_ فرهاد حق داره که دوستتون داره، مواظبش هستین.
صدای فرهاد از پشتسرمان وارد شد.
_ عمه جان، دل پریناز رو بردی با عروسکهای روسی؟
رو به من کرد.
_ بریم به پذیرایی.
سر جاده در گوش دختری که آماده به خدمت در مسیررو بود، چیزی زمزمه کرد و بهسمت پذیرایی رفت، ما به دنبالش.
خودم را به فرهاد رساندم.
_ فرهاد، بهشدت عمهت خوبه… مسئولیتت سنگینه. اصلاً نباید کاری بکنی که کسی بهش چیزی بگه.
مردد رو به من برگشت.
_ کی جرأت داره به عمه من حرفی بزنه؟
نمیدرک کردم چرا فرهاد گاهی خنگ میشد!
_ انگار مردم اجازه میگیرن، بعد فحش میدن. نمیدونی عمهها چقدر فحش میخورن؟
بهیکباره توقف کرد، گوشهایش قرمز بودند.
_ چی شدی، فرهاد جونم؟
دستم را محکم فشار داد. دیوانه…!
برایمان چای آوردند.
فرصتی بود تا کمی از میوههای روی میز بخورم، قلبم بعداز شام ضعف میرفت.
خیار و سیب که جویدنشان آوا میداد، میماند انگور! کمی از خودم پذیرایی کردم، بازهم فرهاد نگاهغره حرکت کرد.
اساساً نمیفهمم؛ بچه بودیم، هرجا میرفتیم موقع میوه و آجیل خوردن، مادرم چشمغره میحرکت کرد.
گیرم که بچه بودم، الآن دیگر چه ایرادی داشت؟ عمه جان میوهها را گذاشته که بخوریم دیگر!
گشنگی با انگور برطرف نمیشد، کاش حداقل از شیرینیهای خودم میخوردم.
با برداشتن لیوان چای و نگاه من روی شیرینیها، فرهاد جوری نگاه تیز کرد که در قلبم گفت:«نخواستم بابا، نمیل داشتم!».
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت476
خدمتکار مخصوص عمه مهی برگشت و جعبه کوچکی را به کف دستش داد، نگاهی عجیب هم به من که نگاه فرهاد را دور مشاهده کردم و مشتی بزرگ از آجیل میجویدم انداخت.
عمه جان اینبار مرا آوا زد و من بهسرعتاً قلپی از چایم سر کشیدم تا آثار آجیل را از دهانم محو کنم.
_ بله؟
در جعبه را باز کرد.
_ این یک رسم قدیمی هست، پریناز، بیا جلو.
فرهاد از جایش کشیده شد و کف دست در جیب کنار عمه از حرکت ایستاد. اصلاً از رسم و رسوماتشان ناظهار کرده بود.
بهسمت عمه راهی شدم که جعبه را سمتم گحرکت کرد.
دو گوشواره مروارید! یعنی به من میداد؟ رسمشان این بود؟
_ مال منه؟
فرهاد جای من تشکر کرد.
عمه سری تکان داد و تأکید کرد که شناسنامه مرواریدها داخل جعبه است.
متعجب سؤال کردم:
_ مگه شناسنامه دارن؟ وایی، مگه بقلبی نیست؟!
فرهاد با شماتت اضافه کرد:
_ خیر، اصل هستن، این چه حرفیه، پریناز!؟
_ آخه نمیشه که، اینا حتماً بسیار گرونن… من چطوری قبول کنم؟
عمه رو به فرهاد کرد.
_ جاده طولانیای در پیش داری. فرهاد!
هردو به من میخندیدند، بیادبها!
گوشوارهها را به گوشم انداختم و دنبال آینه، تصویر خودم را در آینهکاری دیوار متوجه شدم.
بهسمت عمه برگشتم و در یک حرکت غیرارادی بغلش کردم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت477
_ وای! بهشدت خوشگله، عمه مهی… یعنی عمه مهلقا! ببخشید، ذوق کردم!
خودم را عقب کشیدم، صورتش میلبخند زد.
_ تیمسار گاهی بهم میبیان کرد مهی!
برای اینکه خرابکاری دیگری صورت ندهم، برگشتم و روی مبل نشستم.
حدس میزنم که فرهاد هم برای کنترل اوضاع کنارم قرار گرفت و تقریباً کف دستم را گرفته بود که نتوانم جم بخورم.
نیم ساعت بعد بیشتر به اظهار کردن خاطرات عمه مهی از تیمسار گذشت.
خدایش بیامرز حتماً مرد قلندری بوده که این عمه جان پساز سالها خاطراتش را این اندازه پرشور تعریف میکرد.
اجازه مرخصی ما صادر شد و فرهاد مرا تحتالحفظ تا ماشین برد.
از خانه عمه جان که بیرون زدیم نفس راحتی کشیدم.
_ وای فرهاد، من گشنهمه!
اخم کرده سمت من برگشت.
_ صبر کن ببینم، تو مگه شام نخوردی؟ چندتا معده داری؟
کمی بعداز میدان تجریش رد میشدیم.
_ انصافت کجاست؟ میگم گشنهمه! دو دقیقه ترمز بزن من برم یه ظرف سیبزمینی از این مغازهها بگیرم.
_ لازم نکرده، آلودهن.
بازویش را گحرکت کردم و اصرار کردم تا بالاخره کوتاه رسید.
در اقدامی عجیب پیاده شد و برایم یک ظرف بزرگ سیبزمینی سرخ شده با سس سفید خرید.
وقتی در جواب رفتار متشخصش، سوت کشیدم، با چشمهای به خون نشسته طوری نگاهم کرد که سوت بلبلیام کاملاً کور شد.
داخل ماشین قرار گرفته و به من زل زده بود.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت478
سرم را سؤالی تکان دادم.
_ چیه؟
_ واقعاً نمیفهمم، چطور میتونی اینقدر گرسنه باشی؟
_ شام نخوردم که! یه سوپ آبکی، نون هم نخوردم باهاش!
_ ولی مرغ خوردی!
ظاهراً باید اعتراف میکردم.
کیفم را باز کردم و سمتش گراهی شدم.
_ مرغا اینجان، نخوردمشون که!
با اکراه داخل کیفم را نگاه کرد. کف دستمالهای کاغذی که…
دیدههایش را بست و کف دستش را جلوی دهانش گحرکت کرد.
_ این صحنه تهوعآور رو از جلوی نگاهم ببر کنار. پس اون افتادن چاقو و قاشق و…
به میان کلامش پریدم.
_ آره دیگه، میراهی شدم زیر میز، توی کف دستمال تف میکردم.
همزمان سیبزمینی را داخل سس غرق کردم و سمتش گرفتم.
_ میخوری؟
ظاهراً اشتها نداشت! رو ترش کرد.
اصرار داشت کیفم را دور بیندازم ولی قبول نکردم.
بهترین کیفی بود که داشتم، کپی یک مارک معروف که به قیمت خوبی از دستفروشهای ولیعصر خریده بودم، حاضر نمیشدم به قلبایل واهی دور بیندازمش.
مسیر منزل موسیو را پیش گرفت، خیابانها که خلوتتر شدند، چراغهای ماشین پشتی یادم انداخت که ماشین دومی پشت سرماست.
آنقدر بافاصله میوارد شدند که گاهی فراموشم میشد وجود دارند.
حتماً پیاده شدن فرهاد و سیبزمینی خریدنش را هم مشاهده کرده بودند.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت479
انگار میمردم اگر چیزی نمیخوردم!
هرچند مزه داد، بسیار بیشتر از سیبزمینیهای چرک و چربی که با نازنین میخوردم.
نزدیک خانه موسیو نگه داشت.
_ فرهاد، گوشوارهها رو بدم پیش تو باشه؟
_ خیر.
_ باشه، شامگاه بهخیر.
قبلاز پیاده شدنم اضافه کرد:
_ صبح ساعت نه حاضر باش.
_ کجا؟
_ شامگاهخوش.
زورش میرسید جواب دهد.
به منزل که رفتم موسیو هنوز بیدار بود و گرامافون گوش میداد.
_ سلام، پاری؟ چرا پنچری؟ عمه فرهاد قورتت داد؟
ریز خندیدم و جلو حرکت کردم.
_ نهخیر، عمهش خوب بود، بهم گوشواره هم داد، نگا!
_ مبارکه! پس چهته؟
_ این فرهاد چرا اخلاقش اینجوریه؟ میگه فردا ساعت نه حاضر باش، میپرسم «کجا؟» جواب میده «شامگاهخوش». چهشه، موسیو؟
_ نمیدونم، خلوچله، به مادرش حرکت کرده.
_ امیدی هست بهتر بشه؟
ابرو بالا انداخت.
_ فروغ خانوم که بهتر نشد، اینم لنگه اون. البته شانس آوردیا! فروغ خانوم زن بدی نبود منتها ازخودمتشکر بودن تو اینا ارثیه، حتی پدر آلاله رو درمیآورد.
_ جدی؟ من فکر میکردم از اون مادرشوهر مهربونا بوده!
_ نه، پاری! اینطورا نبود… حالا فرهاد فردا صبح چکارت داره؟
بهسمت مسیرپله راهی شدم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت480
_ نبیان کرد که، میگم که، فرمودن «شامگاهخوش».
صدایش را میمتوجه شدم.
_ فردا قالش بذار، حالش جا بیاد.
واقعاً پیشنهاد به جا و هوشمندانهای بود.
از اینکه موسیو جبههاش را به نفع من عوض کرده کمال رضایت را داشتم.
در راستای قال گذاشتن فرهاد، موبایلم را خاموش کردم تا با زنگش بیدار نشده و عمداً خواب بمانم ولی، درست سر ساعت هفت، با دیدهانی کاملاً باز، به سقف اتاقم خیره بودم.
پایین حرکت کردم و چای دم کردم، صوتی خرخر موسیو از اتاقش میوارد شد.
صبحانهام تمام شده بود که موسیو با موهایی پریشان وارد شد.
_ سلام، چرا بیدار شدی؟ ترسیدی فرهادو قال بذاری؟
_ دروغ چرا؟ آره میترسم. یههو خل بشه چکار کنم؟ توام زورت بهش نمیرسه.
از کنارم رد شد و چیزی به ارمنی گفت که نفهمیدم.
مانتو و روسری پوشیده حاضر بودم که ساعت نه زنگ در را زدند.
در کمال تعجبم، ابجادهیم بود.
_ سلام، آقا ابمسیریم.
_ سلام خانوم، حاضرین؟ آقا بیان کردن من شما رو برسونم، خودشون میان.
سوار ماشینش شدم و بیست دقیقه بعد جلوی آزمایشگاهی توقف کرد.
_ بیام باهاتون؟
_ کجا باید برم؟
_ آزمایشگاه دیگه! نوبت گحرکت کردن.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت481
پلههای آزمایشگاه را بالا راهی شدم، راهروی بزرگی داشت و دو طبقه اول و دوم آزمایشگاه بودند.
خانوم منشی با مشاهده کردنم اسمم را پرسید و ظرف پلاستیکی را داخل نایلون دستم داد.
با کف دست سمت کف دستشویی اشاره کرد.
حتماً نمونه میمیل داشتند، واضح بود.
وقتی برگشتم، فرهاد جلوی پیشخوان از حرکت ایستاده بود و نایلون و ظرف مشابهی به کف دست داشت.
_ سلام.
_ سلام، توام باید جیش کنی؟
خانوم منشی خندهاش را خورد و فرهاد درحالیکه مرا سمت صندلیها هدایت میکرد زیر گوشم زمزمه کرد:
_ خودت رو کنترل کن، پریناز.
با صدایی زمزمهوار شامگاهیه خودش جویا شدم:
_ جیش برای چیه، فرهاد؟
_ آزمایش قبلاز ازدواج, البته اگه موفق نشی پشیمونم کنی.
متعجب نگاهش کردم، واقعاً میمیل داشت به این زودی عقد کنیم؟
مرا رها کرد و سمت کف دستشویی حرکت کرد.
خجالت هم نمیکشید. انگار از من درستوحسابی درتمایل داشت ازدواج کرده که حالا طلب هم داشت!
آزمایش فرهاد فقط ادرار نبود، کمی بعد آزمایش خون هم داد.
خاموشی کردم، بیشتر از کلافگی و آشفتگی ذهنم.
کارش که تمام شد نگاهی به ساعتش انداخت.
حدس زدم مرا با ابراهیم روانه کند، اما…
_ بریم، پریناز، من ساعت دوازده جلسه مهمی دارم.
_ با ابراهیم میرم قنادی.
_ خیر، قبلش باید جایی بریم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت482
_ کجا؟
سرش را پایین انداخت و حرکت کرد.
واقعاً توقع داشت با این راهی شدارش غشوضعف کنم؟ مردک دماغ گنده.
روی صنقلبی قرار گرفتم و کمربندم را با برآشفتهت کشیدم، اینقدر که درجا قفل شد و مجبور شدم دستم را شل کنم تا قفل حفاظتی آزاد شود.
فرمان را پیچاند و جاده افتاد به سمتی که هیچ ایدهای برایش نداشتم.
_ فرهاد، اینجوری نمیشه، واقعاً من دارم کلافه میشم. روانیم کردی با حرکت کردارهات.
_ مشکل کجاست؟
_ مشکل؟ مشکل شمایی! مگه تو از من میل داشتگاری کردی؟ مگه راجعبه ازدواج حرف زدی، این حرکت کردارها یعنی چی؟ چرا چیزی رو توضیح نمیدی؟
ماشین را گوشهای کشید و کمربندش را باز کرد.
_ ما توی اتاق کار من صحبت کردیم.
_ تو اتاق کار تو من چی اظهار کردم؟ یه ضربالمثل! توام گفتی که برای کارهات از کسی اجازه نمیگیری، بیشتر حرفی زدی؟
_ وقتی بردمت پیش عمهم یعنی چی؟
من هم کمربندم را باز کردم و سمتش چرخیدم.
_ نمیدونم! تو به من بگو معنیش چی بود؟ معنیش اینه که رفاقتم؟ نامزدیم؟ رل هستیم؟ چی هستیم ما؟
_ قراره همسر من بشی.
پوزخند زدم.
_ اگه موفق نشم و پشیمونت نکنم!
_ حرکت کردارت رو نمیفهمم.
_ حق داری! شازده همهچی تموم اومده سراغ یه دختر گدا، منتی سرش بذاره، بگیرتش! دارم به خودم شک میکنم! به اینکه چرا صوتم درنمیاد! چرا مخالفت نمیکنم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت483
مطمئنم صورتم از برآشفتهت قرمز بود.
_ ازدواج برای من چیزی نبود که بهش تمایلی داشته باشم.
در آستانه انفجار، دلم میخواست به سر وصورتش بکوبم…
_ ولی تمایلات هرکس قابل تغییره. کسی منو مجبور نکرده با تو ازدواج کنم و با شناختی که از من تا الآن داشتی، باید متوجه شده باشی که روی حساب قلبسوزی و قلبرحمی نمیام یه دختر زبوندراز رو عقد کنم.
_ اولاً که آدم زبوندراز باشه بهتر از دماغ گنده بودنه. بعدم تو یههو چطور تمایلاتت چرخید، مرد خانواده شدی؟ احیاناً ربطی به این نداشت که من باهات نخوابیدم؟
ابرویش بالا پرید.
_ پریناز؟ منو ابله فرض کردی یا خودت رو؟ مشخصه که ربط زیادی به تصمیم تو داشت. من هم یک مرتبه اراده نکردم باهات ازدواج کنم، بهش اندیشیدم و چراکه دیدم منافع و تمایلاتم در این مسیره، تصمیم جدی گراهی شدم.
_ الآن من باهات بخوابم، دیگه ازدواج تعطیل میشه؟
تبسمی گوشه لبش آمد که اصلاً دوست نداشتم.
_ نمیدونم، میخوایی امتحان کنیم؟
انگشت اشارهام را با عصبانیت سمتش گحرکت کردم.
_ تو، تو… منو چی فرض کردی؟ هان؟
انگشت اشاره مرا گراهی شد و پایین آورد.
_ تفنگت رو غلاف کن. من تو رو چیز بدی فرض نکردم. قلبیل عصبیتت رو هم متوجه نمیشم.
_ تو از من تمایل داشتگاری نکردی. شرایط منم نسؤال کردی. فرض رو گذاشتی به اینکه باید از خدام باشه زن تو بشم.
_ خواستگاری کردم، شرایطتت روبرام بگو و اینکه… درست فهمیدی، باید از خدات باشه که زن من باشی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن