_ پریناز، حواست رو جمع کن. دنبال دردسر نیستم. تو دوستدختر من هستی، با هم حیات میکنیم، پدر و مادرت فوت کردن. اطلاعات بیشتر به کسی نده. با کسی گرم نگیر، درددل نکن، از من و خانوادهم حرفی نزن. این مهمانی بیشتر یه محفل دوستانهس ولی رقبای من هم حضور دارن. آدمایی که باید باهاشون مراقب برخورد و صحبتهات باشی. متوجه شدی؟
_ بله.
_ سؤالی نداری؟
_ شام کی میدن؟ من گشنهم شده.
نفهمیدم چرا ترش کرد و بیشتر به ماشین بدبخت گاز داد.
لحظه ورودمان، زنی شاید هفتاد ساله به استقبال فرهاد رسید.
_ شازده، با اومدنت خوشحالم کردی.
فرهاد خم شد و کف دست پیرزن را بوسید.
_ افتخار متوجه شدنتون رو از کف دست نمیدادم، خانوم قوانلو.
زن نگاهی به من انداخت که دهانم از مشاهده کردن تجملات عمارت باوقتده بود.
نمیدانستم باید تعظیم کنم یا روی ماه خانم قوانلو جان را ببوسم؟
کاش نگویند که دستبوسی کنم، بدم میرسید.
فرهاد به فریادم رسید. بازویم را نرم لمس کرد و رو به نگاهان کنجکاو خانوم قوانلو بیان کرد:
_ پریناز، دوستم.
زن ابرویی بالا انداخت، نگاهی از سر دقت.
کل دقت من هم معطوف جواهراتی بود که به سر و گردن داشت.
شاید یک انگشترش خرج آزادی من میشد.
پیرزن دستش را به سمتم دراز کرد و کف دست دادیم. از متوجه شدارش ابراز خوشوقتی کردم.
فرهاد بازویش را جلو آورد و همراه هم حرکت کردیم.
خانم قوانلو بازوی دیگر فرهاد را چسبیده بود.
جناب شازده را تا سالن اصلی هدایت کرد، شاید میوحشت کرد فرهاد از کف دستش فرار کند.
هرازگاهی نگاهم خشک میشد به سقف قد بلند و نقاشی شده، سالنی به بزرگی یه زمین تنیس با سنگهای سفید و صورتی کف، نقوش هندسی خیرهکننده.
پردهای حریر و والانهایی با طرح زنبق طلایی پنجرههای بیشمار و قد بلند سالن را پوشش میدادند.
سمت دیگر سالن، دیوارها پوشیده بودند از گچبریهای شبیه قاب و داخل هرکدام، نقاشی بزرگی از میهمانیهای فرانسوی، نقوش پادشاهانی از گذشته.
جایی درست در میانه سالن، بزرگترین قاب گچبری دیوار، نقاشی متفاوت داشت از مردی تاجدار، با سبیل تابداده، ابروهایی کمانی و ریشی تا حوالی ناف.
چوب قد بلندی به کف دست داشت با سری طوطی شکل.
لباسش شامگاهیه پیراهنهای زنانه کمرباریک بود مزیین به شمشیر و کمربند مرصع.
هردو طرف قاب، گلدانهای طلایی و پایهدار گذاشته بودند و نوری مخصوص بالای این تابلوی بیبدیل.
ناخودآگاه کنار گوش فرهاد پچ زدم:
_ بابابزرگته؟
چپچپ خیره شد.
_ خیر. خانبابا هستن، جد خانم قوانلو.
_ ااه… چه کمرباریک بوده!
پوفی از سر کلافگی کشید.
_ چند ساعت زبونت روکنترل کن، دهنتم ببند.
بیتربیت!
_ دهنم از تعجب باز میشه خب، اینجا عین موزهس!
زن و مردی به سمتمان وارد شدند و فرهاد برای جلب توجه من، بازویم را فشار داد.
فهمیدم چرا لباس آستینکشیده انتخاب کرد.
با این فشارهایی که به بازویم میداد تا پایان شب قطعاً کبود بودم، ای فرهاد کارکشته!
مرد کتشلواری قد چندان بلندی نداشت، خانم هممسیرش بدتر. لباس قشنگ و پولکدوزی شده، هممسیر با جواهرات ست لباسش.
دهان مجدداً باز شد.
فرهاد تشر زد:
_ ببند، پریناز.
مرد کف دستش را سمت فرهاد دراز کرد.
_ شازده! مشاهده کردارتون باعث افتخاره.
زن روی پاشنه بلند شد وگونه فرهاد را بوسید.
_ فرهاد جان، مشتاق متوجه شدار.
نیمنگاهی به من انداخت، گردن و کف دستهای خالی از جواهرم.
این فرهاد هم میمرد یکی از سرویسهای جواهر داخل گاوصندوقش را برای یک شب به من قرض دهد، شازده گدای بدبخت.
_ خانم رو معرفی نمیکنی، فرهاد جان.
_ پریناز هستن، لیلی جان. خاله ملوک خوبن؟
لیلی جان منتظر سؤال فرهاد بود، ناکس سؤالی کرد که لیلی جان ده دقیقه یک نفس حرف زد.
این میان سینی نوشیدنی توسط خدمه خانم که لباسهای یکشکلی داشتند سرو میشد.
علیرغم دیدهغره فرهاد، لیوان شامپاینی را برداشتم و از ترس اینکه فرهاد لیوان را نگیرد، در شروع چند جرعه خوردم
مایعی تلخ و ترش، حبابکنان از گلویم پایین میرفت.
از کف دست زن و مرد خلاص نشده بودیم که اینبار دو خانم متشخص فرهاد را هدف گرفتند.
زینت الملوک و افسرالسلطنه از تیر و طایفه چمچارالسلطنه و از نوادگان شخص شاه شهید… یا چیزی در همان حدود.
با تمام شدن محتویات لیوان، سرم گرمی مطبوعی داشت.
دلم میخواست خودم را کنار تهویه هوا برسانم. بوی عطر خانمها هم اذیتم میکرد.
نگاهی به فرهاد انداختم؛ یکی بازویش را میمالید، یکی هم کف دست فرهاد را رها نمیکرد.
انصافاً از تمام مردان حاضر در سالن خوش قد و قامتتر و شکیلتر بود.
پیشخدمتی از کنارم رد شد و در کمال سخاوت لیوان خالی را از کف دستم گحرکت کرد و بلافاصله لیوان دیگری را به دستم داد.
کوچکترین اهمیتی به نگاه خیره شازده جان ندادم، مردک سست عنصر!
رویم را برگرداندم که جرعه اول را به راحتی بنوشم. سنسورهای زبانم به طعم تیزش عادت میکرد.
کم مانده بود با مشاهده کردن دکتر به سرفه بیفتم، جناب گربهنره! بیشک خودش بود.
_ خدای من، چی میبینم!
انصافاً از مشاهده کردن یک چهره آشنا مشعوف شدم ولو از نوع دغلکارش!
_ سلام، آقای دکتر.
کف دستم را به گرمی فشرد و با لبخندی که صورتش را دلرباتر میکرد کمی خودش را عقب کشید.
_ پری دلربا، شادم که میبینم حالت کاملاً خوب شده.
_ میگما، شما هم قجر مجر هستین، دکتر؟
شانههایش از خنده میلرزیدند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن