_ دوستات همسن خودت هستن؟ شرایطشون چیه؟
متعجب نگاهم میکرد.
_ همه رقم هستن. مجرد، متأهل، یه خانومی هم هست که نوه داره!
_ همه خانومن؟
_ یکیشون آقاست. ایراد داره؟
_ خیر.
سهند به نهارخوری برگشت.
_ پری، ماهی کار خرابی کرد.
پسر نادان!
انگارنهانگار که ما مشغول صرف شام هستیم.
_ نمیبینی داریم شام میخوریم، پسر؟
سهند پریماه را با فاصله از خودش گراهی شده بود.
_ بابا، شیمیایی زده، دماغم سر شده.
_ کافیه، پسر، مهمل نگو!
فروغ از جایش بلند شد و رو به پریناز کرد.
_ بشین، پریناز، من درستش میکنم.
پریناز منتظر نماند. پریماه را از سهند گحرکت کرد.
_ نه فروغ جونم، شما حالتون بد میشه، من و فرهاد انجامش میدیم.
چی؟ فرهاد؟ مگر قرار بود من …؟!
نگاه فروغ میاظهار کرد که باید بلند شوم.
بهدنبال پریناز جاده افتادم.
_ خودت نمیتونی انجامش بدی؟
_ بیا کمک کن دیگه.
_ سهند میاومد خب.
توقف کرد و سمت من برگشت.
_ خرابکاری بچهٔ ما رو سهند نباید جمع کنه. بیا کمک، شازده، ازت کم نمیشه!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت784
صحنههایی دیدم که تا مدتها برای فراموش کردنشان مجبور بودم به خاطرات خوبم فکر کنم. چیزی شبیه تروما!
اشتهایم برای صرف باقی شام کاملاً پرید.
حس میکردم بویی در دماغم نشسته و خیال رفتن ندارد. اینقدر که مجبور شدم کمی در وان آب بخوابم.
پریناز که به اتاقمان برگشت، روی تخت دراز کشیده بودم.
_ فردا یک نفر رو استخدام کن که کارهای پریماه رو انجام بده، مشکل امروزگار دیگه تکرار نشه!
کف دستبهکمر جلویم ایستاد.
_ یه پوشک کثیف بچه رو انداختی توی پلاستیک، احساساتت خدشهدار شدن؟ بچه خودته ها! فقط که ترگل و ورگل نیستن، مکافاتم دارن!
_ همون که بیان کردم، پرستار بگیر! تمام وقت.
پریناز
راهی شدار فرهاد را تا مدتها باور نمیکردم. انگار به مقدساتش توهین شده باشد. نزدیک بود برای جبران غرور شکستهاش یک خدمتکار شخصی استخدام کند. به در و دیوار پیله میکرد، حتی به خدمتکارهای خانه.
نوریه فنجان قهوه صبح را روی میز گذاشت. نفهمیدم چه شد ولی داد فرهاد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت785
دختر بیچاره مرتب عذرخواهی میکرد و عکسالعمل فرهاد چه بود؟!
پرت کردن فنجان پر روی زمین.
نوریه با گریه زمین را پاک میکرد. خودم فنجان جمشاهده کرد قهوه برایش ریختم. منتظر شد تنها شدیم. سرش را جلو آورد
_ دفعه آخرت بود که توی کار من دخالت کردی پریناز. کاری نکن که آوام جلوی بقیه سرت کشیده بشه!
سریع از جایش بلند شد و منِ ناباور را تنها گذاشت.
جوابی ندادم. فایدهای نداشت، فرهاد لجباز را خوب میشناختم.
یکی دو روزگاری گذشت و سعی میکردم راهی شدارهای سرد و بیحوصلهاش را به روی خودم نیاورم.
در طی روزگار تماسها را جواب نمیداد، بهانه جلسات روزانهاش را داشت. حتی برای ناهار هم کوتاه و چندخطی جواب میداد، انگار مجبور باشد، منهم دیگر پاپیاش نشدم.
شامگاهها دیروقت میآمد، نهایت صحبتش با فروغ بود، آنهم در حد چند جمله.
یک هفته گذشت. تولدم نزدیک میشد، تمایلی به مهمانی و جشن نداشتم اما یک شام دورهم خانوادگی خرسندم میکرد.
آن روزگار را در خانه ماندم. با فروغ چند غذای ایرانی درست کردیم و یک کیک کوچک.
فرهاد قرار بود بیاید… ساعت پنج، شش، هفت … نیامد. ساعت خواب ماهی گذشت. بازهم معطل کردیم، فایده نداشت.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت786
حتی جواب تماسهایم را نداد. به ناچار دورهم در خاموشی شام خوردیم و من حتی علاقهای به بریدن کیک تولدم نداشتم.
شاید تنها تولد واقعی من همان کیک نیمه سوخته مادرم بود که با گاز قدیمی پخت، مزه بهشت میداد. همان سال قبل از زلزله.
سهند برایم یک وردنه کادو گرفته بود، فروغ جان یک دستبند زیبا.
آنشامگاه با قدمهایی سنگین تا اتاق راهی شدم. ساعت از یازده هم گذشته بود.
به تنهایی خوابیدم و نمیدانم چه ساعتی بود که با آوای دوش آب بیدار شدم. خواستم فرهاد را صوت کنم که … گوشی موبایلش قلبنگی کرد.
نمیدانم چرا سراغ موبایلش رفتم و قبل از خاموش شدن صفحه پیغامی را دیدم، نوشتهای با الفبای انگلیسی … “شب بیسیار خوب بود فرهاد بِی…”
خواندن همین چند حرف جان را از پاهایم گحرکت کرد.
موبایل را سرجایش گذاشتم و زیر ملافه تخت خزیدم. دیده گذاشتم برهم، در انتظار صبحی که نمیدانم چرا نمیرسید!
صبح که بیدار شدم در اتاق نبود. قلبم میتمایل داشت تمام روزگار را دراز بکشم و به سقف خیره شوم.
آوای در رسید. قدمهایش و تختخوابی که فرو راهی شد.
_ خیال بیدارشدن ندارید خانوم جهانبخش؟
ملافه را کنار زد.
_ سلامت کجا راهی شده؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن