به آنی کف دستم را کشید و روی سنگفرشها پرآوا قدم برمیداشت. در مزایای ساندویچ ترکی مغازه سر چهارجاده تا توانست تمجید کرد.
مغازهای که در واقعیت در ابعاد یک دکه محقر بود و میز و صنقلبیهای چوبی را از کمبود فضا در خیابان چیده بود.
برای خودش و من ساندویچ گرفت و چنان با اشتیاق گاز میزد که ساندویچ را باز کردم تا کمی از محتویات داخلش با چنگال بنگاه.
_ تمیزه، فرهاد، بخور، چرا ساندویچ رو جراحی میکنی؟
تمیز؟
مطمئن نبودم، اما در خوشطعم بودنش ترمشاهده کرد نداشتم.
با تأسف به نصف نان باقیمانده در بشقاب من نگاه میکرد.
_ غذا حروم کنی به خدا! خب بخور دیگه!
_ تمایلی ندارم، سیر شدم.
باقی نان را برداشت و به دهان برد. در مقابل نگاه من چشم چرخاند.
_ اسرافه، بخورم حیف نشه وگرنه میریزن دور.
داخل ماشین که نشستیم، جعبه کیک را روی پایش گذاشت و ابراهیم سمت منزل میحرکت کرد. پنج دقیقه نشد که سرش روی شانهام افتاد، خوابید.
اینقدر عمیق که خرخر هم میکرد. ابمسیریم از آینه وسط ماشین نگاه میکرد و میریز خندید. مردک خیرهسر، به زن من میلبخند زد؟!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت819
جعبه کیک را از روی پایش برداشتم، محض احتیاط.
با توقف کردن ماشین، نگاه باز کرد.
_ وای، خوابم برد! عین گربه شدم، تا جام گرم باشه میخوابم.
اشارهاش بهجای گرم، همان چسبیدنش به شانه من بود. خدا را شکر که ابراهیم برای باز کردن در پیاده شد و این افاضات خانوم را نشنید.
آن ساعت روز، فروغ استراحت میکرد، ماهی خواب بود و سهند در مدرسه.
بهسمت آشپزمنزل حرکت کرد و جعبه کیک را داخل یخچال گذاشت.
یکی از صنقلبیها را عقب کشیدم.
_ بشین، پریناز.
مضطرب نگاهم کرد.
_ طوری شده؟
کف دستی به صورتم کشیدم.
_ تو یه بچهٔ کوچیک داری و بارداری. مخالف کارکردنت نیستم اما داری هم به خودت صدمه میزنی، هم به بچهها.
با چشمانی غمگین نگاهم میکرد.
_ میتونم، فرهاد.
دستش را گرفتم.
_ بچهها دیگه به این سن برنمیگردن، پریناز. کارت رو در حد مدیریت کردن کم کن. با پریماه وقت بگذرون، با فروغ، مطالعه کن، ورزش کن.
جایی روبهرو را نگاه میکرد، درهم و پریشان.
_ مادر بدیام!؟
با انگشت چانه افتادهاش را بالا آوردم. لبهای خوشطعمش دیدهک میزد. بوسیدمش…
_ مادر خوب، زن سربههوا! به همسرتون بیتوجه شدین، خانوم جهانبخش.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت820
از جایش بلند شد و روی پایم قرار گرفت، فروحرکت کرده در آغوشم.
_ بغلم کن، فرهاد، هرکی منو دعوام کنه عین خیالم نیست، تو دعوام نکن. شامگاه کابوس میبینما.
_ من شما رو مؤاخذه نکردم. اضافه کردم برای خودت وقت بذار. خودکشی نکن، نگران خودتم وگرنه پریماه پرستار داره، این یکی هم…
کف دستم روی شکمش جای گرفت.
تبسم زد.
_ فکر کنم اسم این یکی رو باید از سین بذاریم.
با تردید نگاهش کردم. ادامه داد:
_ گمونم پسر باشه.
موهایش را پشت گوش فرستادم.
_ اوه، پس سبلانه!
از جایش قد بلند شد.
_ سبلان چیه آخه؟ کوهه مگه!
غرغرکنان تا اتاقمان راهی شد، من هم به دنبالش.
لباس عوض کرد و روی تخت دراز کشید.
_ استراحت کن.
_ فرهاد، بیان کرده باشم، سبلان نمیذارم اسم بچه رو ها!
بد نبود سربهسرش بذارم.
_ البرز و زاگرس هم هست، بهشون فکر کن.
اخم کرده نگاهم کرد.
کنارش دراز کشیدم.
_ بیا بغلم بخواب، کابوس نبینی.
سرش روی سینهام جای گرفت.
_ میدونی کابوسم چیه؟
_ هوم؟
_ خواب میبینم با وردنه کوبیدم توی سرت، بعد یههو بیدار میشم چک میکنم سر و کلهت سالم باشه.
_ ناامیدم کردی.
_ الآن عصبانیام، میخوام زودتر بخوابم، خدمتت برسم.
باورم نمیشد که بهسرعت نگاه روی هم گذاشت و خوابید. درست مثل شروع حاملگی اولش، در هر فرصتی میخوابید. چه اصراری داشت با این وضع کار کند؟!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت821
حاملگی اولش با استرس و مضطربی گذشت، بدون حضور من. برای این یکی جبران میکردم.
عصر وقتی همه جمع بودند، خبر را اعلام کرد. فروغ به من دیدهغره رفت ولی تعجب نکرده بود. مادر تیز و باهوشم احتمالاً حدسش را میزده.
سهند سربهسر پریناز گذاشت، حتی من! این پسر مرزهای بیحیایی را بهسرعت پشتسر میگذاشت.
نیمی از کیک توسط سهند بلعیده شد. علیرغم هشدارهای من، پریماه هم برشی از کیک را صاحب شد و تمام صورت و لباسش را به گند کشید. لیوان قهوه به دست، خیره به منظرهٔ باغ بودم که کف دستی روی بازویم نشست. فروغ عزیزم.
_ حس بسیار خوبی دارم، بعداز سالهای طولانی پر از مشقت و انزوا.
چشمان مادرم، فروغم، نوری تازه داشت.
_ ما یک خانواده هستیم.
سربرگرداند رو به دختری که پشتش به ما بود، با یک کف دست پریماه را گراهی شده و با کف دست دیگر موهای قد بلند سهند را میکشید. صدای خندههای کشیدهشان خیلی وقت بود که آزارم نمیداد، حتی نوایی شامگاهیه زیستن را از میان هجمه فریادها و همهمههایشان میمتوجه شدم، صوتی خوشبختی.
آن نقطه از خانهٔ ترکیه را دوست داشتم، همان جاییکه برای اامان بار قاب یک خانوادهٔ خوشامگاهخت را مشاهده کردم.
روزهایی که میگذششتابزده از پس هم. پرینازی که اینبار حاملگی سختی داشت، جنینی که توان مادرش را میگرفت.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت822
خدا را شکر میکردم برای بودن فروغ در کنارمان، درایتش، مدیریتش و مهربانیاش. شاید فروغ هم بدش نمیرسید از داشتن یک دختر! پریناز! دختری سرکشی.
پسرمان جهان وارد شد، بازهم سهند بود که از مدتی قبل، برادرش را سپهر صدا میزد.
همان هم شد، سپهر.
این میان پریماه بیشتر با سهند اخت میشد. گاهی فکر میکنم شاید دختردوستی مردان جهانبخش یک ژنتیک جدانشدنی از ما باشد.
بعداز چند سال ممنوعیت تجارت من در ایران برداشته میشد. پایه شرکت ترکیه قدرتمند شده و میتوانستم بسپارمش به دستان پرتوان پینار. عمران هم بعد از قائله بهپا شده و سوءتفاهم احمقانهاش از شرکت استعفا داد. میماند سهند که میتوانست در کنار پینار کار یاد بگیرد. این پسر را برای آینده نیاز داشتم، سهند باید روزگاری سکان این کشتی را به کف دست میگراهی شد.
پریناز
وسایل کارتن شده را زودتر فرستادیم، مبلمان که نه، بیشتر وسایل شخصی، لباسهایمان. داخل پرواز فقط کیفهای کف دستی و چمدانهای کوچک و رنگی ماهی و سپهر.
ماهی از بغل سهند تکان نمیخورد. پسری که قد قد بلند و خوشپوشیاش زیادی جلب نظر میکرد. آوایی که دیگر دورگه نبود، جوشهای صورتی که صاف شدند.
از گذشته دیدهان خوشحالتش را داشت و دلی که همیشه با من مهربان بود.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن