قد بلند شد و برای خودش چای ریخت.
_ بعد دعواتون شد؟
_ آره، من وسایلم رو جمع کردم زدم بیرون. اونم هوار میزد که کجا میری، منم اضافه کردم بهت ربط نداره. سفته هم نداری که زورم کنی، الآن کف دستم بازه، زدم بیرون.
_ زدی فرهاد رو نابود کردی؟
با عصبیت کف دستم را به تخت سینهام کوبیدم.
_ به من میگه دنبال فرصت بودی بری سراغ کار قبلیت! خجالت نمیکشه، مرتیکه بیشعور.
_ زشته پری، حرف بد نزن.
رطوبت پای دیدهم را پاک کردم.
_ اون به من بگه این حرفو زشت نیست؟ حیف من که ته دلم دوستش داشتم، خودمو مدیونش میدونستم. ولی خب تکلیفم معلوم شد. جای گرفتهم برای خودم رؤیابافی کردم که فرهاد به دیده یه فاحشه به من نگاه نمیکنه، فرهاد فرق داره، ال و بل… اصلاً هم اینجور نبود. البته حق داشتا! من از حد و حدودم تجاوز کرده بودم. خلاصه الآن عقلم برگشته.
_ من نمیفهمم چرا میمیل داشته تو رو بذاره کرمان؟
_ حتماً قلبشو زدم، بعد عذابوجدان گحرکت کرده، بیان کرده یه کف دست محبتی بکشه سر این بدبخت یتیم!
پوف کلافهای کشید.
_ چقدر با خودت حرف میبافی؟ یه جا گرفته بری زیستن کنی، توام قبول نکردی، زدی بیرون.
_ هنوز شناسنامهم کف دستشه. لج نکنه باهام!
_ فرهادو نمیشناسی.
_ حرف بدی زدم بهش، قاتی کرد!
سرم را پایین انداختم.
_ بیان کردم؛ بیلیاقتی، همین بوده زنت ولت کرده.
کف دستش را کف سرش کشید.
_ هرچی قلبتون میل داشته بهم اضافه کردین.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت401
_ اول اون شروع کرد، به جون خودم اینقدر حرصم گرفت، قلبم داشت میترکید.
علیرغم تمام تلاشم، اشکها روان شدند.
_ بسه پاری، گریه نکن. تموم شده.
_ موسیو، من زیاد نمیمونم، یعنی مزاحمت نمیشم، میخوام خودمو جمع کنم، برم دنبال حیاتم. نقشه کشیدم برم شمال، یه خونه اجاره کنم، همونجا زندگی کنم… خوبه؟
_ من که میبینی تنهام، اومدنت منو از تنهایی نجات داده، فکر نکن مزاحمی! هر نقشهای هم داری، حتماً بهش میرسی، من بهت ایمان دارم.
دیگر ادامه نداد، منهم چیزی نداشتم که بگویم.
روزگار بعد که برای خرید لوازم ضروریام بیرون حرکت کردم، کمی جلوتر از در خونه، همانی که مرا تا خونه موسیو تعقیب کرد، داخل ماشین جای گرفته بود.
رسماً نمیمتوجه شدم چه مرگشان است! انگار من زندانی تحت تعقیب باشم.
اهمیتی ندادم و تا سر خیابان حرکت کردم. تا اامان مرکز خرید کمی جاده بود.
از روی لیست وسایل را خریدم و داخل سبد انداختم.
عدد قابل توجهی شد ولی واقعاً لازمشان داشتم.
_ خانم، اگه سنگینه براتون بیارم؟
_ اسمتون چیه؟
_ محمود.
_ آقا محمود، من خودم بلدم بار سنگین قد بلند کنم، واقعاً مشکلی ندارم. شما هم مضطرب نباشین که من کجا میرم، خب جایی ندارم، میرم خونه موسیو وارتان. چرا خودتون رو اذیت میکنین؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت402
کلافه نگاهم میکرد. واقعاً چرا با این بنده خدا چانه میزدم؟ مأمور بود و معذور.
اواسط جاده داشتم پشیمان میشدم که کمکش را رد کردم اما پررویی اجازه نداد تسلیم شوم.
تاکسی گحرکت کردم و تا خونه حرکت کردم.
هنهنکنان خودم را به داخل منزل رساندم، موسیو از چرت روزگارانهاش بیدار شده و تارهای انگشتشمار موهایش هرکدام به یکطرف در پرواز بودند.
_ پاری، کجا رفتی؟
نایلونها را در حد توانم بالا گحرکت کردم.
_ خرید کردم.
اخمهایش درهم رفت.
_ خرید چی؟ میبیان کردی باهم میحرکت کردیم.
چند بسته مواد غذایی و میوه را داخل یخچال جا دادم.
_ وسایل شخصی، شامپو… خب شامپو چرا نداری توی حمومت؟
_ من مگه مو دارم؟ تازه از اون شامپو زردا بود توی حموم.
نماندم که مکالمه جالبمان را ادامه دهم. نازی به گوشی موبایلم زنگ زد.
پلهها را دوتایکی بالا رفتم، کلی داستان داشتم برای تعریف کردن.
اگر میشد مخ نازی را بزنم، هردو باهم به شمال میحرکت کردیم، برای حیات.
داستان مسافرت و فرهاد را تعریف کردم و برعکس من معتقد بود که باید تشکر میکردم و همانجا میماندم.
بههرحال من و نازی در بسیاری موارد توافق نظر نداشتیم.
روزها بهآرامی میگذشت.
کمتر از خونه بیرون میحرکت کردم اما کار شیرینیپزیام را از سر گحرکت کردم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت403
عصر همان روزگار دوم، محمودخان در زد و باقی وسایلم که در عمارت مانده بود را به کف دستم رساند.
همزن رومیزی شیرینیپزی هم در میانش بود. کلاً مرا از زندگیاش حذف کرد!
تا چند روزی شیرینی پختم و یواشکی گریه کردم اما آخرش که چی؟
یادم رسید که جایی خواندم، «هرکسی در زندگی، آدمهای نامناسب زیادی میبیند و تجربه کسب میکند. تمام این تجربهها برای روزیست که آدم مناسب زیستن را ملاقات کند.»
در ذهنم پرونده فرهاد را با مقادیر زیادی اشک و آه میبستم، تمام!
روزگارها شیرینی میپختم و با آژانس به شیرینیفروشیها میفرستادم.
کمکم موسیو تشویق شد که کار حملونقل را باهم انجام دهیم.
شورلت قدیمیاش را شستیم و دوتایی در شهر میچرخیدیم، به موسیو اضافه کردم اسمش دوردور است.
با استعداد بود، همهچیز را بهسرعت یاد میگراهی شد پیرمرد دوستداشتنی من!
بهجز چند مورد متلک «شوگر ددی» بودنش برایم اوضاع خوب پیش میرفت.
دوهفته از وارد شدنم پیش موسیو میگذشت،مانند درنایی بودم که از جفتش دور مانده.
رجبهرج خطبهخط تنم تنها او را بهخاطر میآورد.
انگار این تن تا قبل لمس او به نفس هیچ غریبهای آشنا نشده.
هنوز شامگاهها یواشکی قبلاز خواب گریه میکردم ولی ملایمتر بودم. یکی از روزگارهای اواسط هفته، حوالی یازده صبح، در زدند…
جناب وکیل، همان پیرمردی که پیگیر کارهای من بود.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن