هرچند که حوصله شکایت و ماججادهای بعدش را نداشتم، صوتیشان باید خفه میشد.
اول درمان و آخر پاما که جلویشان میانداختم، خوب این فرقه آدم را میشناختم، دریده وبیریشه.
ساعت از یازده شب گذشته بود و مغزم نیاز به استراحت داشت.
کف دستم به پلکان چوبی راهی شد که…
نور چراغ روشن آشپزخونه توجهم را جلب کرد.
از لای در نیمهباز نگاهی انداختم.
در را باشدت باز کردم و وارد شدم.
لقمه را به دهان نبرده، با ترس از جا کشیده شد.
_ سلام، آقا… ببخشید… من… یعنی… گشنهم شد، اینجا هم اگه بمیری کسی نه آب دستت میده، نه نون. اینه که با اجازه شما، اومدم برای خودم یه چیزی درست کردم… بفرمایید، ناقابله… یعنی مال خودتونه اصلاً… نوش جان کنید.
حضورش خارج از اتاق جای تعجب داشت.
مطمئنم که دراتاق را قفل کردم!
به ظرف مقابلش چشم دوختم، چند سیبزمینی پخته، کمی نان.
مشکل این دختر چه بود؟ علاقه وافری به سیبزمینی داشت!
_ به شما گفته شد که توی همون اتاق بمونید.
سرش را پایین انداخت.
_ بله، ببخشید… از گشنگی قلبم ضعف میراهی شد.
صنقلبی پایه قد بلند آشپزمنزل را کشیدم و قرار گرفتم.
_ ظاهراً حال بهتری داری.
تقریباً لبش به تبسم باز شد اما فوراً خودش را کنترل کرد.
_ بله.
حدس زدم که اخبار به گوشش رسیده.
_ خبرها به گوشت رسیده که نیشت بازه.
لب پایینش را به زیر دندان برد.
_ فرناز بهم بیان کرد چه بلایی سر اون آشغال آوردین.
_ خوبه، یادت بمونه که تحمل من نسبت به نافرمانی و سرکشی پایینه.
_ چشم.
از جایم کشیده شدم و بهسمت در خروجی رفتم.
_ یکی از غذاهای داخل یخچال رو گرم کن تا برگردم.
بعداز شستن کف دستم به آشپزخانه برگشتم.
ظرف خوراک مرغ و سبزیجات با قاشق و چنگال پشت میز آماده بود.
با دیدن من که پشت میز قرار گرفتم، کاسه سیبزمینی مقابلش را برداشت.
_ بشین سرجات، غذات رو بخور.
_ دیده.
کف دستمال را روی پایم انداختم و با چنگال و چاقو مشغول خوردن غذا شدم.
لقمه اول… طعمی افتضاح!
انگار منتظر مشاهده کردن قیافه من باشد، به صورتم زل زده بود.
برعکس من، چنان با ولع میخورد که…
طرز بد غذا خوردنش حالم را بد میکرد.
_ برای غذاخوردن از کف دستت استفاده نکن.
بدون توجه به حرفم، یک سیبزمینی گرد را با دست برداشت و نمک زد.
_ آقا، سیبزمینی پخته که دیگه قاشق چنگال نمیخواد.
همزمان موقع جویدن سیبزمینی، از خیارشور کف دستش هم گاز میزد.
چند گناه هممدت… غذاخوردن با کف دست؟ با دهان پر صحبت کردن؟
_ با دهن پر صحبت نکن.
کف دستش را جلوی دهان گحرکت کرد و «چشم» آرامی اظهار کرد.
غذا را نصفه رها کردم. پریناز هنوز مشغول بود.
آوای خرتوخرت خیارشور خوردنش به اعصابم ناخن میکشید.
کف دستش را جلوی دهانش گرفت.
_ آقا، به خدا این خیارشورش فکر کنم نرسیده هنوز، بهشدت صوت میده!
نگاهم تازه به پارگی گوشه لبش افتاد. کمی ورم کرده بود.
از خوردن کف دست کشید.
به بشقاب نیمخوردهٔ من نگاهی کرد.
_ جمع کنم؟
_ بله.
زیرلب غر میزد و باقیماندهٔ غذایم را دور ریخت.
حرکاتش خندهدار بودند. رفتارهای دو وجهی …
یک روی نترس و حاضرجواب و یک روی عاقل و احتمالاً فرصتشناس.
_ برگرد اتاق من.
بدون گفتن حرفی راه افتاد و من هم با فاصله به دنبالش.
وسط اتاق که رسید، گیجومنگ نگاهم میکرد.
در را پشتسرم بستم.
_ وقتی راهی شدم، در اتاق رو قفل کردم.
منظورم را گحرکت کرد.
_ من… یعنی راستش… خب باز کردم دیگه… با سنجاق.
_ پریناز، بعضی راهی شدارها برای من خارج از تحمل هسسریع، مثل نافرمانی، نامتوجه شده گرفتن کف دستوراتم. حرفم رو میفهمی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن