـ بهتره تا نیومده، من برم یه دوش بگیرم و بیام.
چهاردهسال پیش بود؛ که به این خانه نقل مکان کردیم. آن روزها، من فقط ده سال سن داشتم و چراکه از همسالان و دوستانم جدا شده بودم، حس خوبی به این محل و خانه نداشتم؛ و فقط روزشماری میکردم؛ تا مجدداً به محل قدیمی بازگردیم و من با بچهها در کوچه و خیابون چادر زده و بهخیال خود خانهداری کنیم.
گاه تا نیمه شامگاه، با دوچرخههای کوچکمان مسابقه بدهیم؛ اما آن روزگار هیچوقت نیامد و گذر وقت کاری کرد؛ که من هم کم کم به همهچیز عادت کردم؛ و حالا این محله را، این خونه و مخصوصاً اتاقم را خیلی بیشتر از محله قدیمی دوست دارم؛
امّا هنوز هم پس از سالهای دراز، سرنوشت دیگر دوستی به خوبی دوستهای بچگی در کنارم قرار نداد و شاید تنها دوست و همدم من در این سالها، دخترعمویم ساره بود؛ که سال پیش، برای پروژهای که عمو وحید سپرده شده بود، مجبور شدند مدتی در شهری دیگر و دور ازما زیستن کنند.
مقنعه و موبایلم را از روی مبل برداشتم و به سمت اتاقم که دورترین مکان از پذیرایی بود حرکت کردم و در مشکی رنگ اتاقم را، که هیچ تناسبی با رنگهای سفید و صورتی داخلی اتاق نداشت را هل کوچکی دادم و بعد از پرت دادن هرکدام از کفش دمپاییها به یک سو، به سمت تختم رفته و خودم را رویش انداختم.
مادرم همیشه میاضافه کرد؛ این تخت را برای یک نوجوان ساختهاند؛ نه تو!
و اصرار پشت اصرار که این تخت را عوض کنیم؛ امّا من وابستگی عجیبی به این تخت داشتم؛ طوری که اگر روی این تخت نمیخوابیدم؛ مدام از خواب بیدار میشدم و حتی کمرم هم زیرا سنگ سفت میشد.
به نظرخودم، من آنچندان فرقی هم بایک نوجوان نداشتم. قدم به زور صد و شصت را رد میکرد و آنقدر ریز جثه بودم؛ که خیلی راحت در کمد کوچکم کنار لباسها و عروسکهایم جا میشدم.
با آوای موبایلم، که هشدار خالی شدن باتریاش را میداد؛ از تختم دل کنده و بلند شدم؛ تا اول حمام کوتاهی کنم و بعد موبایلنم را به شارژ بزنم.
مانتو و شلوار کرمی رنگم را، که خاکی شده بودند به همراه مقنعهام درون سبد لباسهای چرک انداختم و قبل از اینکه مادرم خودش را داخل اتاق بیندازد، حمام کوتاهی کردم و پس از پوشیدن لباسهایم باحولهای که دور موهای لخت و بلندم بود، از اتاق بیرون رفتم.
سرکی به آشپزخونه کشیدم؛ اما گویا مادر هنوز هم صحبتش تمام نشده بود، به خاطر اتفاقهای صبح لحظهای ترس در جانم افتاد. حولهرا دور سرم محکمتر کردم و باقدمهای ساکت به سمت پنجرهای حرکت کردم؛ که مشاهده کرد کاملی به حیاط داشت؛ ولی آنجاهم خبری از مادر نبود.
هراسیده در قلب اظهار کردم:«نکنه اتفاقی برای مولینم افتاده باشه؟!»
حس ترس هرلحظه بیشتر وجودم را میگحرکت کرد و کف دستم کم کم شروع به لرزیدن میکرد. بهتر بود؛ به دنبالش میراهی شدم. کف دستم به سمت کف دستگیره درب حرکت کرد؛ که کف دستی روی شانهام نشست و باعث شد، از ترس جیغی از عمق قلب بکشم و بالا و پایین بپرم؛
امّا وقتی نگاهم به مادرم افتاد؛ که پوست سبزهاش حال از خنده قرمز شده؛ اخمی بر صورتم نشاندم و با گلایه گفتم:
ـ واقعاً که مولین. من از ترس قالب تهی کردم؛ بعد تو داری میخندی؟
و بعد همانجا کنار درب پذیرایی جای گرفته و به او که اصلاً قصد تمام کردن خندهاش را نداشت؛ با تأسف نگاه کردم.
مادر کف دستش را جلوی دهانش نهاد و میان خندههایش بریده بریده بیان کرد:
ـ می…خوای…آب…ب…رات…بی…یا…رم؟
به قهر چشمهایم را کج کرده و به تلوزیون خاموشی که روی دیوار بود خیره شدم و رنجیده و با کمی نازگفتم:
ـ مرسی نمیخوام.
مادر خندهاش را جمع کرد؛ اما با همان چهرهی که رد خنده داشت؛ به سمتم وارد شد و مرا از زمین بلند کرده و دنبال خود به سمت میزنهارخوری کشید و روی یکی از صنقلبیها نشاند و بعد لیوان آبی دستم داد و با مهربانی بیان کرد:
ـ ببخشید عزیزم. نمیتمایل داشتم بترسونمت؛ اما خیلی باحال بالا و پایین پریدی.
و بعد نیشخندی زد؛ که از نگاههای من دور نماند. بشقابهای حاوی استانبولی را رو به روی هردومان نهاد و بسیار زود شروع به تعریف کردن کرد.
ـ اگه بدونی چهقدر اعصابم بهم ریخته است؛ از کف دست این زنیکه افادهای و پرو. میدونیکه کیو میگم؟
قاشق را برداشته و همانطور که تکههای مرغ را از میان بقیه مخلفات بیرون میکشیدم و در دهان میگذاشتم، خودم را به آن مسیر زده و با ابروهای بالا پریده و دیدهانی درشت نگاهش کردم و با لحنی به ظاهر کنجکاو گفتم:
ـ نه نمیدونم. کی؟!
نگاهی مشکوک و دربردانده«خودتی!» به من انداخت و با تمسخر گفت:
ـ کی میمیل داشتی باشه؛ جز مادرشوهرت!
انتظار گوش دادن همچین کلمهای را نداشتم و بیان کردن همین کلمه از دهان مادرم کافی بود؛ که غذا به گلویم بپرد و اشک در چشمانم حلقه بزند. مادر کف دستش را به صورتش کوبید و با گفتن:«ای بابا»لیوان را مجدداً پر از آب کرده و به خوردم داد.
چشمهایم را چندبار باز و بسته کردم و بعد از نفس عمیقی که انگار در ریهام جولینده بود، پرسیدم:
ـ مادرشوهر؟ شوهر کجاست؛ که مادرش کجا باشه؟
مادر لبهای باریک و کوچکش را کج کرده و باهمان لحن قبلی بیان کرد:
ـ توران رو میگم دیگه.
سیخ نشستم و متعجب اضافه کردم:
ـ خوب؟ حالا چرا یهویی شد مادرشوهرم؟!
مادرنگاهی به من انداخت و بعد نگاهی به غذایش و جواب داد:
ـ خوب نداره دیگه مولین جان. اینبار بسیار مستقیم ازت خواستگاری کرد.
بیآنکه حرفی بزنم، نگاهش کردم و مادرهم طوری که انگار، خود توران خانم است، باآب و تاب ادامه داد.
ـ اظهار کرد تیرداد از وقتی که برگشته و افرا رو متوجه شده شامگاه و روزش یکی شده. چپ میره افرا. راست میاد افرا. اگه اجازه بدید، یه شب بیایم و افرا رو ازتون رسمی خواستگاری کنیم.
با تمام شدن جمله مادرم، لبهای نسبتاً کوچکم، تا بنا گوش کشیده شد و بعد صوتی خندهام فضای کوچک آشپزخونه را پر کرد. مادر نگاهی به سرتاپایم انداخت و باکنایه اظهار کرد:
ـ مثل اینکه همچینهم از تیرداد بدت نمیاد. راضی بودی و لو نمیدادی آره؟
میان خندههایم با لحنی لرزان بیان کردم:
ـ آره آره. تو چی جواب دادی؟
چینی برپیشانی کوتاهش انداخت و بالحنی که رگههای از خشم داشت اضافه کرد:
ـ اضافه کردم دختر من فعلاً قصد ازدواج نداره. امّا اون توران پرو میدونی چی گفت؟
اگر رمان شاه دزد رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم فاطمه قاسمی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان شاه دزد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن