خودم در را برایش باز کردم، لازم نبود تعجب کنم که آدرس مرا از کجا داشته، یا چطور حدسزده که خونه هستم.
جناب محمود خان، واحد ارتباطات سیار، از طرف دیگر خیابان برایم سر خم کرد.
_ سلام، پریناز خانوم.
_ سلام، بفرمایید.
کنار حرکت کردم تا وارد حیاط شود.
پشتسر من تا پذیرایی وارد شد، موسیو مشکوک نگاهمان میکرد.
_ ببخشید، من اسم شما رو فراموش کردم.
_ عامری هستم، دخترم.
_ جناب عامری، براتون قهوه میارم، تشریف داشته باشین.
بهسمت آشپزمنزل رفتم.
_ پاری، این عامری چه میکنه اینجا؟
_ میشناسیش؟ همونه که راهی شده بود دنبال کار ارث من، حقوق از سمت بابام.
_ عجب!
_ میایی ببینی چی میگه؟
ابرویش بالا پرید.
_ خودت حرف بزن، من چی بگم؟
_ حالا بیا دیگه، بشین گوش کن، من وکیل میبینم استرس میگیرم.
_ این وکیل قالتاقش نیست، آدم حسابیه، نترس.
_ بیا قربون اون کله کچلت برم، بیا نبینه من تنهام.
با غرغر پشتسرم وارد شد.
_ تنهام، تنهام… تنهایی که باشی! وکیله، بشین گوش بده!
با ظرف قهوه جلو راهی شدم.
عامری مدارکی را از کیفش بیرون کشیده، عینک نزدیکبینش را به نگاه زد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت405
_ زحمت کشیدید، خانوم.
از کنارم سرک کشید سمت موسیو.
_ بارو موسیو وارتان، اینچهپسی یس؟
موسیو جلو آمد و با پیرمرد دست داد.
_ مرسی پیرمرد، خوبم… خوب!
اینکه موسیو، عامری را میشناخت، دلم را گرم کرد.
بدون مقدمه رو به من کرد:
_ خب خانوم، باید بگم که کار سختی بود اما انجام شد. حقوق پدر مرحومتون، زمین منزل پدریتون و البته…
مدرک دیگری را هم جلویم گذاشت.
_ یه باغ پسته که مادرتون ازش سهم داشتن.
دیدههایم گمسرور شدند.
_ باغ پسته؟! مامان من باغ نداشتن!
_ درسته، شما هم اشاره نکردین، اما در بررسیهای من مشخص شد که مادر شما دوتا برادرناتنی داشتند که تصور میکردن خواهرشون فوت شده، البته بعداز زلزله تصورشون متأسفانه درست بوده اما کلاً از وجود شما خبر نداشتن.
ترس برمداشت! دو فامیل ناتنی؟! تنیها چه کردند که ناتنیها کنند.
_ آدرس منو که ندادین بهشون؟ کاش نمیاضافه کردین من زندهم، اصلاً ارثم نمیخواستم ازشون.
_ دخترم، چه حرفیه؟ حق شما بود. درضمن من با جناب جهانبخش مشورت کردم و ایشون…
تمایل داشتم به میان کلامش بپرم که موسیو جای من بیان کرد:
_ این دختر رو ترسوندی، عامری!
عامری تکسرفهای زد.
_ چرا، پریناز خانوم؟ ارثی بوده متعلق به شما، اونها هم اصرار داششتابزده به ملاقات، ولی من اظهار کردم محل حیات شما، مشخصاتتون ولینته کف دست من، هر حرفی دارن از طریق من باشه. جناب جهانبخش هم اینطور کف دستور دادن، اضافه کردن بههیچعنوان تمایل ندارن کسی مزاحم شما بشه.
مزاحم اصلی که خودش بود.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت406
_ ممنونم ازتون.
پیرمرد عینک از دیدهش برداشت.
_ بالاخره سهمی دارید از اون باغ حیف بود نگاهپوشی کنید.
برایم سؤال بود که چرا مولین هیچوقت از این دو برادرناتنی حرفی نزده؟!
حتماً روابط جالبی نداشسریع.
قهوهاش را مزهمزه کرد.
_ ببخشید، آقای عامری، حقالوکاله شما چقدر میشه؟
ابروی موسیو و عامری باهم بالا پرید، چرا؟ سؤال من تعجب داشت؟
_ دخترم، اصلاً شما لازم نیست وارد این جزئیات بشید. مراتب کاری من و جناب جهانبخش…
به میان کلامش پریدم.
_ من چکار به جناب جهانبخش دارم؟
_ خانوم، من از شما حقالوکاله بگیرم، ایشون منو از وکالت خودشون خلع میکنن، شما راضی هستید بعداز یک عمر کار، ایشون عذر منو بخوان؟
صورتم جمع شد، حتی در غیابش هم آچمزم میکرد.
عامری که راهی شد موسیو به پشتم زد.
_ باغدار شدی.
_ فرهاد عاشق پستهس.
موسیو که تبسم دنداننمایی تحویلم داد آرزو کردم، کاش این دهان گسرخوش را میبستم و آبروی خودم را نمیبردم.
زنگ در بار دیگر زده شد، حدس زدم عامری چیزی جا گذاشته اما با باز شدن در، تعجبم کامل شد.
_ سلام پری، ورنپری! ما رو نمیبینی خوشی؟
_ اینجا چکار میکنی؟
مرا با کف دست کنار زد.
_ بهپا کنار بابا، بهپا کنار… اومدم موسیو رو ببینم.
_ سهند!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت407
بیاهمیت به آوازدنش، وارد شد و مستقیم بهسمت خونه راهی شد، صدایش را میشنیدم.
_ موسیو، سلام…چطوری؟ کمپیدا شدیا، دلمون برات تنگ شده.
وارد سالن شدم و در را پشتسرم بستم، هوا سوز داشت.
_ اینجا چرا اومدی، سهند؟
– خیلی بیادبی، پری. خب دلم برات تنگ شده بود.
کوتاه وارد شدم.
_ چیزی میخوری برات بیارم؟
_ شیرینی میرنی داری بیار، از وقتی رفتی توی اون عمارت کوفتم به آدم نمیدن.
به آشپزخانه حرکت کردم، کمی از نانهای گاتا با شیرکاکائو، ترکیب مورد علاقهاش بودند.
با مشاهده کردن من پچپچ کردنشان قطع شد.
_ بابات خبر داره اینجایی؟
_ حتماً این گولاخ دم در به اِبی میگه، بعدم اِبی به بابام راپورت میده اما شما دلواپس نباش، بابا الآن وضعیتش اسفناکه، ابهتش ریخته، اصلاً یه وضعی!
نگران شدم.
_ چش شده؟
_ خبر نداری دیگه. از وقتی تو اونجوری ول کردی و رفتی، معتاد شده، غذا هم نمیخوره، شده پوست و استخون.
با دست پشت گردنش کوبیدم، آخش کشیده شد.
_ چرا میزنی؟!
_ برای اینکه مزخرف نگی.
رو به موسیو کرد، انگار دنبال شاهد بگردد.
_ بابا قاطی کرده، از موسیو بپرس بهت میگه یعنی چی. اصلاً فرهاد قاطی کنه یعنی خود حکومت نظامی! هفته پیش، یه گلدون رو پرت کرد توی شیشه اتاقش… دو روزگار بعدش یه خدمتکار بدبخت رو با لگد از کتابخونه انداخت بیرون… یارو قسم میخورد که داشته کتابخونه روگردگیری میکرده، نمیدونم بابا چی دیده، فکر کرده داره کتاب کشیده میکنه. پریروزگارم آشپز رو اخراج کرد. دیروز هم ملاقه رو پرت کرد طرف یکی از خدمتکارا، خوب بود یارو جاخالی داد. بگم بازم یا قانع شدی از حجم قاط فرهاد؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت408
پوف کلافهای کشیدم از گوش دادن اراجیف بیسر و تهش.
_ سدا چطوره؟
نفسش را بیرون داد.
_ خوبه، هفته پیش حرکت کرد پیش مولینم. پری…؟
_ هان؟
_ به خدا بابام حالش خرابهها.
رو به موسیو کردم.
_ حال داری شیرینیا رو ببریم باهم؟ دیر میشه.
_ آره، بریم.
سهند این میان نگاهش را بین من و موسیو میچرخاند. شروع کرد به اعتراض.
_ جداً معذب نباشینا… من که مهمون نیستم.
موسیو به شانهاش زد.
_ پا شو تو رو هم بذاریم خونه… اصلاً مگه تو نباید این ساعت مدرسه باشی؟
گوشش را خاراند.
_ نه، زنگ آخر معلم نداشتیم، تعطیلمون کردن.
ظرفهای شیرینی را برداشتیم و داخل صندوق ماشین چیدیم، مثل همیشه.
سهند خواست جلو بنشیند که نگذاشتم، موسیو پشت رل بود.
ماشین را از حیاط داخل کوچه برد و یک لحظه توقف کرد.
پیاده شدم و یک نان شیرمال گاتا را به محمود دادم، مثل همواره فقط تشکر کرد.
نگاههای سهند تیزشده مرا زیر نظر داشت، گاهی حالات صورتش مرا بهشدت یاد فرهاد میانداخت، پدرش نبود اما همخون بودند.
_ این مرتیکه گولاخ رو خریدی؟ رشوه میدی بهش؟
سرم را به عقب چرخاندم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت409
_ رشوه چیه آخه! یه نون شیرمال بردم براش. نترس، گزارش لحظه به لحظه میده به ابوی بزرگوارت.
کف دستبهسینه شد و به صنقلبی تکیه داد، حالت قهر کردن.
تا پخش کردن شیرینیها در کمال تعجبم ساکت بود، نزدیک عمارت که رسیدیم گفت باقی جاده را پیاده میرود.
قبلاز پیاده شدن، رو به من کرد.
_ من که ندرک کردم چرا یههو زدین به تیپوتاپ هم اما… بابام حالش خوب نیست.
در را بست و راهی شد.
قد و قامتش بلند بود، سنی نداشت ولی انگار آدمهای اطرافش را خوب میدرک کرد.
پسری باهوش که غم و اندوهش را در قابی از شوخی و لودگی میپوشاند.
رابطه من و فرهاد هرچه که بود، سهند را قاتی ماجرا نمیکردم، سهند برای من همیشه همان پسرک مهربان و دوست داشتنی میماند.
در مسیر برگشت به خانه بودیم. موسیو ماشین را داخل حیاط پارک کرد، کند جاده میرفت.
روی تخت چوبی زیر درخت مجنون جای گرفت. تخت لخت وعور، در این فصل سال و سرما، کسی زیاد بیرون نمیجای گرفت.
_ خسته شدی، موسیو.
با انگشتان کوتاه و چاقش، دیدهها را ماساژ داد.
_ سهند راست میگه که حال فرهاد بده.
کنارش نشستم.
_ باهاش حرف زدی؟
_ نه.
خیره به صورتم زل زد.
_ همهش تقصیر تو نیست، پاری. سالگرد تصادفه.
دستم را بیاختیار روی سینهام گذاشتم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت410
موسیو ادامه داد:
_ روز بعداز تولد فرهاد بود. چهارده سال پیش.
_ طفلک فرهاد.
حتی تصورش هم کمر را میشکاند.
◇◇◇
فرهاد
چند هفتهای از نبودنش میگذشت، اوضاع بهحال عادی برگشت.
تعجبی نداشت، همواره فکر میکردم با نبودن فروغ دنیا جای نفسکشیدن نخواهد بود… ولی به بیرحمی برایم ثابت کرد که عدد سالیان زندگیام بدون فروغ، زیاد و زیادتر میشد.
پریناز هم لنگه فروغ! زنهای کلهشق! چه کسی اظهار کرده که غرور و لجبازی مختص مردان است؟
احتمالاً با زنی از قماشی که من متوجه شدم روبهرو نشده.
مهم هم نیست تبارشان به دولو قاجار برسد یا یک ژنتیک ناشناخته از قلب کویرهای کرمان، در لحظات خاصشان، کپی برابر اصل هم هسسریع.
عقلم که پروندهاش را در همان آپارتمان کرمان بست ولی قلبم هرازگاهی عملیات انتحاری انجام میداد.
مثلاً نصفهشامگاهها دستم دنبال موهای پریشانش میگشت، یا در مسیر حمام به عادت میگفتم: «پریناز، حوله منو بده».
باید گلولهای وسط قلبم مینشاندم که افاضات زیادی نکند. انصافاً قلبم تنگ بود برای مکالمات بیسر و ته و طولانیاش، «رادیو نشاط» من چند هفته بود که دیگر وجود نداشت.
کارهای تجارتخونه مثل ساعت پیش میحرکت کرد.
با داستان انبار و فضاحت بعد، آرمان هم در جای خودش نشست، مردک طماع و بیچشم و رو.
ابمسیریم روزگارانه گزارش میداد مثل همواره؛ از اوضاع انبارها، وضعیت کالاهای ترخیص شده، اوضاع سدا و برنامههایش، سهند… خانه وارتان…
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت411
این منزل وارتان هم خیالم را جمع میکرد و همزمان عامل قلبخوریام!
پیرمرد عمری کنار من ماند، کف دست آخر شد آدم فروش!؟
خدمتکار اعلام کرد که ناهار حاضر است.
سر میز، سهند بیحال و حوصله سلام داد، از بعد راهی شدن پریناز، نشاط این بچه هم ته کشید.
_ مدرسه چطور بود؟
از خوراک گوشه بشقابم کشیدم، بوی خوبی داشت، مزهاش بهتر.
خدمتکار با ترسولرز توقف کرده بود، انگار منتظر پرتشدن چیزی باشد.
حقیقتاً بیدلیل برآشفته نمیشدم هرچند که پرتکردن سوپخوری با مشاهده کردن یک تار مو امری خارج از قاعده نبود.
_ خوب بود، معمولی.
میدانستم به خونه وارتان راهی شده.
_ دیر اومدی خونه؟
_ حرکت کردم پیش یکی از دوستام، فکر میکردم مریضه اما خیلی هم حالش خوب بود.
پس حال پریناز هم خوب بود… که اینطور.
کمی از آبلیمو روی سالاد ریختم.
_ نظرت چیه که امسال برای تولدم جشن بگیرم؟
با نگاهان گردشده نگاهم کرد.
_ جداً؟ همواره میبیان کردی دوست نداری؟!
_ چراکه بلافاصله بعداز سالگرد بود حوصله نداشتم وگرنه همواره برای تولدهام جشن میگرفتم. اصلاً حس میکنم این عمارت به کمی خوشحالی و جنبوجوش نیاز داره.
با گفتن «فکر خوبیه» مشغول خوردن غذایش شد.
تصمیم بهیکبارهی بود اما واقعاً فکر بدی نبود.
به همه نشان میدادم که اوضاع فرهاد چقدر مناسب و متعادل است.
مطمئنم خبرش به گوش آنهایی که باید هم میرسید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت412
چند روزگاری که گذشت، ابراهیم کارتهای دعوت را به دست مدعوین میرساند.
یک مهمانی خصوصی با حضور دوستان و آشنایان. تعدادی از شرکای کاری و همین.
واقعیت تولد من، دو روز بعداز تصادف پدرم وفرزین همیشه آزارم میداد.
مثل هرسال، حلقه گلی به مزار پدر و فرزین فرستاده شد.
حوالی عصر خودم هم سری به مزارشان زدم.
رزهای سفید حلقهگل، در کنار دو دسته گل کوچک از گلهای وحشی، ترکیب ناهمگونی بودند.
سرچرخاندم به اطراف برای متوجه شدنش، میدانستم که حماقت بود ولی طبق غریزه دنبال متوجه شدنش بودم.
چند شاخه از گلهای وحشی بنفش را با خودم برداشتم، سهم من از حضورش.
از روزگار قبلاز تولد، منزل شلوغ شد؛ خدمتکارها در تکاپو.
برنامه پذیرایی از حدود صد نفر. گروه موسیقی در گوشهای از سالن بزرگ.
تأکید کردم؛ فقط پیانو و گیتار. اعصابم آوای دیگری را نمیکشید.
با اینکه از شام سلفسرویس بیزار بودم پذیحرکت کردم که بهترین پذیرایی از صد نفر، همان روش سروسرویس است.
غذاهایی سبک، فینگر فود، کباب در سیخهای کوچک چوبی، چند نوع دسر در ظرفهای کوچکی که قرار بود دور کیک تولد چیده شوند.
کیک با طرحی کلاسیک، مشکی و طلایی.
از همه مهمتر، اختصاص گوشهای از سالن برای نصب بار موقت، سرو نوشیدنیهای خاص برای مهمانانم مسألهٔ مهمی محسوب میشد.
سلیقههای خاص! مدعوین دماغ بالا!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت413
مهمترین خرج مراسم، همان مشروباتش بود.
کتوشلوار مشکی مثل همیشه، پیراهن خاکستری و کراوات نقرهای.
کاش به ذهنم میرسید، یک دوستدختر برای شامگاه تولدم هم سفارش میدادم!
البته شادان میوارد شد، قرار بود گزارش مالی دفتر جمتوجه شدم را بدهد.
همینکه کنار من میاز حرکت ایستاد و احتمالاً یکیدو راند باهم میرقصیدیم کافی بود که ابلهان شروع به تبسمهای احمقانه کنند و در سرشان فکرهای مریض را بال و پر دهند.
قبلاز رسیدن مهمانهای مهم، چند مدرک را در دفترم بررسی میکردم. در اتاق زده شد، ایرج؟
من جداً این ابله را دعوت کردم؟
_ سلام بر والاحضرت همایونی، افتخار دادین که عمله و چاکران در روزگار مبارک تولدتون، برای دستبوس و پابوس به آستان شما شرفیاب بشن.
_ زود اومدی، ایرج.
_ یعنی چه کردیها! فکر کنم چند ساله این عمارت روی مهمونی به خودش نمتوجه شده.
_ صحیحه.
جلوتر وارد شد و در اتاق را نیمهباز گذاشت.
_ پری خانوم کجاس؟ ناراحت نمیشی من یه دور باهاش برقصم؟
داشت زیادهروی میکرد. با دیدن صورت من به حرف افتاد.
_ خیلهخب بابا، تحفه! فقط خودت باهاش برقص، نوبرشو آورده!
_ پریناز اینجا نیست، ایرج، خیلی وقته که حرکت کرده.
چانهاش کش آمد و همانموقع کسی به در ضربه زد.
شادان در پیجادهن شامگاه مشکیرنگ.
قد قد بلندش را با پاشنههای پنجسانتی بالاتر هم نشان میداد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن