_ واقعاً نمیدونم چرا دارم کمکت میکنم، پری.
_ زیراکه پشت اون ستارهٔ آهنی، دلی از طلا دارین دیگه.
گفتم و سراغ واکسزدن باقی کفشها رفتم.
شازده حواسجمع، سراغم آمد که ببیند مشغول اوامرش هستم یا نه.
ظاهراً بیرون از منزل جلسه داشت و بهترین فرصت برای من.
قبلاز رفتن اما لیست کارهایی را برایم ردیف کرد.
اینکه باید سه فصل از کتاب تاریخی که اضافه کرده بود را میخواندم، به دو پادکست روانشناسی گوش میدادم و خلاصهبرداری میکردم.
یکی از سه قفسهٔ کتابخونهاش را کاملاً گردگیری میکردم و…و…
مردک متوجه نبود که اامان روز سفارش شیرینی من است؟! مخصوصاً تمایل داشت از پسش برنیایم.
با کلافگی خودم را به آشپزخونه رساندم.
موسیو چرت میزد، شاهرخ و سهند به استخر رفته بودند و سدا هممسیر پرستارش به کلاس موسیقی.
نگاهی به خمیر شیرینی انداختم، حسابی ورآمده بود، آماده قالب زدن.
فر را روشن کردم و خمیرها را پهن… شکل دل، بعضیها هم پروانه.
موسیو را گذاشتم که کنجد بپاشد.
مرد خرابکار…نمیدانم از عمد کنجدها را پخش و پلا میکرد یا اینکه..!
البته به روحالقدس قسم خورد که دیدهانش ضعیف است و دستش میلرزد.
اامان سینی را داخل فر گذاشتم که گوشی موبایلم زنگ خورد، تماس تصویری!
خودم را به کتابخونه رساندم و بهمحض رسیدن دکمه برقراری تماس را فشار دادم.
_ سلام.
_ چرا دیر جواب دادی، پریناز؟ دقیقاً کجا هستی؟
_ غرق کتاب خوندن بودم، گوشی رو پیدا نکردم. بفرمایید.
_ فصل چندمی؟
_ هان؟ دوم… نه نه… اول.
چپچپ نگاهم میکرد، حتی از قاب صفحه دوربین هم نگاهان تیزشدهاش را تشخیص میدادم.
_ گوشی رو یه جا ثابت کن، برو به کارت برس.
منظورش چه بود؟ واقعاً نمیخواست تماس را قطع کند؟
_ ولی گوشیم شارژ نداره که!
_ برو شارژر بیار.
کوتاه نمیوارد شد!
شارژر را از اتاقم برداشتم و به جای برگشتن به کتابخونه، سری به آشپزخونه زدم.
سینی اول هنوز آماده نبود اما سینی دوم را آماده چیدم.
_ موسیو، حواست هست شیرینیا نسوزن؟
_ خودت کجایی پس؟
_ فرهاد زنگزده، تماس تصویری، قطعم نمیکنه.
_ خب بگو بهش کار داری، نمیشه که اینجوری!
_ لج میکنه، تحفه رو نمیشناسی، امروزگار بگذره شاید کرمش بخوابه!
دستمال را به سمتم پرت کرد.
_ فحش نده بهش، دختر!
به کتابخانه برگشتم.
از گوشی موبایلش میمتوجه شدم که در حال صحبت با کسی است، بهترین فرصت.
_ فرهاد جون، کجا رفتی؟
باسرعت گوشی موبایل را کف دست گحرکت کرد.
_ بعداً تماس میگیرم.
_ حتماً.
تماس را قطع کردم، پیغامش بلافاصله آمد.
« فکر نکن نمتوجه شدم کارت عمدی بود!»
«برو بابایی» زیرلب اظهار کردم و سراغ شیرینیها رفتم.
هنوز درست کردن یک مدل گردویی و کشمشی مانده بود.
سهند را بعداز ناهار گیر انداختم.
مجبور شد کمکم کند، غر زد اما دل مهربانش اجازه نداد پری را تنها بگذارد.
دوساعت دیگر هم گذشت و من حتی لای کتاب تاریخی را باز نکرده بودم ولی… شیرینیها آماده فرستادن به قنادی بودند.
جعبهها را کنار هم گذاشتم که سهند باسرعت وارد آشپزخانه شد.
_ پری، بابام اومد، جمع کن بساطتت رو.
_ سهند، تو رو خدا این جعبهها رو بفرست بره.
_ میفرستم.
بهسرعت سمت در خروجی رفتم.
_ کجا، پری؟
_ برم حموم، بوی شیرینی میدم، میفهمه.
پلهها را دوتایکی بالا حرکت کردم و بهمحض بستن در اتاق، لباسهایم را از تن بیرون آوردم.
در مسیر راهپله میگوش دادم که صدایم میزد ولی محلی ندادم.
دوش تندی گرفتم و تا جاییکه میتوانستم شامپو به سر و بدنم مالیدم که بوی وانیل را بشورد.
پاورچین از حمام بیرون وارد شدم که… لبه تخت، رو به در حمام قرار گرفته بود.
_ اه … شما اومدین؟
_ یعنی من اونقدر صوتت زدم نشنیدی؟ هان؟ دویدی اومدی حموم؟
_ دیدهام کور شد بسکه کتاب خوندم، اصلاً دیگه جون به تنم نمونده، باور کنین.
_ بازی دوست داری دیگه؟ باشه!
موقع خروج مرا مخاطب قرار داد:
_ یه خطکش چوبی توی کتابخونه هست، مخصوص اونایی که از زیر کتاب و مطالعه فرار میکنن.
خوشحالم که برنگشت تا حرکت لبهایم وقتی ادایش را درمیآوردم ببیند، شازده دوزاری!
لباس پوشیدم و خودم را به سهند رساندم.
باید مطمئن میشدم بستهها به سرانجام رسیدهاند.
فرهاد با شاهرخ حرف میزد، عاقلانهترین کار رفتن به کتابخونه بود و شروع کردن به خواندن کتابی که فرهاد معین کرد.
نمیدانم صفحه چندم خوابم برد.
میان خواب و بیداری بودم که زن و مردی وارد شدند، صورتشان واضح نبود.
_ فرهاد، این راهی که داری میری تهش به جای خوبی نمیرسه. فرزین رو دیدی؟ بابات رو متوجه شدی؟
_ فروغم، مادرم، مگه من مثل اونام؟
زن فریاد زد:
_ میشی، پسر، یکی میشی بدتر از فرزین، بدتر از پدرت… ول کن، با من بیا!
_ کجا بیام؟ آلا چی؟ مامان دوستش دارم…
کسی کشیده صدایم زد، انگار مرا از یک تونل بیرون میکشیدند.
_ پری، پری! پا شو. بابا!
چشم باز کردم، سهند بود.
پلکهایم را با کف دست ماساژ دادم.
_ چیه؟ نمیبینی خوابم!
_ پا شو بیا، وقت شامه.
_ برو بابا، گشنهم نیست.
_ باشه، به بابام میگم.
تازه منگی از سرم پرید.
_ اومدم بابا، کجا میری؟
_ خوب از بابام میترسیا! بسیار باحاله قیافهت.
نوک انگشتانم را به پهلویش فروکردم، به قصد سوراخ کردن.
آخش دررسید، کلاغ بیادب!
اینقدر عجله کردم که با صورت پفدار سر میز جای گرفتم.
به محض جای گرفتن پشت میز، سرش را سمت من چرخاند.
_ ساعت خواب، خانوم.
عصبیت از خطوط درهمراهی شدهٔ صورتش داد میزد.
ببخشیدی زیرلب اضافه کردم و کمی از ظرف سالاد در بشقابم ریختم.
باقی شام را بیاعتنایی پیشه کرد، حتی بعد از شام با شاهرخ به اتاقش رفت.
ظاهراً یار غارش خیال سفر دوباره داشت، اینبار بهسمت خوی.
حتی نمیخبر داشتم کجای نقشه است، فقط متوجه شدم قضیه دختری که مشاهده کرده جدیست.
گاهی اوقات در هر موقعیتی که باشی دلت دخترانههای پروانهای هوس میکند.
اینکه مورد توجه کسی باشی، درخور خریدن یک هدیه، یک شاخه گل.
جایگاه من که از این حرفها نمیطلبید، اما حسی درون قلبم قلقلکم میداد، چرا برای من نباشد؛ حسادت نبود، بیشتر غبطه، افسوس…
دختری در گوشه این سرزمین جای گرفته بود که آقای دکتر فرنگ راهی شده، برایش دستبند رنگی هدیه ببرد و دختری دیگر میوحشت کرد که شاید امشامگاه سهمش از زیستن بشود یک خطکش کف دست!
هرازگاهی قلبم برای مصیبت روزگار سیاهم میسوخت.
وقتی کسی دلش برایت نسوزد، خودت میمانی و خودت.
سهند پای بازی کامپیوتریاش نشست، به سدا کمک کردم که دندانش را بشورد و بخوابد و خودم، به کتابمنزل برگشتم.
سعی میکردم افکار ترسناک را دور کنم؛ مثلاً بنشینم و حساب کنم که عایدی من از این روزگار سراسر تنلرزه دقیقاً چند اسکناس شده.
کتاب مزخرف تاریخ را بستم و در ردیف کتابها چشمم افتاد به «خواجه تاجدار».
_ پس تا فصل سه کتاب رو خوندی؟ درسته؟
_ بسیار خستهم.
_ من نمیفهمم، از این شیرینی پختن قراره چقدر عایدت بشه، پریناز؟
شمشیر را از رو بسته بود.
_ هر چقدر، بالاخره یه شغل آبرومنده دیگه.
_ خیلی تمایل داری از این خونه بری؟
_ به این سادگی فکر نکنم باشه، هنوز کلی سفته مونده پیش شما.
_ من تمایل تو رو جویا شدم، نه شرایطت رو.
_ من توی این خونه زیاد اذیت نمیشم. همه مهربونن.
روی تخت قرار گرفت و به کنارش اشاره زد.
سلانه سلانه سمتش راهی شدم و قرار گرفتم.
_ من اذیتت میکنم؟
_ گاهی بهشدت زیاد، گاهی کم. اما من شکایتی ندارم. یعنی نمیتونم داشته باشم.
بدنش را به بازوانش تکیه داد و سرش را رو به عقب گراهی شد، نگاهش رو به سقف.
_ برام یه لیوان آب بیار.
چند دقیقه بعد لیوان آبی را سمتش گرفتم. چند جرعه خورد.
_ کتاب رو نخوندی؟
سر بهعلامت منفی تکان دادم.
_ اون فایل صوتی رو هم گوش ندادی؟
_ نه.
_ از اون شیرینیهایی که پختی، چیزی نموند؟
با تعجب نگاهش کردم.
_ میخورین؟
_ آره.
مجدداً مسیر آشپزمنزل را طی کردم، پی پیشکف دستی شیرینیها. چندتا از هر نوع.
وقتی پیشکف دستی را کنارش گذاشتم پلکهایش را بسته بود.
_ توی قفسه وسطی، کنار کتاب بیهقی، یه خطکش چوبی هست، بیارش.
تف به زیستن، مردک الاغ بیشعور.
باحرص سراغ جاییکه آدرس داد حرکت کردم، یک خطکش قد بلند.
کف دستش را سمتم دراز کردم برای گراهی شدن خطکش.
_ بابام با همین خطکش تنبیهم میکرد، بهشدت درد داشت. دستت رو بگیر بالا!
دستم را بالا گحرکت کردم اما دیده نبستم.
نوک خطکش، کف دستم را قلقلک میداد.
_ تنبیهم این بود که با خطکش میزد کف کف دست شاهرخ. از هرچیزی بدتره، یکی دیگه بهخاطر تو تنبیه بشه.
با تعجب نگاهش کردم.
آخر شبی دیوانه شده بود؟!
_ بگیرش.
_ چی؟
_ خطکش روبگیر.
باورم نمیشد که کف دستش را بالا آورد.
_ بزن.
امکان نداشت، من چنین کاری نمیکردم.
_ نه!
_ گفتم بزن. تنبیهت همینه.
سرم را بهعلامت منفی تکان دادم.
اینبار بلند شد وکنار گوشم فریاد زد:
_ وقتی کاری که گفتم رو انجام ندادی، باید تنبیه بشی.
فریادش در سرم پیچید «بزن».
اینبار سر جلو آورد، زیرلب، زمزمهوار.
_ نزنی یه نفر دیگه تنبیه میشه، چطوره؟ سهند خوبه؟ رفیقتم هست.
کنترل از کفم حرکت کرد.
نمیتوانستم غلیان احساسم را مدیریت کنم.
_ تو جداً دیوانهای؟ روانی هستی؟ چه مرگته؟ هان؟ میگم وقت نکردم اون کتاب چرتی که دادی رو بخونم، حرف حسابت چیه؟ میخوایی بزنی، بیا بزن… این اداهات چیه؟
دیدهانش هاج و واج زل زده به من.
_ باز افسار پاره کردی؟
از حرص، خطکش را زیر پایم گرفتم و با یک حرکت، دو نیم شد.
_ بیا، اینم یادگار بچگیت! خوبت شد؟ حالت جا اومد؟
با تعجب به خطکش دو نیم شده نگاه میکرد.
کف دستم را بهطرف خودش کشید اما تحمل نداشتم.
_ ولم کن، تو چهته؟ تکلیفت معلوم نیست، بالاخره تناردیه هستی یا ژانوارژان؟
دستوپا زدنم فایده نداشت، مرا در حصار بازوانش نگه داشته بود.
_ وول نزن، آروم باش، کزت.
ساکت گحرکت کردم.
_ بسیار روانی هستی، برو پیش روانپزشک.
جای جواب، یکی از شیرینیها را سمت دهانم گحرکت کرد. رو برگرداندم ولی فایده نداشت.
گاز کوچکی از شیرینی زدم، فقط برای اینکه کف دست از سرم بردارد.
_ اووم، خوشمزه شده!
_ جدی خوب شده؟
_ بهنظر یه روانی، طعمش خوبه.
_ تو رو خدا با من اینجوری نکنین، من واقعاً گناه دارم. میخوایین بزنین، خب بزنین دیگه، چرا اینجوری اذیتم میکنین؟
_ دفعه دیگه میزنمت، قول میدم.
بیان کرد و دستم را کشید بهسمت در خروجی، مقصد اتاقمان.
رفت که لباس عوض کند و من دعا میکردم کف دستهگل آخر را نمشاهده کرده باشد که یک مرتبه صدایم زد.
_ پریناز!
_ بله؟
_ چه بلایی سر کفشای من آوردی؟
کفش چرمش را بالا گرفته بود، جلوی صورت من.
_ هیچی، واکس قهوهای تموم شد، همه رو سیاه واکس زدم، خوب نشده؟
_ من قول دادم که بزنمت.
تمایل داشتم از غفلتش استفاده کنم و الفرار که… فایده نکرد، گیر افتادم.
◇◇◇
فرهاد
چانهاش را تکیه داده بود به تخت سینهٔ من و نمیدانم دنبال چه میگشت.
کف دستم لای موهایش فروحرکت کرد.
_ با تو چکار کنم، پریناز؟ خودت بگو.
_ میدونستی دوسه تا خال ریز داری، ببین دقیقاً اینجاست، زیر این موها.
انگشتش را جایی وسط سینه من گرفته بود، خال اکتشاف میکرد.
_ از زیر جواب در نرو.
_ ببین، فرهاد جونم، در مورد سؤالت باید بگم که… خب خودت فکر کن، مهربونی و بوس و اینا چه بدی داره که بخوایی با توپ و تشر و کتک جلو بری؟ هان؟ خودت قضاوت کن.
_ یک؛ دفعه آخرته میگی،«فرهاد جونم». دو؛ من با کتک و توپ و تشر راحتترم.
سرش را روی سینهام گذاشت.
_ چغر نباش، شازده، من کاری نکردم که… از صبح بیدار میشی، با من مثل نوکر بابات حرکت کردار میکنی، خب صحیح نیست، سرورم. بیا و مدل اون شاه شهید، بشو فرمانروای دلها.
کف دستم پشت کتفش قرار گرفت، بازی انگشتانم با پوستش را دوست داشتم.
_ شاه شهید فرمانروای دلها بوده؟
_ نمیدونم، اون کتابه که نوشته زنهای حرم عاشقش بودن. شایدم چرت باشه. فکر کن چندتا زن توی حرمسرا بودن، خب نوبتی هم حساب کنی چیزی بهشون نمیرسیده؛ ماهی، سالی یه بار آقا ظهور میکردن. احتمالاً مجبور بودن بگن ما عاشقتیم و از این داستانا.
_ من بیشتر تمایلم سمت روشهای تادیبی هست، میدونی؟ نگاه درآوردن و چوب و فلک کردن. قهوه قجری هم بد نیست.
_ شازده، آقا، سرور… فرهاد جونم… بذار من به شیرینیپزیم برسم. بذار بتونم روی پای خودم وایسم.
تنم را بالا کشیدم و به تاج تخت تکیه دادم. ملافه را دور خودش پیچید و روبهرویم نشست.
مثل پرندهای بود که اجازه تمرین پرواز بخواهد. تکلیف چه بود اگر در قفس باز میشد؟
_ میخوایی از این خونه بری؟
_ فعلاً که سفته دارم، نمیتونم برم. حالا چندتا سفته هم که گفتی برمیگردونی رو نمیدونم یادت راهی شد یا چی…
به میان کلامش دویدم.
_ یادم نحرکت کرد، خودم پاره کردمشون. اصلاً میتونم همه سفتهها رو پاره کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن