_ بهبه، پری خانوم دلبر! شنیدم ماهی بزرگ صید کردی!
احساس خطر میکردم… آن نگاه کثیف، روح خود شیطان بود.
کسی که برای اولین بار بیرحمانه بدنم را تاراج کرد.
فقط نوزده سال داشتم… کسی در منزل نبود.
فکر میکردم اتفاقی من و آرسام تنها ماندهایم ولی بعدها متوجه شدم شگرد خاله بوده برای مجبور کردنی دخترانی شامگاهیه به من برای ماندن… برای تن به خفت دادن.
هنوزهم فریادهای آن شامگاهم را بهخاطر دارم، التماسهایم را…
خدایی که بارها نامش را فریاد زدم، اما… نه خودش وارد شد و نه فرستادهای برایم روانه کرد.
تا روزگارها بعداز آن شامگاه سیاه، به روبهرو خیره بودم، افسردگی بعداز اولین تجاوز!
بدنم به حضور این مرد واکنش نشان میداد.
یخ میکردم، عضلاتم سست میشدند و تمایل عجیبی داشتم برای جیغ زدن.
بارها شبهایی نظیر همان شب اول را تکرار کرد…
از چه چیز لذت میبرد را دقیق نمیفهمیدم؛ شاید از بیپناهی من، ناتوانیام در مقابل خودش.
خوشظاهر بود، خوشپوش. ولی…
نفس عمیقی کشیدم.
پریناز دیگر دختری نوزده ساله نبود.
_ خاله، الآن برمیگرده. منم امشامگاه قراره برم. بهتره برای خودت و من شر درست نکنی.
پوزخند زد و جلو وارد شد.
_ خیلی خودتو کف دست بالا گراهی شدی، پری کوچولو. مطمئنم همین الآنم اگه بخوام بهت کف دست بزنم، فکت قفل میشه و تنت میلرزه!
از جایم بلند شد. بهتر بود ریسک نمیکردم.
سمت گوشی موبایلم راهی شدم، اما…
بهسمت من دوید و گوشی را از کف دستم کشید.
_ غلط زیادی نکن، آرسام.
_ خفه شو، آشغال، میخوام یه یادآوری کوچیک برات بکنم.
جلو رسید و مچ کف دستم را گرفت.
آخرین امیدم در اتاق بود که پشتسرش بسته شد و تکرار دوباره همان خاطرات سیاه!
چه کسی اهمیت میدهد که فاحشگی دقیقاً از چه زمانی آغاز میشود.
از نظر من، پایان تلاش یک زن برای حفظ تن.
زیر دوش آب سعی میکردم ذهن ویرانم را سر وسامان دهم.
این واقعیت که حیات من سالها با همخوابگیهای اجباری همجاده بوده، بازهم نمیگذاشت تلخی اامان زخم را فراموش کنم.
انگار اگر آرسام نبود، باقی نامردها، یکباره تغییر ماهیت میدادند و میشدند «انسان».
حماقت بود، اما انزجار من از آرسام تمامی نداشت.
شاید هم انزجار من از ضعف و ترس خودم بود.
اینکه شجاعت خاتمه دادن به یک تحقیر بیپایان را نداشتم؛ مثلاً آرسام را بکشم و بعدش خودم را!
از حمام که بیرون رسیدم، فرناز روی تخت خوابیده بود.
موهایم را لای حوله پیچیدم و روی تخت در خودم مچاله شدم.
آرسام کبودیهای جدیدی روی تنم گذاشته و وجود منحوسش را برده بود… جایی در واحد بالایی ساختمان، محل حیات شیطان!
حوله را به موهای خیسم پیچیدم و لباس پوشیدم.
تنم یارای کاری بیشتر نداشت جز اینکه روی تخت در خودم جنینوار دراز بکشم.
نمیدانم چقدر گذشت، حرکت دستی را روی صورتم حس میکردم.
رطوبت گوشه چشمانم را پاک میکرد.
_ پری؟ قربونت برم، پا شو ببینمت.
پلک زدم، نازی بود.
_ پری، چی شدی؟ هان؟ از فرهاد میترسی؟ اذیتت میکنه؟
سرم را به علامت منفی تکان دادم.
_ نازی، شما رفتین، آرسام…
جملهام در هقهقی بیولین ناتمام ماند.
نازی مرا در آغوش کشید و همپای من اشک ریخت.
_ غلط کردم پرسیدم قربونت برم. چیزی نگو دیگه…
فرناز برای من حکم خواهرم را داشت، پریزاد زمینی من!
کمکم کرد سرپا شوم.
مریضی خودش را فراموش کرد و موهای مرا سشوار کشید.
تنم هنوز از درون میلرزید.
خشمگین بودم، از خودم… از ضعفم در برابر آرسام… مثل یک آتشفشان در آستانه انفجار.
◇◇◇◇
فرهاد
ابراهیم در زد و اجازه ورود میل داشت.
_ بیا، ابمسیریم.
_ آقا، مزاحم شدم، فقط اطلاع بدم که پریناز خانوم رو آوردم. همونطورکه فرمودین، اضافه کردم اتاق شما باشن، وسایلشونم گذاشتن اتاق سبز.
_ خوبه. پرستار بچهها هماهنگ شد؟
_ بله آقا، هماهنگه. قسمت غربی ساختمون رو که فرمودین براشون آماده کردیم.
نگاهی به برگههای روی میزم انداختم.
_ اون کاری که گفتم انجام شد؟ الیاسی.
_ بله آقا، همونطورکه بیان کردین، ابنبابویه یه قطعه گراهی شدیم. کارهای غسل و کفن و دفن هم انجام شد، خیالتون راحت.
_ میتونی بری.
دستش به کف دستگیره نرسیده برگشت.
_ آقا، بگم براتون شام بیارن؟
_ نه، برو به کارت برس.
نیم ساعت بعد پروندهها را مرتب کردم.
ذهنم باید خالی میشد، برنامه داشتم برای دختری که دیشامگاهم را ساخت. عجیب و باورنکردنی!
توقع نداشتم که گرمای بدنش، چنان تند مرا به اوج برساند…
انگار که طوفانی از وجودش شروع شد و تا به خودم آمدم اسیر تلاطمش شدم.
میمیل داشتمش، باورم نمیشد که ولعی در من برای همآغوشیاش میجوشید.
کف دستم را به جیب شلوارم فرو کردم… دو تاس شانسم.
تاسها را در کف دستم تکان دادم و روی میز ریختم؛ جفت شش!
بازهم جفت شش، دیشامگاه هم همین آمد!
تاسها را داخل جیبم انداختم… وقت بازی بود.
از پلهها بالا رفتم.
این خانه بیشتر عمارت ارواح بود.
پشت در اتاقم رسیدم و ناخودآگاه ضربان دلم هم بالا رفت.
در اتاق را ناگهان باز کردم. سکوت و تاریکی!
کف دستم به روشن کردن چراغ راهی شد و در را پشتسرم بستم.
آوایی نمیرسید.
جلوتر راهی شدم.
روی زمین قرار گرفته و به پاف تختخواب* تکیه داده بود، خیره به پنجرههای رو به باغ!
_ پریناز؟
*پاف تختخواب: کاناپه پایین تخت
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن