به روی ما لبخند زد، جلو آمد و گونه فروغ را بوسید.
_ خوش اومدی.
سمت من چرخید، کف دستش را بر شانه ماهی گذاشت.
_ چطوری، پریناز؟
نگذاشت جواب دهم، کف دست دراز کرد.
_ دختر زیبا رو بده بغل باباش.
ماهی چرخید و به آغوشش حرکت کرد.
با دیدن صورت ماهی، اخمهای فرهاد درهم گره خورد.
_ این بچه چی شده؟
با کف دست صورت ماهی را بالا میگرفت تا بهتر ببیند. اینقدر تند میپرسید که مجال نمیداد جواب دهیم.
_ کِی شده؟ چرا به من نگفتی؟ دکتر اومده؟
_ چیزی نیست، فرهاد، الآن شد یههو سر خورد. چشم دوختم زخمش سطحیه.
چنان نگاهم میکرد که…
آوایش که کشیده شد باور نمیکردم که فرهاد باشد.
_ یعنی چی که «یههو سر خورد» ؟ حواست کجاست؟ یه بچه رو نمیتونی نگه داری؟ گیجی مگه؟ یا خونه نیستی، وقتی هم هستی، اینجوری؟
فروغ لب گزید و زیرلب غرید:«فرهاد!»
سهند رو به فرهاد کرد:
_ بابا، ماهی بغل من بود، حواسم نبود، سر خورد. یه ساعت پیش شد.
انگار باور نمیکرد. منتظر بود من اقرار کنم به گناه کبیرهام.
آوای فروغ حسن ختام شد.
_ فرهاد، پریماه رو بده بغل مادرش. بچه از کف دست سهند افتاد، چیز خاصی هم نشده، لازم نبود دکتر بیاد.
مکث فرهاد باعث شد فروغ قضیه را جمع کند.
_ دستت رو بشور، بیا شام بخوریم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت769
با حرف فروغ گره ابروهایش باز شدند.
پریماه را به بغل من برگرداند.
کنار شقیقهام را بوسید.
_ یک مرتبه وحشت کردم، پریناز. معذرت میخوام، خستگی عصبیم کرده.
بغضم را قورت دادم و به جایش تبسم زدم. حرفی از دهانم بیرون نمیوارد شد. انگار گلویم درد میکرد.
ماهی که شام خورده بود ولی حاضر نشد داخل صندلی بچه بنشیند، بغل خودم ماند. برخلاف یک ساعت پیش اشتهایی نداشتم اما از غذا کشیدم و چند لقمه هم خوردم. زیر نگاه فرهاد و خاموشی فروغ، نمیمیل داشتم باعث ناراحتی بیشتر باشم.
شاید هم علیرغم تلاشم همه دلخوریام را متوجه شدند. سهند میل داشت پریماه را بگیر تا من راحت غذا بخورم، بچه بغلش نحرکت کرد. حتی بعداز آن داد و هوار، بغل فرهاد هم نحرکت کرد.
میز غذا جمع شد و من به بهانه خواباندن پریماه به اتاقش حرکت کردم. بچه زود خوابید ولی انگار قلبم نمیخواست به پایین برگردم یا حتی به اتاقمان بروم. عین دختربچههای قهر کرده!
آرام از اتاق بیرون آمدم، در اتاقمان باز بود و چراغ خاموش. حدس زدم پیش فروغ مانده باشد. وارد اتاق شدم که در پشت سرم بسته شد.
لبم را گزیدم، خودش بود.
کف دستهایش دور شانههایم پیچیدند، از پشت بغلم کرد.
_ پریماه خوابید؟
_ بله.
مرا بهسمت خودش چرخاند و سرش بین شانه و گردنم خم شد.
_ چراغو چرا روشن نکردی؟
_ روشن کنم که چی بشه؟ دیدهای اشکی تو رو ببینم؟
خودم را از تنش فاصله دادم.
_ نگاهای من اشکی نیستن که، از خودت حرف درنیار. بیا برام تعریف کن ببینم سفرت چطور بود.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت770
کف دستش را کشیدم بهسمت تخت اما جاماندم، نمیرسید. برعکس دوباره مرا سمت خودش کشید. کف دستش را لای موهایم فرو کرد.
_ موهات بوی شکلات میده، دوش گرفتی.
_ میخوای وان رو برات پر کنم؟
_ نه، یه دوش بهسرعت میگیرم.
بهسمت سرویس راهی شد و من میانه یک اتاق تاریک مثل کودکی مضطرب ماندم.
لباسخواب پوشیدم، زیر لحاف خزیدم، خیره به سقف.
فکرم هزارجای خواسته و ناتمایل داشته میرفت. انگار که جای خودم را در این زیستن گم کرده باشم. منی که عصر دقیقهشماری میکردم برای متوجه شدنش، اینقدر سخت دلم آرزوی خاموشی و تنهایی میکرد.
چه چیزی بیثباتتر از این جهان؟
نفس عمیقی کشیدم و چشم بستم، شاید بختم یار میشد و به خواب میرفتم.
چیزی صورتم را قلقلک میداد.
انگشتان دستش را میشناختم.
_ اومدی؟ بیا برام از ازمیر بگو.
نفسش را محکم کنار گوشم رها کرد، کلافه و داغ کرده.
_ سگ به روح هرچی مسافرت تجاری.
نکند؟!
_ قرارداد رفت هوا؟
_ نه، بستم، با شرایط مدنظر خودم.
_ اوضاع شرکت طوری شده؟
_ نهخیر، مرتبه.
در جایم جای گرفتم، تکیه داده به تاج تخت.
_ خب پس…؟!
_ پریناز؟ راهی شدار عصر من کف دست خودم نبود، بذارش به حساب خستگی، کلافگی، دور بودن یه مرد حشری از زنش، هر بهانهای که برات قابل قبوله، به من مثل این مردای عوضی نگاه نکن.
هر چقدر تلاش کردم نشد که نشد.
یک قطره اشک از کنار دیدهم سر خورد و پایین افتاد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت771
با مشت روی بالشت کوبید.
صوتیم بین هقهقها ضعیف میشد.
_ چیزی نیست.
_ گریه نکن، لعنتی! گریه نکن بهت میگم.
کف دستم را جلوی دهنم گراهی شدم.
_ باشه، خب، ببین. صبر کن دو دقیقه بذار نفسم جا بیاد.
مرا کشید و سرم را به سینهاش چسباند.
_ نفست جا نیومد؟ میگم منظور بدی نداشتم.
حالیاش نمیشد، حرف بیمنطقش را پشتهم تکرار میکرد.
_ نه که دفعه اولته، سر… سر تصادفم…
_ بسه، پریناز، مسائل رو باهم قاطی نکن. گفتم اشتباه کردم، معذرت میخوام.
انگشت اشارهام را تهدیدوار بالا گراهی شدم، درحالیکه هنوز اشک از گوشه نگاهانم سر میخورد و پایین میرفت.
_ دفعهٔ آخرت باشه، آقای جهانبخش، درک کردی؟ دفعه آخرت باشه، من شوخی ندارم.
هردو دستش را بهحالت تسلیم بالا برد.
_ باشه، گفتم که حق با شماست. تموم شد، صلح!
اینبار با علاقه کف دستهایم را دور سینهاش قلاب کردم… نوک انگشتانم به سختی بههم میرسیدند اما این حال تنگ در آغوش کشیدنش را دلبسته شدم. کنار گوشم را بوسید و من کنار لبش را.
دستانش پر شیطنت میشدند.
_ فرهاد؟
_ هوم؟
_ خستهم.
نوک دماغش را به گردنم میمالید.
_ از من انتقام نگیر، خانوم جهانبخش.
دستم را لای موهایش فروکردم.
_ انتقام نیست، واقعاً جون ندارم.
سنگینی تنش را از رویم برداشت و کنارم دراز کشید.
سرم را در گودی کتفش گذاشتم.
_ مرسی که درک میکنی.
خاموشی کرد و جوابم را نداد.
_ فرهاد؟
_ بخواب دیگه، سخنرانی نکن.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت772
زیرلب غر میزد. ارواح خبیث اجدادش را مستفیض کرد، به کرامات و وجدان بیدار یک مرد اصیلزاده لعنت فرستاد، حتی سهند و پریماه را مورد عنایت قرار داد، همه و همه برای یک «نه» شنیدن!
_ قباحت داره، شازده، یکی ندونه فکر میکنن تنبونتون شلی چیزیه.
_ بیان کردم بگیر بخواب تا دیده روی اصالتم نبستم.
نیمههای شامگاه با وهمی از آواهای خشخش مانند بیدار شدم. جای فرهاد روی تخت خالی بود، مضطرب شدم.
با نور ضعیفی که از بیرون پنجره میرسید، سرویس بهداشتی را چک کردم که آوایی از سمت در وارد شد.
_ فرهاد؟
_ چرا پا شدی، برو بخواب.
به تخت برگشتم، خودش هم سرجایش آمد.
_ پریماه بیدار شد؟ من نفهمیدم!
با کنایه جوابم را داد.
_ آخه «خسته» بودین.
با مشت به پهلویش زدم.
_ تیکه ننداز، شازده، حالا خوبه توی تمام عمرت یه «نه» متوجه شدی!
_ فکر نکن اصلاً برام مهم بود، ابداً!
_ دارم میبینم! من که اندیشیدم نصفهشامگاه پا شدی حرکت کردی دوش آب سرد بگیری!
گفتم و ریز ریز خندیدم.
_ خیر، اون راهکاری هست که شما باید در خلال یک ماه آیندهت اجرا کنی.
با تعجب سمتش برگشتم، واقعاً معنای حرفش را متوجه نشدم.
_ یعنی چی؟
پوزخند زد.
_ هیچی، تحریمت کردم، تا یک ماه!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت773
مردک بیادب! حیا هم نمیکرد. خب یک بار بیان کردم «نه»! انگار گناه کرده باشم.
بلند شدم و لباسهایم را درآوردم.
کلافه نگاهم میکرد.
_ چکار میکنی؟
_ دارم لباسامو درمیارم، لخت بخوابم. شما بخواب، کاریت ندارم.
کف دستم را کشید.
_ بگیر بخواب، منو عصبی نکن.
_ من لخت بشم شما عصبی میشی؟
اسمم را اخطارگونه صدا میزد… «پریناز»!
_ چیه خب؟!
_ کرم نریز.
_ مگه نبیان کردی تحریمم؟ چه کرمی، عزیزم؟ گرممه! تخت هم بزرگ، شما اونسر، بنده اینسر.
دستش زیر تنم رفت، بهسمت دیگر تخت کشیده شدم.
_ شازده، این رفتارت اصلاً همایونی نیستا!
بلوز از سرش بیرون کشید و من سعی میکردم نخندم.
_ الآن میخوام یه سری حرکت کردارای چارداواری نشونت بدم منباب آشناییت با زوایای پنهان روحم.
سعی میکردم خودم را از میان فشار بازوانش نجات دهم، البته که تلاشم فقط ظاهری بود.
_ باور کن من تاحالا هر زاویهای داشتی، همچین عمیق درک کردم.
هردو مچم را بالای سرم قفل کرد.
_ نه، این زاویه رو خودمم نمیدونستم وجود داره!
دستش که به کشالهٔ رانم رسید اعتراض کردم.
_ تحریمم کردی، یادت راهی شده؟
به کارش ادامه داد.
_ خوشت اومده؟ تو که نیم ساعتم دووم نیاوردی، خانوم جهانبخش! لباسا رو کندی!
_ قلبم خواست، تن خودمه!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت774
زیر گردنم را بوسید و پوستم را با تهریشش خراش داد.
_ دردم میاد.
_ زن خودمه، به تو ربطی نداره.
میدانستم که مقام شامخ همایونی دوام نمیآورد. نه اینکه مرضی در کار باشد، واقعاً دلم برایش سوخت. قلبم بهحال کارمندانش هم کباب شد، اینکه به دفترش برود و با آن اخلاق زیبا، همه را مستفیض کند.
ساکتش فردایشان را به من مدیون بودند.
صبح که بیدار شدم، سرم روی سینهاش بود، میل داشتم کشیده شوم.
_ اوم… بخواب.
_ بیداری؟
_ خیر.
کف دست زیر سر گذاشتم، این حال خمار صبحگاهیاش را همیشه عاشق شدم.
_ فرهاد، بسیار گراهی شداری امروزگار؟
_ بله.
_ حیف، بیان کردم کاش میاومدی یه سر به شازده میزدی. اینقدر قشنگ شده که نگو. اضافه کردم بهت؟ عمران کمک کرد که دیزاین کردیم.
_ فرمومتوجه شد.
نمیدونم اشتباه گوش دادم یا زیرلب داشت فحش میداد. نمیدانم مشکلش با نانفروشی من چه بود!
یاد گلدانها افتادم.
_ چندتا گلدونم خریدم، البته شاید بعداً عوضشون کنم.
دیدهانش بسته بودند. از جایم بلند شدم و پردهها را کشیدم. نور دلربای خورشید روی تختمان افتاد.
چند دقیقه بعد لباس پوشیده و آماده سراغ ماهی راهی شدم که بیدار شده و در تختخوابش بازی میکرد. پوشکش را عوض کردم و در آغوشم به آشپزخانه راهی شدیم. لب بچه بسیار بهتر از دیشامگاه بود، خاصیت ترمیم اعجابانگیز بدن بچهها.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن