همهچیز تند اتفاق افتاد.
ماشین در هوا چرخید، صوتی جیغ سدا بود یا من؟
شاید هم صوتی جیغ پریزاد.
جهانی من در همان چرخش ماشین وارونه شد، وارونه ماند و یک ضربه نهایی…
ماشین با سقف فرود وارد شد، کیسههای هوا باز شدند. بوی عجیب یک گاز…
آن لحظات احتمال میدادم که کتاب زیستن من بسته شده، در آخرین لحظه دستم را سمت سدا دراز کردم؛« نترس، سدا.».
مطمئنم که تبسم زد؛«من خوبم، پری.».
وقتی به هوش آمدم متوجه شدم… سدا رفته.
تصویری پیش دیدهم نمیآمد، اشکهای لرزان این اجازه را نمیدادند.
آوای فریادها بیشتر میشد و شرط میبستم که فرهاد است.
فریادی که فقط من میفهمیدم ضجه است.
فقط من درک میکردم که دینودنیای این مرد سهند و سدا بودند و سدایی که خاموش شد.
در اتاق باشدت باز شد و صورت برافروختهاش.
_ چکار کردی، پریناز؟ تو با حیات من چکار کردی؟
سهند به دنبالش بود، کف دست فرهاد را میکشید. نگاهم خورد به صورت خیس از اشک سهند.
_ سهند، تو رو خدا بگو سدا خوبه؟
نمیدانم فرهاد با شنیدن نام سدا چه چیزی را به کدام سمت پرت کرد.
سهند حریفش نبود، چند مأمور بخش آمدند.
تنم میلرزید، دهانم چفت شد، سوزشی روی بازویم و خاموشی.
ذهن که خاموش نمیشود، به خیال خودشان آرامبخش عمل کرد و روح من در ویرانهای سرگردان رها شد، معلق، آویخته به ریسمانی باریک!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت568
نگاه بازکردم، موسیو بالای سرم نشسته بود.
دستم را سمتش دراز کردم.
_ موسیو.
_ بیدار شدی، پاری؟
_ موسیو، به خدا ترمز نگحرکت کرد، فرهاد… من باید به فرهاد بگم… گوش نداد بهم… تو بهش بگو.
در اتاق باز شد و سهند.
سمت تخت رسید، صورتش نا نداشت، رنگ گچ.
مستأصل رو به برادری که خواهرش را از کف دست داده بود لب زدم:
_ به خدا راضی بودم من برم، سهند، به خاک پدر مادرم ترمز عمل نکرد… سهند میشنوی؟
به من زل زده و اشک میریخت.
_ فرهاد کجاست؟ بابات کجاست؟
سعی میکردم از جایم کشیده شوم اما چیزهایی به تنم وصل بود.
موسیو کف دستم را کشید.
_ بخواب، پاری، کجا میخوای بری؟
_ باید با فرهاد حرف بزنم.
سهند رو به من کرد.
_ پری، بابام دیوونه شده، صبر کن… دیشب به عمو شاهرخ زنگ زدم، میاد ایران.
انگار صدای مرا نمیشنیدند، حرفم را نمیدرک کردند. بهزور خودم را روی تخت بالا کشیدم.
کف دستم میسوخت، پای راستم زقزق میکرد و سرم باندپیچی شده بود.
_ سهند، میگم من باید با بابات حرف بزنم، نمیشنوی؟
_ میشنوم، پری، آخه بابا حالش خرابه. خاکسپاری بودیم، پری…
چشمهایش به اشک جای گرفت و من واراهی شده به سرم کوبیدم. خاکسپاری سدا؟!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت569
چرا من نمیمردم؟ چرا من همیشه سالم میمانم؟ سر و مر و گنده؟
موسیو کف دستم را کشید و سرم را به سینهاش چسباند.
گریه کردم و پیرمرد مرا از خودش جدا نکرد.
ضجههایم شدند هقهق، سکسکه و بعد یک خیرگی به نقطهای نامعلوم.
انگار پری در آن تصادف هممسیر سدا، مرده باشد.
روزها میگذشتند، درد سرم کمتر میشد، گچ پایم را سبک کردند، دکتر اجازه حمام داد.
حالم از خودم بههم میخورد.
زنی حدود چهل ساله کمکم کرد به حمام بروم.
کسی را نداشتم، اگر فرناز بود حتماً میوارد شد اما او هم ترکیه منتظر ویزایش بود.
داخل حمام روی صنقلبی فلزی قرار گرفتم و بااحتیاط، دوش دستی را روی موهایم گراهی شدم.
خونهای خشکشده از لابهلای تارها سر میخوردند و ردی از قرمزی کدر زیر پایم جاده میافتاد.
کاش خون قلبم هم همینطور چنگ میخورد و تمیز میشد.
نمیدانم آن تیغ لعنتی گوشه حمام چه غلطی میکرد که شد وسوسه سیاه من!
بهسختی با یک پای پیچیده در پلاستیک بلند شدم و تا گوشه حمام لیلی کردم.
بین انگشتانم بود!
سرجایم برگشتم و روی صنقلبی جای گرفتم.
یک تیغ زنگزده و کثیف، احتمالاً باعث عفونت و چرک میشد!
هرچند قرار بود قبلاز عفونت وچرک، باعث رهاییام از این دنیای لعنتی باشد.
مثلاً روی مچم میکشیدم، خون مسیر میافتاد و کمکم بیحال میشدم و میراهی شدم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت570
تیغ را با کف دست راستم محکم گرفتم و تیزیاش را روی مچ چپم حس میکردم. انگشتانم میلرزیدند، از ترس!
تیغ را کنار کشیدم.
اصوات در سرم میچرخیدند… آیا بهاندازهٔ کافی برای زندگیام جنگیده بودم؟ آیا میتوانستم ادامه دهم؟
حقیقت این بود که بعداز زلزله، بعداز تجاوز و در تمام آن سالهای سیاه، امیدم را از دست ندادم، چرا حالا باید این خط ممتد را قطع میکردم؟
بهسختی بار دیگر از جایم قد بلند شدم و تیغ کثیف را داخل سطل آشغال انداختم.
من، پریناز اسماعیلی، با سری نیمه شکسته، پایی در گچ، بدون هیچ خانوادهای، باوجود داشتن همسری که در چند روزگار گذشته حتی سراغی از من نگرفته، هنوز آماده مردن نبودم.
دوش آب را بستم، آینه بخارگحرکت کرده حمام را با دست پاک کردم.
صورتم از گرمای آب سرخ شده و کبودی کنار شقیقهام به زردی میزد.
موهای خیسم را زیر حوله پیچیدم. تنم ضعف داشت اما مغزم دستور ایستادن میداد.
در حمام را باز کردم و خودم را به واکر تکیه دادم، چشم چرخاندم برای پیدا کردن زنی که قرار بود کمکم باشد.
مردی کنار پنجره اتاق از حرکت ایستاده و نگاهم میکرد.
ریشهای نامرتب، موهایی پریشان، نگاهانی آشنا؛ فرهاد!
با مشاهده کردنش، ارتباط مغز و تن قطع شد، پایم تیر کشید و بدنم یله کرد به یک سمت.
فشار کف دستم روی واکر زیاد شد اما بهسرعت خودش را رساند، زیر بازویم را گرفت.
حالی متناقض داشتم بین وحشت و آرامش.
_ فرهاد، به خدا ترمز ماشین نگرفت… من..
آوایش جانی نداشت، چیزی شبیه نجوای درگوشی من.
_ میدونم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت571
کلمات بریدهبریدهٔ من قطع شد.
مرا به خودش چسبانده بود و من به جای چنگزدن واکر، تن گرمش را میفشردم.
کمک کرد تا روی تخت بنشینم و لباس بپوشم.
اشکم بند نمیآمد ولی قدرت حرفزدن هم نداشتم.
_ با دکترت صحبت کردم، بهزودی مرخص میشی، دیگه خطر خونریزی داخلی وجود نداره.
مچ کف دستش را گرفتم.
_ فرهاد، من… کاش من راهی شده بودم، به خدا از اینکه زندهم خجالت میکشم.
دستش کنار گوشم قرار گرفت.
_ گزارش بررسی ماشین اومد، ترمز ماشین کف دستکاری شده.
کف دست چپش مشت شد.
_ سدا …
نفس گراهی شد و ادامه داد:
_ انتقامش رو میگیرم.
لبهٔ تخت قرار گرفتم و خودم را کمی عقب کشیدم.
_ درازبکش، چیزی لازم نداری؟
باید میبیان کردم؛«تو رو نیاز دارم».
_ نه، خوبم. اون خانومه کجا رفت؟
_ بیان کردم بره، تازگیا دور و برم شلوغ باشه عصبی میشم.
دیدهانش سرخ سرخ بودند.
چنان دلم برای حال خرابش سوخته بود.
انگارنهانگار که اول کار، همین آقا نبود که حرف مرا باور نکرد، همین آقا نبود که رهایم کرد…
من که در این دنیا جز تعدادی انگشتشمار کسی را نداشتم.
انگار تنها بودن بوی خاصی به آدم بدهد، فرهاد آن روزگار بدجور بوی تنهایی میداد.
روی تخت دراز کشیدم اما دستش را ول نکردم.
پیشانی به لبه تخت تکیه داد و ساکن شد؛ خوابید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت572
یکیدو روزگار بعد مرخص شدم، غیراز همان روز که فرهاد را متوجه شدم و دو ساعتی ماند، دیگر نیامد.
حتی موسیو و سهند هم نیامدند.
برای ترخیص هم ابمسیریم وارد شد.
دلواپس بودم از اتفاق پیش رسیده، تبعات آن.
ابجادهیم هم طبق معمول سکوت کرده بود، با دیدن من سلام کرد، سر پایین انداخت و تسلیت اضافه کرد و همین.
وقتی داخل ماشین قرار گرفتم، صنقلبی کنار راننده جا گراهی شد.
_ میریم خونه، آقا ابمسیریم؟
_ بله، خانوم.
_ آقا فرهاد… خونه هستن؟
عقب برگشت.
_ نه خانوم، کار داشتن. دنبال کارهای تصادف هستن.
سری به تأیید تکان دادم.
عمارت در سکوت فروحرکت کرده، حتی سهند هم نبود.
_ خانوم، بهخاطر وضعیت پای شما، آقا اضافه کردن یکی از اتاقهای پایین رو براتون آماده کنن، یه نفر هم بهعنوان پرستار براتون گراهی شدن.
_ خودش کی میاد؟
_ حرفی نزدن.
بهسمت اتاقی که اشاره کرد رفتم.
وسایلم را کسی از طبقه بالا آورده و در این اتاق چیده بود.
پرستار دختری همسن و سال خودم بود.
کمک کرد دوش بگیرم. وقتی برایم لباس آورد، سرم را بهعلامت منفی تکان دادم.
سراغ کشوها رفتم، یه بلوز و دامن سیاهرنگ!
قلبم میخواست در خانه بچرخم اما یکراست به اتاق سدا رفتم و روی تخت پرنسس عمارت دراز کشیدم.
نمیدانم چقدر گریه کردم، شاید اینقدر که خوابم برد. با حس تماس دستی بر بدنم، وحشتزده از خواب پریدم.
.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت573
_ نترس، پریناز.
خودم را روی تخت جابهجا کردم.
یک تخت تک نفره شامگاهیه ارابه سیندرلا که ما را در پناه خودش گرفته بود؛ من و فرهاد.
با خودش زیرلب حرف میزد یا مخاطبش من بودم، ندرک کردم.
_ آلاله بستری شده. مشاعرش رو از کف دست داده، قرار نبود سدا سوار ماشین بشه. هدفشون تو بودی.
باورم نمیشد که آلاله قصد جان مرا داشته باشد.
_ آخه چطوری، فرهاد؟ من آدم مهمی نیستم.
نفس عمیقی کشید و در جایش چرخید. ساعد روی پیشانی گذاشت.
_ من دشمن زیاد دارم، آلاله فقط با یه نفر همکاری کرده، من اون یه نفر رو میخوام.
مکث کرد وادامه داد:
_ تو مهمی.
کف دست دور تنش پیچیدم.
روزگارهای ما بهساکتی میگذشت، نوعی خاموشی که منتظر بودی یه طوفان در پس آن باشد.
عمارت شده بود ماتمکده.
با وضعیت پای داخل گچ جایی نمیراهی شدم، نمیتوانستم که بروم.
موسیو گاهی سرمیزد.
شاهرخ که همان روزگارهای اول وارد شده و کنار فرهاد مانده بود، مثل یک برادر واقعی.
قبلاز اینکه من به خانه برگردم مجبور به برگشت شد.
همسر باردارش با مادری پابهسن گذاشته، در غربت تنها بودند.
در این میان وانمود میکردیم به روال عادی حیات، شامگاه و روزگارهایی از پی هم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن