این میان فکر زمینهای پسته را نکرده بودم!
به عامری سپردم، یک وجب از آن زمینها را به کسی نمیدادم، ولو اینکه برایم حکم حبس ببرند!
_ جناب جهانبخش، اون زمینا بهشدت هم…
به میان کلامش پریدم:
_ خیر، همون که گفتم، زمینها نه فروخته میشن، نه تغییر مالکیت میدم.
سری به تأیید تکان داد.
_ درضمن جناب جهانبخش، خانوم دولو هماهنگ کردند که سهند برگرده ایران.
نفس عمیقم را بیرون دادم.
_ خیلی خب، اگر صلاح میدونن.
_ میتونم برای درمیل داشت ملاقات اقدام کنم.
دلم نمیمیل داشت مرا در این محیط ببینند.
_ بمونه برای بعد. اگر شد تلفنی هماهنگ کنید برای صحبت، ملاقات فعلاً خیر.
_ حتماً.
وسایلش را جمع میکرد. تخمین وقتی تصمیمگیری در خصوص پرونده شاید دوسه ماهی طول میکشید.
پریناز چند ماهه میشد؟
مأمور دم در وارد شد و من کنارش راه افتادم.
عامری آوا زد.
_ مراقب خودتون باشید، جناب جهانبخش.
درها پشتسرم بسته میشدند، بهسمت سلول یا همان سوئیتی با امکاناتی که اقامتگاه این مدتم بود. جایی در سمت دیگر بازداشتگاه موقت.
تنها یک مسیررو مشترک داشت با بقیه ساختمان.
مردی کنار سربازوظیفه جاده میرفت. یک دستش با کف دستبند به کف دست سرباز بند بود.
درست لحظهای که از کنار ما رد میشدند، چیزی از پشت کمرش بیرون کشید و…
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت647
سوزشی را در پهلوی راستم حس کردم، دردی وحشتناک و ناخودآگاه خم شدم.
هیاهو به جاده افتاد.
باتومی که به سر ضارب فرود میآمد، دو سرباز درحال درگیری با ضارب و من افتاده روی زمین… دستم را به پهلو رساندم، خیس بود؛ قرمزی خون!
جهان انگار سیاه شد و درد مرا با خود برد، جایی در میانه خاموشی محض.
نگاه که باز کردم، سفیدی اتاق دیدهم را میزد، احتمالاً بیمارستان بودم، به درمانگاه بازداشتگاه نمیخورد.
مرد پرستاری نبضم را گراهی شد و کس دیگری که احتمالاً دکتر بود، برگههایی را چک میکرد.
پشتی تخت را کمی بالا آوردند، حال بهتری داشتم.
_ آقای جهانبخش، دارید بههوش میاید.
بریدهبریده جواب دادم:
_ چاقو خوردم.
_ خون از کف دست دادید، جراحت عمیقی بود. خوشبختانه به ارگانهای اساسی خسارت جدی وارد نشده، بخیهها تازه هسشتابزده، سعی کنید زیاد حرکت نداشته باشید.
پرستار بالشت پشتم را مرتب و سرم را تنظیم کرد.
_ کلیهم سالمه؟
دکتر سرش را از برگهها بلند کرد.
_ سالمه. دلواپس نباشید.
_ میتونم وکیلم رو ببینم؟
_ بهشون خبر میدیم. بیرون در مأمور گذاشتن.
تشکر کردم و نگاههایم را بستم. باید هرچه سریعتر عامری را میدیدم.
انگار از ضعف خوابم برد اما با صوتیی بیدار شدم.
عامری جلوی پنجره توقف کرده و از لای کرکرهها بیرون را نگاه میکرد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت648
_ آقای عامری؟
سمتم برگشت، اخمی نشسته بر صورتش.
_ خدا رو شکر که بهخیر گذشت، جناب جهانبخش.
در حال حرکت بهسمت تخت، روزنامهای را سمت من گرفت.
تیتر صفحهای که کف دستم داد گویای تمام قضایا شد.
«مدارک پولشویی دونفر از عاملین فساد اقتصادی به مراجع قضایی تحویل داده شد.»
تبسمی تحویلم داد.
_ بیمارستان خوبیه، از روند درمان راضی هستید؟
زیردیده نگاهش کردم، هنوز مشغول خواندن جزئیات خبر روزگارنامه بودم.
_ روند درمان مشکلی نداره، روند ایمنسازی بازداشتگاه جالب نبود.
_ بهمحض متوجه شدن خبر چاقو خوردن شما، مدارک تحویل دادگستری شد. و البته رونوشتی به چند روزنامه معتبر. امیدوارم متوجه شده باشن که حذف فیزیکی چاره کارشون نیست.
سری بهعلامت تأیید تکان دادم.
_ درسته.
_ مادر و پریناز خانوم اصرار داشتن برای ملاقات بیان.
توقع نداشتم عامری تا اینحد دهنلق باشد.
_ از کجا باخبر شدن؟
نفس کلافهاش را بیرون داد.
_ متأسفانه وقتی با من تماس گرفتن من پیش خانوم والده و پریناز خانوم بودم و ایشون شنیدند و…
پیرمرد بدبخت دیدههایش را بست، احتمالاً داشت کامابازی پریناز را با چاشنی جیغ و دادش مجسم میکرد.
برای اولین بار از وقت چاقو خوردن، لبم به تبسم کشیده شد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت649
عامری زل زده به من ادامه داد:
_ جناب جهانبخش، من حریف خانومتون نمیشم، ایشون منو رسماً…
لبهایش جمع شد.
چشم بستم و زیرلب جملهاش را ادامه دادم:
_ بیچارهت کرده! میدونم. بیارشون ملاقات، اولتیماتوم بده اگه سر و صوت بشه، در روند آزادیم تأثیر میذاره.
_ فکر میکنید توفیری میکنه؟
_ شک نکنید.
روزگار بعد حوالی عصر به در اتاق تقهای زدند.
عامری در را باز کرد و عقب کشید.
فروغ عزیزم و به دنبالش زنی خوشپوش با بزرگترین عینک آفتابی که میشد بر چشم زد، پریناز!
فروغ مستقیم سمت من رسید، پریناز دنبالش.
بوسه فروغ روی سرم نشست.
_ پسر عزیزم.
_ ممنون که اوممتوجه شد، متوجه شدنتون بهبودیم رو سرعت میده.
_ مطمئنم این روزگارهای سخت یاد میشن.
رو به پریناز کردم.
_ خوبید، خانوم جهانبخش؟
سرش را بهآهستهی تکان داد.
_ خوبم.
فروغ زیرنگاهی نگاهش کرد و عامری احتمالاً محض احتیاط در اتاق را بست.
_ عینکت رو برنمیداری؟
کف دستی زیر بینیاش کشید.
_ شامپو رفته توی چشمام قرمز شدن.
عینکش را بهآرامی برداشت. دو نگاه به خون جای گرفته! عقل نداشت؟ مگر من مرده بودم؟!
فروغ زیرلب پفی اضافه کرد و سمت عامری راهی شد.
مادرم اینقدر عاقل بود که به ما خلوتی ولو کوتاه هدیه کند.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت650
کف دستش را گرفتم.
لبه تخت نشست.
_ مردم و زنده شدم، مرده شور ببر هرچی مال و منال و کوفته، بده بره، فقط بیا بیرون.
_ اشک ریختی؟
_ آخه اون پفیوزی که چاقو زده که الهی دستش بشکنه، یههو فردا یه چاقوی دیگه بزنه بهت چکار کنیم؟ این عامری هم که خدای صبره… خب منتظرن آبکش بشی؟ یه سوراخ اینور، یه سوراخ اونور.
_ سوراخا رو ول کن، غر نزن، عیادت اومدیا.
آب بینیاش را بالا کشید و کف دستش را بهعلامت «کافیه» سمتم گرفت.
_ ولم کن، فرهاد. کم اینا به من تذکر میدن، حالا تو هم شروع کن. اصلاً الآن قیافهت رو ببینی خودت وحشت میکنی! نگاهات گود رفته، رنگت پریده، دماغتم دوبرابر شده.
گوشه لبم را گاز گراهی شدم. باز به دماغ من گیر داد.
_ من در هر حالتی دلربام.
خودش را عقب کشید.
_ یعنی یادم راهی شده بود قبله عالم چقدر ازخودمتشکر تشریف دارن.
نگاهم به لوله سرم افتاد که چکههای مرتبش متوقف شده بود.
_ نشستی روی لوله سرم. حواست کجاست، پریناز!
از جایش کشیده شد.
_ خبه حالا، پا شدم. کمپوت بدم بخوری جون بگیری؟
_ خیر، میل ندارم.
_ واقعاً که چقدر بداخلاقی! حیف از من که دو ساعت برات زار زدم!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت651
_ برگشتم خونه خدمتت میرسم که دیگه دروغ تحویل من ندی، شامپو توی چشمت راهی شده بود که!؟
گوشه بینیاش چین افتاد.
نگاهم روی تنش میچرخید، تغییری نمیمتوجه شدم.
دوست نداشتم بهمحض مشاهده کردنش از حال بچه بپرسم.
خب بدون شک بچه را عاشق شدم، منتها الویتم خودش بود، همان دختر غرغرو و مهربان که بهزودی مادر میشد.
سراغ یخچال کوچک گوشه اتاق رفت و چیزهایی را داخل طبقات جا داد.
فروغ بالشت پشتسرم را مرتب کرد. با عامری و فروغ برای ادامه برنامههایمان هماهنگ میشدیم.
فروغ هنوز کنارم ایستاده بود و پریناز کمی دورتر، خیره به منظره بیرون.
_ حالش خوبه؟ دکتر رفته؟
_ خوبه، گاهی تهوع داره، خستگی هرازگاهی. مراقبشم.
پلک به تشکر روی هم گذاشتم.
_ شکمش بزرگ نشده.
_ هنوز زوده، لباس گمسرور میپوشه.
سمت ما برگشت و دیدهش بین من و فروغ میچرخید.
_ به فرهاد نبیان کردی که دکتر رفتیم؟
انگشتانش را بههم میتاباند.
سمت خودم کشیدمش، کف دستم روی شکمش جای گرفت.
_ دفعه دیگه باهم میریم دکتر.
تبسم به صورتش برگشت.
عامری اعلام کرد که زمان چندانی نداریم.
فروغ خداحافظی کرد.
پریناز روی صورتم خم شد، به مقصد بوسیدن گوشه لبم، مثل همیشگی.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت652
زیرلب زمزمه کرد:
_ راستی، فرهاد، یادم حرکت کرد بگم بهت، نیمه وقت میرم گاتا!
اضافه کرد و فرار کرد! مرا با تهماندهای از قلبشوره و اخمهای درهم پشتسر گذاشت.
◇◇◇
پریناز
پشت شیشههای فرودگاه، کف دستهگل به کف دست، نگاهم بین مسافرین ورودی میگشت دنبال سهند.
بعداز کمی معطلی قد کشیدهش را بین بقیه تشخیص دادم.
شلوار کتانی به پا داشت پر از جیب و یک سوئیشرت گسرخوش خاکستری رویش.
مرد درشت اندامی کنارش مسیر میرفت.
عامری اضافه کرده بود که در پرواز تنها نیست.
محمود جلوتر رسید.
_ اومدن، خانوم.
– آره، متوجه شدمش.
اامان دیدارمان بود بعداز مرحومشدن مادرش.
قیافهاش خشک و جدی، به روبهرو نگاه میکرد، یاد فرهاد میافتادم.
این ژن جهانبخش در این طفلک بیمادر هم قل میزد.
با رد شدنش از بازرسی، خودم را جلو رساندم و بیهوا بغلش کردم.
_ دلم برات یه ذره شده بود!
بهتزده نگاهم میکرد، تبسمی به لبش رسید و کف دستانش بدنم را احاطه کرد، یک درآغوش گحرکت کردن واقعی.
زیر گوشم زمزمه میکرد:
_ تو رو فرستاده که از قلبم دربیاره؟
_ کی رو میگی؟
_ بابام دیگه! شکارم از کف دستش.
ظاهراً از چیزی خبر نداشت.
_ بیا بریم برات میگم، خودت خوبی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن