ندرک کردم شام چه چیزی خوردیم، اصلاً در حال خودم نبودم، ترکیب بغض و مشتاق دیداری، ساکتم کرده و اگر یک لحظه اتصال کف دستش را با بدنم قطع میکرد، احساس خطر میکردم.
رفتار فروغ جان آن شامگاه نشانم داد که حتی پریناز هم خوششانسی خاص خودش را دارد، داشتن مادرشوهری کاردان و فهیم.
میخواست با زور و اصرار ما را روانه اتاقمان کند.
فرهاد در اتاق را باز کرد و با وارد شدن من اضافه کرد:
_ بمون همینجا، برمیگردم.
لبه تخت جای گرفتم، مشاهده کردم که سمت اتاق فروغ رفت.
چقدر گذشت؟ ده دقیقه؟ یک ربع؟ نمیدانم.
برگشت و در اتاق را پشتسرش بست.
با طمأنینه کت را از تنش درآورد و روی پاف تخت انداخت.
در خاموشی نگاهش میکردم.
جلوی من از حرکت ایستاد و با انگشتان کف دست، چانهام را بالا گراهی شد.
_ نگاه منو دور دیدی، برای خودت میتازونی؟
نگاهش فقط شیطنت داشت، خشم و تهمتوجه شدش تدلی بودند.
کف دستش دورم پیچید و بلندم کرد.
چسبیده بودم به سینهاش، روی موهایم را میبوسید.
کنار گوشم لب زد:
_ بوی شکر و وانیل میدی! یک دسر عالی.
محض لجبازی معترض شدم، با قلبیلی که واقعیت نداشت.
_ یادت حرکت کرده حاملهم، شیطنت موقوف!
مرا به عقب هل داد و دکمههای پیجادهنش را باز میکرد.
_ عذر بیخود نیار!
پیمسیرن خودش که روی زمین پرت شد، سراغ من آمد و بلوز را از سرم بیرون کشید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت671
شکمم بسیار بزرگ نبود، حتی کوچکتر از حد نرمال یک زن باردار.
با کف دست پوستم را نوازش میکرد.
_ در ذهنش گذراندی خبر ندارم ازت؟ دکترت بهم گزارش میداد، همهچیز عادیه، ضربان قلبش هم خوبه، داره رشد میکنه اون زیر…
کف دستش روی شکمم بود.
_ بچهٔ من، بچهٔ ما… گفت اگه بخوام جنسیتش رو هم میگه…
متعجب نگاهش کردم.
_ نترس، اظهار کردم عجله ندارم. اینبار که حرکت کردیم میفهمیم، بعدم براش وسیله میخریم.
سری به تأیید تکان دادم.
_ خب کجا بودیم…؟! آهان… دسر وانیلی من!
سرش در گودی گردنم فروحرکت کرد و گرمی لبهایش را جایجای تنم حس میکردم.
حرکت انگشتانش روی پوستم حالی داشت میان قلقلک، لذت، تمایل داشتن و بیشتر میل داشتن.
مدتها بود که از همآغوشی هم محروم بودیم، و حالا دو تشنه به آب رسیده.
وقتی سر بر آغوشش گذاشتم، کمی دلواپس بودم.
_ فرهاد، بچه طوریش نشه!
_ کار خاصی نکردم که… طوریش نمیشه.
چشم چرخاندم برای پرروییاش.
_ نمیخوایی بگی نتیجه مذاکراتت چی شد؟
یک کف دست را زیر سرش ستون کرد و با خنده نگاهم میکرد.
_ بالاخره یادت افتاد بپرسی؟
_ مگه میذاری آدم سؤال کنه؟ عین این… این…
_ مردای حشری…؟ بگو خجالت نکش …
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت672
ظاهراً زندان روی این بشر تأثیر گذاشته، محکمتر از قبل سؤال کردم:
_ نتیجهٔ دادگاه چی شد؟
به پشت تکیه داد و ساعدش را روی پیشانی گذاشت.
_ یه سری جریمه بستن؛ دفتر دوبی عملاً از بین حرکت کرد، پروانه بازرگانیم هم باطل شد، تا ده سال اجازه فعالیت اقتصادی ندارم.
_ جریمه سنگینه؟! میتونی بدی؟
با تعجب به نگاهانم زل زد.
_ دادم که بیرونم.
_ آهان، اندیشیدم بعداً باید پرداخت کنی. پس زیادم بد نبوده!
به سقف زل زد.
_ حاملگی باعث کر شدنت شده؟ گفتم پروانه بازرگانی منو باطل کردن، نگوش دادی؟
خودم را جلوتر کشیدم و سرم را با زور روی بازویش گذاشتم.
_ بهتر، نری سرکار، بمونی خونه، دوست دارم اصلاً هیچجا نری.
انگشتانش شروع کردند به ماساژ کف سرم.
_ اینم بد نیست، توام بمون خونه، پیش خودم.
_ نه دیگه، من باید برم گاتا پول دربیارم که حیات بچرخه!
_ نبودم، سرخود شدی. کارت به جایی رسیده که با فروغ من کف دستبهیکی میکنی؟ لیست گناهانت بهشدت بلندبالا شده، خودت تنبیهت رو پیشنهاد بده.
_ فعلاً که تنبیه رو باید تعطیل کنی، بوس و بغل رو جایگزین. حاملهم… فراموش نکن.
نفسش را بیرون داد.
_ الآن منطق قضیه رو درک کردم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت673
_ منطق چی؟
_ حرمسرا…! این بهانههای واهی حاملگی، عادت ماهانه، زایمان، شیردهی… همه برطرف میشه. در اصل همواره کسی هست که آزاد باشه و به سرورش خدماترسانی کنه!
خودم را روی سینهاش کشیدم.
_ نه دیگه، مگر اینکه جناب سرورم گاو نر باشن، دنبال ارضا فیزیکی والا که بهقول همسر تاجدار بنده، «این رابطه جنسی، اگر عاطفه وسطش نباشه، میشه مثل آب شور… سیرابت که نمیکنه هیچ، تشنهتر هم میشی.»
بدنش را بالا کشید و کف دستانش دور بازوهایم نشستند.
_ عجب! همسر تاجدارتون اینا رو فرمودند؟
_ بله.
_ اونوقت درحال مستی بودن موقع این افاضات؟
انگشتانش به پهلویم میرسیدند و قلقلکم میدادند.
تلاش کردم در کنترل کردن انگشتانش.
_ آره، مست معاشقه بودند…
مرا به زیر کشید و سرش روی سینهام نشست.
_ بریم دکتر، میخوام ببینم بچهمون دختره یا پسر.
_ دختره، حس میکنمش.
نگاهانش دلگیر شدند، میاطلاع داشتم یاد سدا میافتد.
_ دختر شد اسمش رو بذاریم سدا؟
سری بهعلامت منفی تکان داد.
حق داشت، من هم ترجیح میدادم اسم پریزاد در یادم بماند و روی فرزندمان نباشد.
انگشتانم را لای موهایش فروکردم، این حال بازی کردن با موهای نهچندان کشیدهش را عاشق شدم.
_ فرهاد، داشتم دق میکردم، خوب شد که برگشتی.
تبسمش برگشت.
سرش را بالا آورد و پیشانیام را بوسید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت674
_ دیدن فروغ توی عمارت، اونهم بعداز اینهمه سال، مثل یه رؤیا بود. حضور سهند، تو… یک خانواده کامل.
_ چقدر مهربون شدی، فرهاد، بیان کردم از زندان برمیگردی، اخلاقت عوض میشه، مقلب این خلافکارا! راستی… تتو نکردی توی زندان؟ اسم منو ننداختی روی بازوت؟
با انگشتانش مثل در زدن به سرم ضربه زد.
_ چرا، روی بازوم دادم نوشتن؛«عشقم پریناز».
_ جونِ من؟
_ اون یکی بازومم نوشتم؛«رفیق بیکلک مادر».
_ منو گذاشتی سر کار؟
به سقف خیره شد.
_ اولاً که من بند خلافکارا نبودم، پول باشه، زندانم میشه هتل. دوماً که این دوره زندان شده پر از شاعر و خبرنگار و نویسنده! بری زندان انگار رفتی یه محیط فرهنگی!
به شوخی عنوان کردم.
_ من که میخوام برم اسمت رو پشت کمرم تتو کنم. فقط مرددم بین «فرهاد» یا «فرهاد جونم».
با کف دست دیدههایش را ماساژ میداد.
_ باور کنی یا نه، دلم برای این چرتوپرت گفتنات هم تنگ بود.
مرا از روی تنش کنار زد.
_ برو حمام رو آماده کن، دوش بگیرم. فردا خیلی کار دارم.
_ حاملهم ها! باز شروع کردی کف دستور دادن؟
غر زدم ولی جاده افتادم بهسمت حمام. وان آب را پر میکردم.
_ فردا چکار داری؟ بیان کردی پروانه بازرگانیت باطل شده که…؟!
داخل وان دراز کشید.
_ اجازه کار توی ایران ندارم، بقیه جاها که مشکلی نیست!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت675
نگاهم به رد زخم روی پهلویش افتاد، لب گزیدم اما حرفی نزدم.
انگار رد نگاهم را گحرکت کرده بود.
سرش را تکیه داد به لبه وان، نگاه بست و لب زد:
_ برو بخواب، پریناز.
_ بمونم شونههات رو ماساژ بدم؟
_ خیر، برو بخواب. اگرم نمیخوابی، سکوت کن.
دولا شدم و آبدارترین بوسهای که میشد را روی گونهاش کاشتم.
_ شب بهخیر، بداخلاق!
◇◇◇
فرهاد
کارهای انتقال اسناد انجام میشد، پول زوری که دادم و خودم را از کثافت معاملات بیرون کشیدم.
این میان اجازه فعالیت اقتصادی را برای چندسال گراهی شدند.
باور نمیکردند که قصد من کنار کشیدن باشد.
شاهین پروانه تجاری گرفت به جای من.
بیکار که نمیماندم، دفتر تجاری لندن بود، میتوانستم رونقش را بیشتر کنم.
هرچند که تمایلم به پروژهای جمتوجه شد بود؛ جایی نه بهشدت دور و نه خیلی نزدیک.
منتظر بودم تا چندماهی بگذرد، پرینازم بار زمین بگذارد و سر صبر صبحی نو را شروع کنیم.
در کنار سهند، زیر سایه فروغم.
وقتی صدای پایش در خانه میپیچید، افتخار یادم میرسید، شکوه فراموش شده به ذهنم تلنگر میزد.
کم نبود فرزند یک شیرزن بودن! پسر فروغ بودن! اعتبارم، نفسم… دین و دنیا.
سهند هم کنار میرسید با اوضاع جمشاهده کرد.
کمی سخت هورمونهای بلوغ را کنترل میکرد پسرک شوخ و شنگ.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن