نفس را بیرون داد و سرش را عقب برد.
_ مگه گوی بلورین داریم که بدونیم فردا چی میشه؟ داریم تصمیم میگیریم، مطابق امروزگارمون.
یک قدم عقب رفتم.
_ تصمیم نمیگیریم، تو داری تصمیم میگیری!
_ تو نتمایل داشتی رابطهت با من مثل سابق باشه، تو با خودت قول و قرار گذاشتی… منم بهش احترام گذاشتم. نکنه توقع داری بهزور بندازمت روی کولم و ببرمت خونهم؟
با دستهایم خودم را بغل کردم و به دیوار کنار پنجره تکیه دادم.
_ الآن بگم نظرم عوض شده، منو میندازی کولت و میبری خونهت؟ به نظرم رابطه اون مدلی ما منطقیتره تا اینکه …
دست لای موهایش فروکرد، کلافهاش میکردم، میخبر داشتم اما چاره نداشتم.
_ بحث کردن بیشتر رو لازم نمیبینم. تو از چیز موهومی وحشت داری که ماهیت واقعی نداره. من قصد کردم رابطه ما رسمی بشه. درسته که اول بهش اهمیتی نمیدادم ولی الآن معتقدم بهترین کار همینه، رابطه رسمی بین ما. شما هم بهتره سعی کنی قند توی دلت بسابن از این بخت قد بلند. گزافهگویی رو هم تعطیل کن.
معتقدم که رکگویی فرهاد گاهی برایم سخت بود.
_ با این اخلاقای دلنشینت، باید قندم توی دلم بسابن؟
هردو دست را در جیب شلوارش فروکرد.
_ من یه مرد قدرتمند و فوقالعاده جذابم، بهت حق میدم که در پوست خودت نگنجی.
پشت کرد و بهسمت در خروجی راهی شد. کف دستش را در هوا تکان میداد.
_ شامگاهخوش، خانوم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت461
فرهاد
در سرم پتک میکوبیدند، باور نمیکردم که اطلاعات پریناز از دفتر من درز کرده.
کدام قرمساقی جرأت کرده؟ هرچند چیزیکه کم نداشتم، دشمن بود!
هنوز در منزل وارتان بودم که برای مسئول امنیت شبکه شرکت پیغام فرستادم.
روزگار و ساعتی که فامیلهای ابله پریناز به دفترم رسیدند را برایش فرستادم، باید دوربینها را چک میکرد، شاید رد یا مدرکی پیدا میشد.
بعداز یک روزگار شلوغ، پرواز به باکو، جلسات متعدد و امضای قرارداد، بازگشت به تهران… خسته و کوفته، پی دو ساعت ساکتش بودم که سر از منزل وارتان درآوردم و آخرسر…!
پریناز نادان! عقل نداشت؟!
هرچند که حماقتش نشانم داد وضعیت امنیت دفترم چندان چنگی به قلب نمیزند.
بااینحال نمیشد حرکت کردار پریناز را نامتوجه شده گرفت.
اینقدر ترس و وحشت به صورتش داشت که از تنبیهش دیدهپوشی کنم، حداقل بهصورت موقت ولی…
باید یاد میگراهی شد که نادیده گرفتن حرفهای من تبعات سنگینی دارد.
همهچیز سرجای خودش، دیدار با عمه مهلقا برایم مهم بود.
زنی که دید و نظرش را واقعاً قبول داشتم.
عمه مهلقا زن مستقل و کاردانی که سالها با انواع و اقسام مشکلات کف دستوپنجه نرم کرده و با سیاست ناملایمات را پشتسر میگذاشت.
زمان طلاق من و آلا هم پشت من ایستاد، حتی با معیارهای یک زن قجر هم، آلا خفت خاندان بود.
قرار بود نسخه کاملاً متفاوتی را نشانش دهم.
پریناز مهربانی و سادگی داشت ولی… با مناسبات و آداب ما کاملاً غریبه بود.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت462
تلاشی نداشتم که از پریناز موجودی جدید بسازم که صرفاً عمه تأییدش کند، بیشتر تمایل داشتم خود واقعی این دختر را ببیند و قضاوت کند که تصمیمم درست است یا اشتباه.
صبح اول وقت، حسینی، مسئول اطلاعات و امنیت شرکت، اول وقت دفترم بود.
سپرده بودم با احدی صحبت نکند، مستقیم دفتر من.
فیلم تمام دوربینها را داخل فلش مموری ریخته و داخل لپتاپش، همراه داشت.
تنها مورد مشکوک یک ویدیو بیست ثانیهای بود از خروج پسردایی پریناز از دفتر من و بلند شدن همزمان منشی دفترم از پشت میزش.
_ فقط همین مورد رو توی تمام دوربینها دیدم، جناب جهانبخش. تازه اینم چیزی رو ثابت نمیکنه.
_ قبلاز اینکه از پشت میزش بلند بشه، همونموقع که اینا توی دفتر من داد و بیداد میکردن… اون فیلم رو بیار.
کمی با نرمافزار ور حرکت کرد و فیلم دوربین دفتر درست از زمان ورود مهمانهای ناخوانده را پخش کرد.
پسردایی پریناز هممسیر مرد دیگری وارد دفتر من شدند و بعداز بسته شدن در اتاق، منشی با تلفن مشغول شد.
_ همینجا! با تلفن تماس گحرکت کرد. میتونی چک کنی که به کجا زنگ زده؟
_ بله، حتماً. ممکنه طول بکشه!
_ مهم نیست، همینجا انجامش بده.
حسینی مشغول کارش شد و من با ابراهیم تماس گرفتم.
سپرده بودم شامگاهها بعداز رفتن محافظی که ظاهراً محمود نام داشت، شخص دیگری تا صبح مراقب باشد، نمیشد ریسک کرد.
هنوز وارد حیات من نشده، دردسر دورش میچرخید.
با صوتی حسینی سرم را چرخاندم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت463
_ جناب جهانبخش، لیست تماسهای صبح منشیتون.
لیستی را روی صفحه لپتاپش نشان داد؛ شمارههای انبار، موبایل ابجادهیم، دفتر ورامین، موبایل شاهین و… یک موبایل ناشناس.
انگشتم را روی شماره گذاشتم.
_ همین الآن با گوشیت این شماره رو بگیر.
مردد نگاهم کرد و شماره را گراهی شد. بوق اشغال و کسی گوشی را برنداشت.
_ میتونی بفهمی مالک خط کیه؟
_ قانونی نیست، آقا، ولی میتونم اسم صاحبش رو دربیارم.
سرم را به تأیید تکان دادم و حسینی وسایلش را جمع کرد.
حالا که فکرم جمعتر بود، میتوانستم با عمه مهلقا تماس بگیرم، قراری برای عصر!
دردسر از جایی شروع شد که عمه مهلقا برای ساعت هفت عصر به ما اجازه ملاقات داد و این یعنی دردسر!
عمه ساعت هفتونیم شام میخورد، پس ما عملاً شام را در حضورش بودیم، پریناز و شام رسمی؟!
عمه مهلقا را تا سرحد جنون عصبی میکرد، شک نداشتم!
روزگار پرمشغله اجازه نداد بیشتر به حواشی ایجاد شده فکر کنم.
حتی فرصتی نشد تا به پریناز در مورد قرار ملاقات با عمه مهلقا حرف بزنم.
آخروقت با شاهین مواردی را چک میکردم؛ بارنامهها، بیمههای الحاقی، وضعیت تعمیر انباری که آتش گحرکت کرده بود،…
منشی تماس گراهی شد، حسینی! حتماً خبر جدیدی داشت.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت464
وقتی وارد اتاق شد، با تردید به حضور شاهین به من خیره ماند.
_ خبر جدیدی داری؟ مالک خط رو پیدا کردی؟
_ بله آقا.
برگهای را سمت من گراهی شد و با مشاهده کردن صاحب خط لبهایم را روی هم فشار دادم.
این رفتارهای بچگانه را توقع نداشتم، حتی از آلا.
برگه را تا کرده و روی میز گذاشتم.
_ بهشدت خب، این موضوع بین ما بمونه. نمیخوام جایی مطرح بشه.
«نگاه»ی اضافه کرد و از اتاق بیرون رفت.
یعنی آلا نمیاطلاع داشت که پریناز در منزل وارتان است؟
یا هنوز این بخش از اطلاعاتش را به فامیلهای تازه از جاده رسیده منتقل نکرده بود؟
سؤال بعدی و مهمتر! با آلا چه میکردم؟
با صوتی شاهین به خودم وارد شدم.
_ مشکلی پیش اومده، آقا؟
_ خیر.
سراغ مورد آخر بحثمان برگشتم، انبار جمتوجه شد ورامین.
شاهین که وسایلش را جمع کرد ساعت از شش عصر گذشته بود.
تا دم در دنبالش رفتم، بدرقه نمایشی!
اکثر کارمندان شرکت تا حوالی پنج میماندند اما منشی من ساعت کاری مشخصی نداشت، صبح از هشت و عصر تا زمانی که من مرخصش میکردم.
حدود بیستوپنج سال داشت، بازرگانی خوانده و دنبال کار میگشت.
پسر نسبتاً باهوشی بهنظر میرسید اما این کار آخرش!
گوشی موبایلم زنگ خورد، پریناز.
_ بله.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت465
_ سلام فرهاد، خوبی؟ ببین…
_ کارت واجبه؟
_ نه.
_ بعداً تماس بگیر.
گوشی را داخل جیبم سر دادم و منشی را صوت زدم.
_ مهران.
دنبالم رسید تا اتاق.
برگشتم، مشتم درست زیر بینیاش قرار گرفت و خون مثل شیرآب روان شد.
خودم را عقب کشیدم، لازم نبود لباسم کثیف شود.
با ترس نگاهم میکرد، حق داشت، عصبانیت در صورتم موج میزد.
_ آقا…!
_ ببند دهنتو… مردک مزلف، اینجا قرار گرفتی راپورت منو میدی؟ اندیشیدی نمیفهمم!
_ آقا، به خدا…!
_ اضافه کردم دهنت رو ببند.
گوشی موبایلم را بیرون کشیدم، تماس با ابراهیم.
_ جانم آقا.
_ بیا بالا.
انگار حرف من ترس به جانش انداخته بود.
_ آقا، مجبور شدم، به جان مادرم گیر کردم، اظهار کردن که شما فامیلین، خانوم سابقتون هستن، مادر بچههاتونن.
_ نمیخوام بشنوم، دهنت رو ببند تا ندادم شن پر کنن توش. جلوپلاستم جمع کن، مرخصی. برو ببینم اون زنیکه یه مشت ارزن برات میپاشه یا نه.
با پشت کف دست بینیاش را پاک میکرد.
_ آقا، به خدا مادرم مریضه… رحم کنین.
فریاد زدم، مردک نسناس انگار نمیفهمید.
_ بیرون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن