_ سلامت کو؟
_ سلام… در زدی تعجب کردم، توی شوک هستم.
کف دست در جیب شلوارش، چرخی در اتاق زد و مستقیم سمت تخت رسید. به تاج تخت تکیه داد.
حرصم میگراهی شد که با کفش روی ملحفه تختخواب میحرکت کرد.
_ با کفش؟
_ کفش من تمیزه.
انگار با کفش توالت نمیراهی شد، اما نمیشد زیاد بحث کرد.
اصولاً با صاحبخونه نمیشود بسیار وارد بحثوجقلب شد.
_ دندونت چطوره؟
_ ذقذق میکنه، زبونمم سر شده، سختمه حرف بزنم.
_ چه سعادتی! کاش زبونت کلاً سر بمونه.
بهتر بود سربهسرش نگذارم.
_ میگم… میشه یه خواهشی بکنم؟
_ میشه.
_ برم خرید؟ خودم میخرما… یکیدو ساعت، باشه؟
_ چی لازم داری؟
_ همینجوری، خرید دیگه… با نازی برم؟ کوتاه؟
چپچپ نگاه میکرد.
_ ابمسیریم باهاتون میاد.
_ باشه، باشه، ابمسیریمم بیاد.
از جایش بلند شد و سمت در راهی شد. در را کامل نبسته برگشت.
_ فردا عصر میتونی بری.
بهمحض حرکت کردنش با نازی تماس گرفتم، اظهار کرد که برای فردا عصر فرصت ندارد.
فحشکشش کردم و از ترسش قبول کرد، راجعبه ابجادهیم حرفی نزدم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت361
تا فردا عصر که ابمسیریم آمد و سوار ماشین شدم و جایی میان راه نازی را سوار کردیم.
باورم نمیشد که حکم هواخوری من از زندان، واقعی شده.
ابمسیریم که زیاد وارد نبود، مسیرنماییاش کردیم.
سعی کردیم متقاعدش کنیم که داخل ماشین بنشیند ومنتظرمان بماند اما مانند یک سرباز کارکشته اعلام کرد که تا خون در رگ دارد، دنبال ما خواهد وارد شد وگرنه آقا از پوستش کلاه و کت زمستانی تهیه میکند.
قلبمان سوخت، چارهای هم نداشتیم، ابراهیم پشتسرمان وارد پاساژ شد.
هدف من خرید شلوار و تیشرت بود و یک کراوات شیک!
البته کراوات را برای خودم نمیخواستم.
به حکم قانونی بدیهی، تا تمام شلوارهای پاساژ را امتحان نمیکردم، نمیتوانستم برای خرید تصمیم بگیرم.
نازی از من راحتپسندتر بود.
سریع روسری، عطر و یک کیف را انتخاب کرد و خرید.
منهم برایش یک گلسر خریدم.
میخواست عطر را گردنم بیندازد اما کورخوانده بود.
سه ساعت گذشت و غرغرهای ابمسیریم کلافهمان کرد، برایش یک لیوان بزرگ آب انار خریدیم، مدتی کف دست از سرمان برداشت.
در مغازه چهاردهم، موفق به انتخاب دو شلوار شدم.
نازی اعلام کرد یا در همان مغازه خرید میکنم یا به جبهه ابجادهیم ملحق میشود.
واقعاً از اینکه موقع خرید تحت فشار باشم بیزارم.
در همان مغازه چشمم خورد به چیزی که دنبالش بودم.
یک کراوات سورمهای با ستارههای صورتی از دور چشمک میزد.
بهتر از کراواتهای بد رنگش بود.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت362
حوالی ساعت نه شامگاه، ابمسیریم درحالیکه بر سرش میکوبید سراغمان آمد.
پای تلفن با کسی حرف میزد و از سبک مکالمه «چشم آقا» «بله آقا» «شرمنده آقا» گفتنش میشد حدس زد که طرف مقابل باید جناب حضرت اجل باشند.
گوشی را سمت من گراهی شد.
_ خانم، با شما کار دارن.
گوشی را با خونسردی از کف دستش گرفتم.
_ بله؟
_ دو ساعت دیگه؟ این اسمش دو ساعته؟
_ ما همین الآن برمیگردیم، اصلاً توی مسیریم، استرس نداشته باشین.
_ من استرس ندارم، شما اما بهتره به کلمه استرس، “عمیق” فکر کنی.
گفت و قطع کرد، تلفن را سمت ابمسیریم گرفتم.
نازی به بازویم زد.
_ کارت زار شد!
_ نه بابا، داد و هوار الکی میکنه.
فروشنده، کراوات را در جعبه شیکی پیچید و به کف دستم داد.
باعجلهٔ بیدلیلی که بهخاطر تماس فرهاد داشتیم، از خیر خرید تیشرت گذشتم.
نازی را نزدیک خانه لعنتی پیاده کردیم و یک ساعت بعد منزل بودیم.
خدا را شکر میکردم که علیرغم دندان جراحی شده، توانستم کمی ذرت مکزیکی بخورم، حداقل جای شام را میگراهی شد.
برای ابمسیریم هم دو ساندویچ بزرگ دونر کباب گراهی شدیم، طفلک حسابی گرسنه بود.
بعداز پیاده کردن نازی، ابمسیریم به حرف افتاد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت363
_ پری خانم، شما اگه آقا عصبی شدن، چیزی نگین، بذارین من درستش کنم.
در دلم به استدلالش میلبخند زدم.
یکی نبود بگوید تو غیراز «بله» و «نگاه» چیزی برای اضافه کردن داری؟
_ آقا ابمسیریم، طوری نشده که، رفتیم خرید کنیم، ترافیک بوده، معطل شدیم… همین!
زیرچشمی به من نگاه کرد اما بحث را ادامه نداد.
به خانه که رسیدیم، در دفترکارش بود.
بدون سر و صوت از پلهها بالا رفتم و ابمسیریم بینوا سراغ فرهاد راهی شد.
دوش گرفتم و مشغول پرو کردن شلوار جمتوجه شدم بود. کاش یاد میگرفت در بزند.
_ سلام!
_ جالبه که در باغ سبز هم بلد نیستی! همون دفعه اول که اجازه دادم بری بیرون، پشیمونم کردی.
حالا انگار بیرون رفتن من مسأله شاقی باشد، گیر بیخود میداد.
_ شلوارم خوشگله؟
کمی عقب راهی شد و نگاهی به من که با استایل مانکنها ایستاده بودم انداخت.
_ پوسیدهس؟
_ پارگیا مقلبشه! فشنه، فشن.
_ پارچه پوسیده رو شلوار کردن، توام خریدی، حتماً مارکم نداره.
_ مارک ماوی ترکیهس.
پوفی کرد و اخمهایش بازهم در هم شد.
جلو راهی شدم و کارت بانکیاش را به کف دستش دادم.
_ ببین از کارتت، یه ذرت مکزیکی خریدم، دوتا ساندویچ برای ابمسیریم، طفلی خیلی گشنه بود.
شلوارم با پول خودم خریدم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت364
ابروهایش بازهم درهم شدند.
_ ببخشید که دیر شد، باور کن حس یه زندانی بدبخت رو داشتم که اجازه دادن بره هواخوری.
_ این همه مدت، فقط شلوار خریدی؟
تازه یاد کراوات افتادم، جعبه را سمتش گحرکت کردم.
_ نچ، اینم گراهی شدم… برای شما… بابت تشکر.
مطمئنم که تعجب کرد.
در جعبه را باز کرد و بدون تغییر در خطوط صورتش، کراوات را بیرون آورد.
_ اینو خریدی که باهاش دستات رو ببندم؟
کراوات را از دستش بیرون کشیدم و دور گردنش انداختم.
_ نچ! دیدم کراواتات همه بد رنگن، یه دونه زیبا برات خریدم.
_ ولخرجی کردی پس.
تشکر کردن بلد نبود، واقعاً کسی اینچیزها را یادش نداده!
کراوات را از دور گردنش باز کرد.
_ یک روزگار از حقوق ابمسیریم کم کردم که توبیخ بشه.
انگشت اشارهاش را سمت من گرفت.
_ توام تنبیهت سرجاشه، یادم نراهی شده. این شلوارم بده ابراهیم فردا ببره پس بده.
_ فرهاد، دوستش دارم خب.
_ بیخود.
منتظر بودم راجعبه پسدادن کراوات هم حرفی بزند اما بهسمت اتاق لباسهایش راهی شد و داد زد.
_ حمام رو آماده کن، میخوام دوش بگیرم.
بیشتر بحث نکردم به امید اینکه قضیه را فراموش کند، اما…
صبح روزگار بعد ابمسیریم رسید، شلوارم را گرفت، حوالی عصر هم برگشت و چند اسکناس را داخل پاکتی تحویلم داد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت365
چیزیکه یاد گحرکت کردم این بود، فرهاد اگر میتمایل داشت هم در خوب کردن حالت تخصص داشت و هم در خراب کردنش.
قاعدتاً نباید پاپیاش میشدم اما خشمگین تا اتاقش حرکت کردم، مثل خودش در نزده وارد شدم، جلوی گاوصندوقش از حرکت ایستاده بود.
متعجب از بازشدن بهیکبارهی در برگشت و با متوجه شدن من انگار تماشاچی صحنهای کمدی باشد، تبسم کجی تحویلم داد.
_ بدون در زدن وارد میشی؟
_ خودت مگه همواره در میزنی! سرت رو عین… عین… اههه.
سرش را برگرداند سمت گاوصندوق، انگار چیزی نمتوجه شده، انگار مرا کلافه نکرده.
_ برو از آشپزخونه یه کف دستمال و اسپری بیار اینجا، بدو.
_ مگه من کلفتتم؟ منو نگاه کن.
_ برو کاری که بیان کردم رو انجام بده، بعد باقی قضایا رو رسیدگی میکنم.
بهسمت در خروجی حرکت کردم، با این دیوانه نمیشد دو کلمه حرف حساب زد.
نمیدانم از ترسم بود یا کنجکاوی که اسپری و کف دستمال به دست برگشتم.
_ بیا، کف دستمال و اسپری.
_ بذار روی میز، در رو هم قفل کن.
رفتارش مشکوک بود.
_ درو برای چی قفل کنم؟
_ برای اینکه کسی عین خر سرش رو نندازه بیاد توی اتاق.
ادای مرا هم درمیآورد، سرش احتمالاً به جایی خورده بود.
بار دیگر مرا مخاطب قرار داد:
_ ببین فکرت هرز نپره، درحالحاضر من قرار نیست هیچ فانتزی خاصی رو روت اجرا کنم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت366
_ من عصبانیام.
_ چه خوب!
وسایل روی میزش را به یک سمت هل داد.
_ الآن دقیقاً داری چکار میکنی؟
_ گاوصندوق رو مرتب میکنم. بهشدت قر و قاطی شده.
جلوتر حرکت کردم، گاوصندوق بزرگی بود؛ پر از اسناد و مدارک، یک دسته اسکناس تانخورده، ریال نبودند.
مدارک را در دو دسته بزرگ روی میز گذاشت.
_ پریناز، بیکار نشین، اون دستمال رو بردار، داخل گاوصندوق رو تمیز کن.
از روی ناچاری دستمال را برداشتم و سراغ گاوصندوق راهی شدم. کف دسته پول را سمتش گراهی شدم.
_ بیا، قلبارا رو جا گذاشتی.
بسته را گرفت و روی میز پرت کرد.
ته گاوصندوق چیزی توجهم را جلب کرد.
_ دستات رو بگیر بالا، شازده!
اسلحه را به سمتش نشانه حرکت کردم.
بیخیال سراغ کشوی میزش راهی شد و چیزی را بیرون کشید.
داخل کف دستش چرخاند و وقتی روی میز ریخت، متوجه شدم تاس هسسریع. جفت شیش وارد شد.
اسلحه را پایین آوردم.
_ تاس داری؟
انگار در فکر باشد، با حرف من به خودش آمد.
اسلحه را از لوله گراهی شد و روی میز انداخت.
_ میدونستم گلوله نداره.
تاسها را داخل کشوی میزش برگرداند و رو به من کرد.
_ اون کف دستگاه خردکن مدارک رو میبینی؟ روشنش کن. یه سری مدارک رو باید از بین ببرم.
سمت دستگاهی که میاضافه کرد راهی شدم و دکمهٔ روشن را فشار دادم، آوای غیژی کرد و ساکت شد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت367
فرهاد پشت صنقلبی بزرگش قرار گرفت و اامان مدرک را از روی میز برداشت.
سریع نگاهی انداخت و سمت من گراهی شد.
_ چکارش کنم؟
_ سُر بده داخل کف دستگاه، خرد میشه.
بااحتیاط کاغذ را داخل تنها زبانه موجود هل دادم و صدای غیژغیژ کف دستگاه کشیده شد. مثل موجود گرسنهای که غذایش را با ولع بجود.
_ چه باحاله، بازم برگه بده.
خندهاش را پشتسرم حس میکردم ولی وقتی سرچرخاندم مثل مجسمه ابوالهول، بیروح نگاهم میکرد.
مدرک دیگری را از روی میز برداشت و بعداز نگاه کردن دستم داد.
_ خرد کنم؟
_ خیر، سند برج شهرک غربه، بذار گاوصندوق.
دماغم چین خورد، سند را داخل گاوصندوق گذاشتم.
دو سند بعدی هم مربوط به زمین و یک پاساژ بود، داخل گاوصندوق ماندند.
انتظارم طولانی نشد، برگههای بانکی را به خورد کف دستگاه دادم و با غیژغیژش کیف میکردم.
پاکتی را از لای مدارک بیرون کشید. نگاهی انداخت و با اخم سمتم گراهی شد.
_ خرد بشه.
کف دستم به بازکردن پاکت رفت که تقریباً داد زد:
_ با پاکت خرد کن.
مردک هرازگاهی وحشی میشد.
تقریباً نیمی از مدارک را برایش خرد کردم.
باقی اسناد و پولهایش داخل گاوصندوق رفتند.
آخرین آیتم یک جعبه مخملی بود که احتمالاً زیر مدارک مدفون شده و بار اول متوجهش نشدم.
_ این چیه؟
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت368
به جعبه کف دست کشید و قفل ظریفش را باز کرد.
دود از سرم قد بلند شد. گردنبندی یاقوت نشان هممسیر با گوشوارههایش.
_ وایی،این چقدر دلبره!
_ مال مادرم بوده… از همون زمان جناب معتمدالدوله باقیمونده. فروغ دوستش داشت.
آب دهانم را قورت دادم.
_ مولینت، فروغ؟
جعبه را بست و به کف دستم داد.
_ بذارش گاوصندوق.
چهرهاش به غم نشست. جعبه را داخل گاوصندوق گذاشتم و به سمتش برگشتم.
روبهروی پنجره قدی که به پشت خانه جاده داشت توقف کرده و به بیرون خیره بود.
_ دیگه چیزی نیست بذارم گاوصندوق؟
با حرف من انگار از عالم خیال بیرون آمده باشد.
_ نه، در گاوصندوق رو ببند، بیا که کار داریم.
با فشاری کم، در سنگین فولادی، تقی کرد و بسته شد.
_ دیگه چی؟ چقدر از من کار میکشی آخه؟
محفظهای که کاغذهای خردشده را در خودش داشت بیرون کشید.
_ باید اینا رو آتیش بزنیم.
محتویات محفظه را داخل شومینه گوشه اتاق خالی کرد.
_ پریناز، کشوی اول میزم رو باز کن، یه فندک هست، بیارش.
بهدنبال فندک به آدرسی که داد رفتم. فندک و… یک بسته سیگار برگ!
فندک را سمتش گحرکت کردم.
_ فرهاد، سیگار داری؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت369
چپچپ نگاهم کرد و لبه سنگ شومینه جای گرفت.
رشتههای باریک شده کاغذ بهسرعت در دام شعلهها اسیر میشدند.
_ بیار ببینم اون پاکت سیگارو، رفیق نابابی!
با ذوق پاکت را برداشتم و کنارش قرار گرفتم.
پاکت را از کف دستم بیرون کشید و یک نخ را خارج کرد. باریک بود، قهوهای سوخته.
_ فیلتر نداره؟
ابرو بالا انداخت.
_ از اینا که گانگسترا میکشن هست؛ کپله، گندهس، نداری؟
_ خیر.
_ بکشم یه دونه؟
زرورق نخ سیگار را باز کرد و دستم داد.
مثل یک جنتلمن کاردرست فندک را زیر سیگار گحرکت کرد و صبر کرد پک بزنم که… با اامان دم به سرفه افتادم.
چندبار پشتم زد، انگار آب به گلویم پریده باشد.
_ مگه بلد نیستی؟ چرا فوت میکنی؟
سیگار را از کف دستم گراهی شد و روشن کرد، نوکش قرمز شد و دود قد بلند.
_ عین سیگار معمولی بوگندوئه!
_ مگه سیگاری نبودی؟
_ من؟ نه بابا! هربار خواستم بکشم یه بلایی سرم اومد. دبیرستانی بودم، مولینم سر رسید، آیی داد زد، آیی بد وبیجاده اضافه کرد؛ خدا بیامرزدش. بعدشم چند مورد پیش اومد ولی میافتم به سرفه.
_ پس چه اصراریه که امتحان کنی؟
_ چه میدونم، آخه هرچی رو با تو امتحان کردم خوب بوده، اظهار کردم اینم امتحان کنم!
سیگار را لای دو انگشت به سمتم گحرکت کرد.
_ بیا، الآن روشن شده، دوتا پک بزن.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت370
کاری را که اظهار کرد انجام دادم.
حس داغی در دهان و ریههایم، بویی از دود و یک تلخی بهجولینده از آن که میشد بیان کرد ملایمبخش است.
_ یه جوریه! انگار آرومت میکنه.
_ اون نیکوتینه که عمل میکنه. مثل یه نامرد میاد جلو، دست میذاره روی شونهت و میگه؛«خیالت راحت رفیق، تو خوبی!» بعدم خنجرش رو فرومیکنه پهلوت! سرطان، ناراحتی ریه، دندون خراب، اعتیاد… چیز مزخرفیه، پریناز.
_ راست میگی، شازده، بیخود بود.
سیگار را از کف دستم گراهی شد و پک عمیقی زد از رفیق نارفیق!
_ وکیلم تماس گراهی شد.
نمیدانم تماس وکیلش چه ربطی به من داشت.
_ خب.
_ خونه پدریت خراب شده.
از جایم کشیده شدم، شوکه شده! از وکیلی که سراغ کارهای من راهی شده، حرف میزد.
_ پیداشون کرده؟
_ کموبیش. کارهای حقوقی طول میکشه ولی خونه…
به میان کلامش پریدم.
_ همونموقع خراب شد، همون شب… چیزی نموند ازش.
_ زمینش سرجاشه.
دستش لای موهایم فرورفت.
_ از چی میترسی؟ اسم کرمان میاد تنت میلرزه… تموم شده، پریناز، تو زندهای و این تقدیرته.
_ فکر میکنی من باید برگردم؟
مرا به خودش چسباند.
_ نمیخوایی کرمان رو نشونم بدی؟
◇◇◇
فرهاد
حرفم را شوخی برداشت کرد اما این فکر از سرم بیرون نمیرفت.
دیدن صحرا در کنار دختری از صحرا.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت371
باید احساساتم را به سرانجام میرساندم، یا رومی روم، یا زنگی زنگ.
حرفم از کرمان ساکتش کرد، حتی آن عصبانیت ناگهانی بابت شلوار لی احمقانهای که خریده بود هم از سرش پرید.
تنها مسیر ملایم کردنش همان که بغلش کنم، حتی بهزور.
سراغ آشپزمنزل رفت، بازهم شیرینی میپخت، نمیدانم برای که؟
همان قنادیهایی که روزانه برایشان محموله میفرستاد؟ ظاهراً که نه!
تا عصر همه اهالی منزل در گوشهای شیرینی میخوردند.
حتی شکم ابراهیم هم این اواخر زیادی جلو رسیده بود بسکه از تعارفیهای پریناز میلمباند!
سراغ کارم برگشتم، قضیه انبار و آتشسوزی به نفعم تمام شد.
رقبا خلعسلاح میشدند و علیرغم تمایلم امپراطوری فرهاد وسیعتر.
مسروران پیشنهادم در مورد مدیریت دفتر آذربایجان را پذیحرکت کرد، شک نداشتم. میحرکت کرد که رابط قوی من در جبهه شمالی کشور باشد.
حوالی عصر سدا و سهند برگشسریع.
همواره بهمحض وارد شدن، سراغ پریناز میراهی شدند، فقط من نبودم که به حضورش عادت میکردم.
باید تدارک سفر میدیدم، اینبار به کرمان.
تمایلم یک سفر ساکت و دونفره بود اما وقتی پدر دو بچه باشی و از قضا مادرشان موجود قابل اعتمادی از آب درنیاید، مجبوری زیستن را حول آهستهش بچهها بچرخانی.
حضورشان کارم را سخت میکرد اما چاره نداشتم.
مصیبت بعدی این بود، محل اقامت!
من و پریناز هیچ نسبتی نداشتیم، حتی یک صیغهنامه صوری.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت372
گزینه هتل در ابتدا منتفی میشد.
باید میسپردم که خونه مناسبی پیدا کنند، ولو برای چند روزگار، خود کرمان یا حتی اطرافش.
ابجادهیم از پسش برمیآمد.
بچهها را هم میبردم، چند روزی بخش مهمی از ایران را میدیدند.
حتی خاطرم رسید که عمه مهلقا املاکی در کرمان داشت.
پدر من املاکش را سالها قبل فروخته بود، بهقول خودش تمرکز سرمایه در پایتخت را انتخاب کرد.
مسأله مشخص بود، به کرمان میراهی شدیم، چهارنفری… پریناز را میگذاشتم و برمیگشتم.
این رابطه نیمبند سخت آزارم میداد.
مدتی وقت لازم داشتم، درحدی که ذهنم را جمع کنم… کوتاه.
من آدم تصمیمات تند بودم، نه عجولانه بلکه شجاعانه.
باید جوانب را درنظر گرفت ولی وقتی جواب مشخص است، تردید توجیهی ندارد جز ترس!
و ترس همانیست که بهتانش هم به من نمیچسبد.
صبح یک روز پنجشنبه، بهمحض باز کردن دیدهانش گفتم که چمدان ببندد؛ مقصدمان کرمان.
اول غمگین شد، کمکم حالش از سکوت کشید به تبسمهای آهسته، مثل آسمان بهاری که تغییر وضع بدهد.
چمدان کوچکی بست، سهند و سدا مشتاق منتظر بودند.
برایشان حکم تفریح را داشت، برای من ولی تفریحی در کار نبود.
داخل ماشین که قرار گرفت متفکر رو به من گفت:
_ جاده طولانیهها! ۱۳-۱۴ ساعت تقریباً.
_ با هواپیما میریم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت373
ذوقزده جواب داد:
_ وایی! جدی؟ من تاحالا هواپیما سوار نشدم.
سدا متعجب نگاهش کرد.
_ من خیلی سوار شدم، پری. اولش شکلات میدن، اصلاً ترس نداره.
ترس؟ چرا سدا در ذهنش گذراند پریناز از هواپیما خواهد هراسید.
پرواز تهران تا کرمان طولانی نیست، زیر دو ساعت.
تا قبلاز قد بلندشدن هواپیما ساکت بود، با سرعت گراهی شدن هواپیما در باند، مشتاق به بیرون پنجره نگاه میکرد.
دیدن هیجانش تماشایی بود.
حالش بد نشد، رنگش نپرید، تهوع هم نگراهی شد.
صبحانهاش را خورد، درحالیکه در عمارت صبحانه خورده بودیم.
حتی صبحانه مرا هم خورد، بیان کرد حیف است!
سهند هم سهم خودش و سدا را فروداد.
نمیدانم این دو چند معده داشتند که گاهی از خوردن سیر نمیشدند.
از فرودگاه که بیرون وارد شدیم پریناز سر از پا نمیشناخت.
بین خنده و گریه مانده بود.
ماشین دنبالمان وارد شد به مقصد سوئیت آپارتمانی که ابراهیم پیدا کرد، آنهم داخل شهر.
حدس میزدم از محلههای گرانقیمتش باشد، این را میشد از سبک خیابان و ماشینهای درحال تردد متوجه شد.
در طول مسیرمان، بعضی خیابانها و میدانها را به سدا و سهند نشان میداد و با دهانش آوایی از ته گلو در میآورد، بارها تکرار کرد که «اینجوری نبود که، بسیار عوض شده!».
اظهار کرد که زیاد کرمان میآمدهاند.
بههرحال یادگار داشت و چیزیکه متوجه شدم، با گوش دادن نام بم خاموشی میکرد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت374
خوب که از قضیه تروما برایش گفته بودم، خوب که از خاطرات زلزله، شامگاههای بعدش و حتی گاهی روزگارهای قبلاز زلزله برایم حرف زده ولی… زخم همواره زخم میماند حتی اگر یادبگیری چطور با دردش بسازی.
کمی که گذشت با راننده گرم گرفته بود، با لهجهای متفاوت. هرلحظه هم غلیظتر میشد.
سدا متعجب بود وسهند غشغش به تلفظ جمتوجه شد پریناز از لغات میلبخند زد.
مشکل من لهجهاش نبود، دخترک ابله علیرغم چشمغرههای واضح من، با مرد راننده قلب میداد و قلوه میگرفت.
وارد حیاط آپارتمان شدیم، ابمسیریم که در ماشین دوم بود چمدانها را بههمراه رانندهها از صندوق ماشین به محوطه حیاط منتقل میکرد.
پریناز حرکت کرده بود کمکشان، صوتیش زدم.
_ بله، فرهاد؟
کلید آپارتمان را کف دستش دادم.
_ برو بالا.
_ چمدونم…
میان کلامش پریدم.
_ ابراهیم میاره، اضافه کردم شما برو بالا.
با لبولوچهٔ آویزان بالا راهی شد.
سهند و سدا اتاقهایشان را انتخاب کردند.
میخواستم دوری در کرمان بزنیم و برای روزگار بعد، بم منتظرمان بود، شاید تور صحرا.
به ابمسیریم سپردم که راننده کرمانی را عوض کند، عامل فتنه میشد.
مطمئن شدم برای عصر برنامه را میداند، حتی سفارش ناهار هم دادم.
وارد آپارتمان شدم، کوچک و خفه!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت375
پریناز مانتو و روسری درآورده، کتری برقی را روشن میکرد و داخل کابینتها سر میچرخاند.
با دیدن من برگشت.
_ عجب آپارتمان خوبیه؛ بهشدت هم تمیزه، همهچیزم داره، عین خونه آدمه.
نفس نگحرکت کرده ادامه داد:
_ چایی میخوری؟ قهوه نمیدونم دارن یا نه.
_ خیر.
از پلهها بالا راهی شدم، میاطلاع داشتم طبقه دوم یک سوئیت کاملاً مجهز است.
کیف سردوشی پریناز کنار تخت بود، مانتو و شالش هم روی تخت افتاده بود.
ابراهیم در زد و با چمدانها وارد شد.
_ بذار گوشه اتاق.
_ چشم. آقا، شرمنده خونه بهتر از این گیرم نیومد، شما هم فرمودین بهسرعت، این شد که…
_ مهم نیست، میتونی بری.
بهسمت پنجرههای قدی راهی شدم که رو به بالکن باز میشد.
منظره نگاهگیری نداشت؛ چند درخت، خیابان.
دکمه سرآستینها را باز کردم و پارچه را تا آرنج تا زدم.
دست و صورتم را در روشویی شستم، حمام دندانگیری هم نداشت.
_ فرهاد؟ کجایی؟ میخوایی ناهار درست کنم؟
به جای جواب، در کف دستشویی را با پا نیمهباز کردم، مرا متوجه شد، جلو آمد و به چهارچوب تکیه داد.
_ اینجایی؟ ببین ناهار…
چقدر حرف میزد؟!
_ خیر، لازم نیست. کف دستت رو شستی؟
جلوتر آمد و کف کف دستش را به صورت خیسم کشید.
_ شستم بابا، کف دست و صورتمم شستم… فقط بعدش دماغم خارید، با نوک انگشت خاروندمش!
.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت376
_ جالبه! مطمئنی دماغت خاریده؟ جای دیگه نبوده؟
با خنده کف دستش را کشید و «بیادبی» زیرلب زمزمه کرد.
_ بیا یه بلوز شلوار راحت بپوش، من جای تو قلبم گرفت.
خودش مشغول تعویض بلوز و شلوارش شد.
_ راستی، فرهاد، شامگاه ممکنه سرد بشه، بچهها یخ نکنن؟
کف دستش را کشیدم، سمت خودم.
_ تو چی؟ سردت نمیشه؟
ابروهایش را بالا انداخت.
_ نچ، من دختر صحرام!
_ متوجه شدم بوی جوی ماماان خورد بهت، لهجهت هم عوض شد.
ریز میریز خندید.
_ نخند! با رانندهها هم یاد تعریف نکن.
_ رانندهها مشکلشون چیه؟
با انگشت سبابه به نوک بینیاش زدم.
_ اونا مشکل ندارن، مشکل اینجاست!
خودش را از بین بازوانم جدا کرد.
_ شازده، گشنمه!
صوتیی از پایین پلهها وارد شد.
«بابا، من گشنمه، ناهار برنامه چیه؟»
سهند بود. رودهگخوشحال دوم!
پریناز از پلهها پایین رفت، چندبار دقیقا چندبار باید تذکر میدادم که مثل اسب پا به زمین نکوبد!
جاده راهی شدن خرامان پیشکش، این دختر اصول راهی شداری را در هر لحظه نقض میکرد.
خودش را به سهند رساند، سر یخچال تهبندی میکردند.
احتمالاً باید آخرشب معده هردویشان تنقیه میشد.
سدا کف دستم را تکان داد.
_ بابا، پاپیونم درست نمیشه.
دولا شدم.
_ چرا، پرنسس؟ بذار بابا برات درست کنه، هوم؟
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت377
_ باشه.
تا بعداز نهار را دوام آوردم، بیشتر امکان نداشت، فضای کوچک، سر و آوا.
بهترین مسیر دیدن اماکن تاریخی بود؛ گنبد جبلیه، مجموعه گنجعلیخان، یخدان مویدی، مجموعه ابمسیریمخان… لیستی طولانی از ولیکن متوجه شدنی را میساخت.
شام را هم در رستورانی سنتی خوردیم.
سدا از خستگی بغل پریناز خوابید، سهند مدام حرف میزد، بیشتر با پریناز.
وقتی به آپارتمان برگشتیم و سدا را در تختخواب گذاشتم، خستگی تنم خودش را نشان داد.
حتی سهند هم مستقیم برای استراحت به اتاقش رفت.
دوش آب گرم لازم داشتم که در حمام باز شد.
_ شازده، فردا بریم باغت؟
دوش آب را کم کردم.
_ باغ من؟
_ باغ شازده ماهان دیگه، فک و فامیلتون بودن، خبر نداری؟ مال مدت بعداز نگاه درآوردن.
وقت پیدا کرده بود.
_ حولهٔ منو بده.
_ جداً قبل حمام به نظرت نمیرسه باید حولهت رو با خودت ببری؟
حوله را از کف دستش گراهی شدم.
_ چرا؟ بده میخوام احساس مفید بودن داشته باشی؟
پوفی کرد و تیشرت را از تنش بیرون کشید.
نماندم به نگاهچرانی!
ده دقیقه بعد هر چقدر صدا زد که حولهاش را بدهم، اهمیتی ندادم.
تنش را بهزور با حوله صورت پوشانده و آب چکان دنبال حوله آمد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت378
_ ازت کم میاومد یه حوله بدی؟
_ روی حافظهت کار کن، قبلاز حمام وسایل مورد نیازت رو بردار.
حوله را به تنش پیچاند و آب موهایش را میگحرکت کرد
_ واقعاً مردم کرمان حق داشتن که به لطفعلیخان پناه بدن، ببین برخوردتون چقدر بده!
_ قلبت از قجرا حسابی پره!
_ حوزه استحفاظی منه، شازده، زورگوییت رو متوقف کن.
زورگویی! اسم اینها را میگذاشت زورگویی؟ پس زور نمشاهده کرده بود.
لباس پوشیده، با موهای نمدار زیر لحاف سبک خزید.
_ پریناز، فردا میریم بم.
چند لحظه سکوت کرد.
_ میشه نریم؟
جواب که نگراهی شد، خودش جواب داد:
_ نمیشه، میدونم.
نفس عمیقی کشید، صوتیش ناله ضعیفی شد.
_ برم سر خاکشون.
لرزش صدایش از من پوشیده نماند.
شانهاش را برگرداندم و کف دستم را لای موهایش فروبردم.
_ تو دختر شجاعی هستی.
_ میدونم.
_ دوتایی میریم، من و تو.
سرش را به تأیید چندبار تکان داد.
از بین خیابانهای شهر میگذشتیم… شهر که عبارت درستی نبود، بیشتر ویرانههایی در دست تعمیر. ساختمانهایی نیمساخته، اینقدر که آهنهای بنا به قرمزی میزدند.
زل زد به مناظر پیش رو، هرازگاهی سر میچرخاند.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت379
امیدی نداشتم که حرف بزند، ویرانتر از این حرفها بود.
به آدرس که نزدیک شدیم در صندلی جابهجا شد، نگاه میچرخاند احتمالاً پی تصاویری آشنا.
_ فرهاد، هیچی مثل قبل نیست، انگار لودر انداختن، از اول نقشه ریختن. چقدر خیابونها آشغال داره.
_ درسته، فضای شهرسازیش جالب نیست.
سرفهای کردم.
_ پریناز، اگر تمایلی نداری، میتونیم برگردیم. اجباری نیست. یه تیکه زمینه که اول و آخر مال توئه.
_ نه! اون یه تیکه زمین یه زمانی خونهم بوده.
دوسه خیابان را اشتباه رفتیم، از حرکت ایستادیم و آدرس جویا شد، حدس میزدم دنبال صورتهای آشنا میگشت.
ماشین را پارک کردم، روبهروی زمینی نسبتاً مسطح، گوشهگوشهاش آشغالهای بنایی تلنبار بودند.
_ همینه، فرهاد، اون درخت توتمون بود.
اشارهاش به شاخهای نیمه خشک در گوشهای از جاییکه روزی حکم حیاط خونه را داشته.
پیاده شد، پشتسرش راهی شدم.
خونسرد تا ته زمین را حرکت کرد و برگشت.
_ نیا، شازده، کفشت خاکی میشه.
از چه چیزی حرف میزد؟ کفش من اهمیتی نداشت.
از حرکت ایستادم، نه بهخاطر خاکی نشدن کفشم، حس کردم وقت میخواهد تا ویرانی جاییکه زمانی خونه بوده را هضم کند.
_ یه خونهٔ نقلی داشتیم اما بهشدت باحال بود. مولینم تابستونا سر پشت بوم لواشک درست میکرد، البته اگه من میذاشتم! دخل همه لواشکا رو میآوردم.
سرش را پایین گرفت و خنده ریزی کرد.
_ یه پسر همسایه داشتیم، اسمش مجید بود… پایه خالهبازیای من! بسیار هم تریپ پدرفداکار داشت، همیشه فکر میکردم بزرگ که بشم، با مجید ازدواج میکنم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن