_ درست میگی، بخوابم.
صدای پف کلافهاش را شنیدم.
_ خجالت نکشها! یه قربون صدقه نری یه وقت؟ ابراز محبت نکنها! یههو مردانگیت تحلیل میره!
_ مهمل نگو، پریناز.
_ اصلاً بگیر بخواب، شازده! همون قهر باشیم بهتره!
_ شبتون آرام، خانوم.
پریناز تماس را قطع کرد.
باقی شب را بهآرامی خوابیدم.
یکیدو روزگاری گذشت و من سخت مشغول بررسی اسناد و مدارک دفتر ولیرات.
شاهین تماس گرفت و خبر داد که محموله رسیده در بندر دوبی توقیف شده.
ظاهراً بارنامهها ایراد داشته و مشکلات حقوقی پیش رسیده اجازه ترخیص نمیدادند.
باید شخصاً میرفتم، شاهین در تهران بهشدت درگیر بود.
حضورم در دفتر امارات باعث شد متوجه نکته خاصی شوم.
ایراد در بارنامه، توقیف محموله تنها یک هدف در پی داشت. کشاندن من به ولیرات.
از مسیر بندر برمیگشتم که راننده بهخاطر تصادف دو ماشین سنگین مجبور به توقف شد.
یک لحظه اتفاق افتاد.
در عقب ماشین باز شد و مرد جوانی کنارم جای گرفت.
محافظ از صنقلبی جلو با اسلحه در کف دستش برگشت.
کف دستم را برای آرام کردنش بالا بردم و مرد جوان به نشانه تسلیم هردو کف دستش را بالا برد.
_ آقای جهانبخش، پدر من تمایل دارن با شما ملاقات کنن.
_ من پدر شما رو میشناسم؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت610
به جای جواب اخم کرد.
_ صحبت یک معامله بزرگه، جناب جهانبخش.
به صندلی ماشین تکیه دادم.
_ وسط اتوبان، داخل ماشین من پریدی که با پدرت در مورد یک معامله بزرگ ملاقات کنم؟ پسرجان، من اینجوری معامله نمیکنم. حتماً محل اقامت من در هتل رو میدونید.
شاید توقع نداشت اما من با کسی شوخی نداشتم. منتظر شدم تا از ماشین پیاده شد.
حوالی عصر بود در لابی هتل، همان پسر مجدداً سراغم آمد.
روزگارنامه میخواندم ولی از دور مرد نسبتاً مسنی را مشاهده کردم، عصا به کف دست.
قبلاز اینکه پسر به من نزدیک شود از جایم کشیده شدم.
لابی عمومی جای مناسبی برای صحبت نبود.
کف دست تکان دادم و ابجادهیم منظورم را فهمید.
پیرمرد جلوتر وارد شده که با احترام دست دادم.
_ فرهاد جهانبخش و هنوز نمیدونم افتخار آشنایی با کی رو دارم؟
کنارههای لبش جنبید.
_ آقای جهانبخش، من سلمان توکلی هستم.
با دست اشاره کردم به لابی خصوصی که ابجادهیم هماهنگ کرده بود.
بهمحض جای گرفتن ما پسرش ساکن صندلی مابین ما شد. بهسمت پسر جوان اشاره کرد.
_ سعید پسر من رو قبلاً متوجه شدید.
سری به تأیید تکان دادم.
_ چه کمکی از من برای شما برمیاد؟
پسرش پاسخم را داد:
_ تجارت، هدف ما تجارته. البته تجهیزاتی که تأمین اونها بهقلبیل تحریمها کار راحتی نیست. تمایل ما همکاری با شماست، در حقیقت، بازوی تجاری ما در ایران باشید. شما سابقه خوبی دارید و البته آدمهای زیادی رو میشناسید. قدرت مانور ما در اروپا و کشورهای غربی بیشتره.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت611
کمی از قهوهام نوشیدم.
شیرینیهای کنارش که عجیب مرا دلتنگ کف دستپخت پریناز وانیلیام میکرد.
حواسم یک لحظه پرت شد.
_ پیشنهاد اغواکنندهای هست.
_ و جواب شما؟
فنجان را سرجایش برگرداندم.
_ من تمایلی ندارم، جناب توکلی.
جملهٔ آخرم را در صورت پیرمرد اضافه کردم.
پسر جوان عصبی غرید.
_ این معامله برای شما هم سود کلونی داره!
به اشاره پیرمرد پسرجوان ساکت شد و حتی طبق حرکت دست پدرش، پاکوبان میز را ترک کرد.
_ عدم تمایل شما به همکاری قلبیل خاصی داره؟
به صنقلبی تکیه دادم.
_ من زیستن پرهیجانی رو تجربه کردم و باید بگم بیشتر تمایل به آرامش دارم تا پول. هرچند آدمهایی رو میشناسم که احتمالاً علاقه به همکاری دارن.
_ مثل؟
_ پسرعموی من تاجر باهوشیه.
اخم کرده جوابم را داد.
_ تصور میکردم روابط خوبی ندارید.
صادقانه اعتراف کردم.
_ درسته، روابط خوبی نداریم اما چیزی از هوش اون کم نمیکنه.
سری به تأیید حرفم تکان داد و از جایش قد بلند شد. چند قدم رفت و از حرکت ایستاد، سمت من چرخید.
_ گاهی «نه» اظهار کردن شجاعت بیشتری لازم داره!
به احترام سر خم کردم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت612
وقتی به اتاقم برگشتم، از پنجره هتل چشمم به چراغهای تابان شهر بود.
پر زرق و برق و خواستنی ولی برای من؟
یه منزل ساده در شمال که پذیرای دو زن عزیز زیستنام بودند را به تمام جهان ترجیح میدادم و سهند… پسر نازنینم!
میتوانستم صبح روزگار بعد خودم را به تهران برسانم.
در امارات کاری نداشتم.
دو روزگار بعد در دفتر تهران کسی تماس گراهی شد.
انبار ما در ولیرات آتش گرفته و نیمی از کالاها سوخته بودند. نمیدانستم چه کسی، چرا!
استیصال، کلافگی، ویرانی.
پول یک سمت معاقلبات و سمت دیگر خالی بودن مغزم از احتمالات!
تا اینکه کسی به ملاقاتم رسید که ابداً انتظار متوجه شدارش را نداشتم.
آرمان جهانبخش!
سالها بود که ملاقاتی تا این اندازه نزدیک نداشتیم.
دونفر کنار در از حرکت ایستاده و منتظر تصمیم من بودند، احتمالاً برای بیرون کردن آرمان.
صوت زد.
_ باید حرف بزنیم.
چه حرفی؟ بین ما مگر جز چینی بندخورده یک رابطه فامیلی چیزی وجود داشت؟
تمایل داشتم کف دستم را تکان دهم تا محافظین به خروجی ساختمان هدایتش کنند که…
_ خواهش میکنم.
آرمان! دنیا به خودش چهها که نمیبیند.
به محافظین اشاره زدم.
_ بیرون در منتظر باشید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت613
جلو آمد، نه بهسمت من، روبهروی پنجره قدی دفترم ایستاد، شهر دودزده در مقابلش.
_ میشنوم، آرمان.
_ حال آلا خوب نیست، فرهاد.
به من ربطی داشت؟ اینکه حال همسر سابقم، قاتل واقعی دخترم، ناخوش احوال باشد.
_ ربطش به من؟
گرگحرکت کرده سمت من برگشت.
_ بیوجود، زنت بود، عاشقش بودی! حالا ربطش به تو چیه؟
زور اظهار کردن در خاندان ما موروثی بود و هست.
از جایم قد بلند شدم، خونسرد و ملایم.
_ اینکه دخترعموی من، خواهر جنابعالی، زمانی همسر و زن مورد علاقه من بود، زندگیم رو براش خراب کردم، دهنم رو روی کثافتکاریهاش بستم، اجازه دادم غرورم رو له کنه و آخرسر هم باعث مرگ بچهم بشه چیز خیلی معمولی نیست. دارم بزرگواری نشون میدم که توی دهنت نمیزنم و مثل سگ از اینجا بیرونت نمیکنم.
سرش را بالا گرفت.
_ دارم از آسایشگاه میام. معدهش رو شستن. قرص خورده بود، دفعه سومشه.
_ کاری از من برنمیاد، آرمان، چه توقعی داری؟
_ اسم تو رو صدا میزد. ببین من اگه اینجام فقط بهخاطر خواهرمه. من برای آلا هرکاری میکردم، یادت نراهی شده که.
روی مبل چرمی نشستم. صوتی تماس پارچه لباس با چرم براق.
_ واقعاً چه توقعی داری؟ من و آلا بسیار ساله که از هم جدا شدیم، بهشدت قبلاز طلاقمون.
_ بیا پیشش، حداقل کاریه که میتونی بکنی.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت614
میتوانستم به داستانی که اضافه کرد به چشم یک تله نگاه کنم! ولی بشر موجودی ناشناخته است، گاهی همه را متعجب میکند حتی خودش را!
این را وقتی درک کردم که در کنار آرمان روی صنقلبی عقب ماشینش نشستیم و راننده ما را به آسایشگاهی خصوصی در ارتفاعات شمیران میرساند.
روبهروی ساختمانی بزرگ ومجلل توقف کرد و در بزرگ باز شد.
احتمالاً ماشین آرمان را میشناختند.
ماشین از روی سنگریزهها بهسمت ساختمانی سفیدرنگ که از دور مشخص بود حرکت میکرد.
_ فرهاد؟
به سمتش نگاه کردم.
_ تو با توکلی قرارداد نبستی؟
ماشین جلوی پلههای سنگی نگه داشت.
_ نه، تمایلی ندارم. اضافه کردم بیاد سراغ تو، ظاهراً به توصیه من عمل کرده.
سری تکان داد و از ماشین پیاده شد.
مردی در سمت مرا باز کرد.
خانوم میانسالی با آرمان حرف میزد. با مشاهده کردن من، زن خاموشی کرد.
آرمان رو به من اشاره زد.
_ فرهاد پسرعموی من هسسریع، همسر سابق آلا.
زن تبسم تصنعی به لب داشت.
_ خوشامگاهختم، جناب جهانبخش. خانوم آلا امروزگار آرومتر بودن.
بهسمت ساختمان مسیر افتاد و با کف دست اشاره کرد.
_ بفرمایید، از اینطرف.
دنبالش جاده افتادیم.
ساختمانی بزرگ و چند طبقه. طبقه دوم، درهایی چوبی به فاصلههای زیاد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت615
جلوی یکی از درها ایستاد و چند ضربه به در زد.
زنی که ظاهری شبیه پرستارها داشت، در را باز کرد. محوطهای بود شامگاهیه یک آپارتمان کوچک.
سالن قلبباز، آشپزخونهای کوچک، حمام و کف دستشویی و اتاقی با پنجرههای کشیده رو به باغ. تمام پنجرهها را میلههایی قد بلند حصار میکردند، حدس میزدم برای ایمنی ساختمان و بیماران تعبیه شده باشند.
پرستار با دیدن آرمان شروع به گزارش دادن کرد:
«حالشون خیلی بهتره، اصلاً حمله نداشتن، مسکن استفاده کردیم اما مسکن معماما.»
دیدهم خورد به بدن زنی که روسری سهگوش بافتنی را به خودش پیچیده و روی صندلی حصیری، زانوانش را بغل کرده بود.
باورم نمیشد که آلا باشد!
تنم گر گرفت.
اینقدر که تحمل کت را نداشته و از تن بیرون آوردم.
سر و صوتی ما بود که توجهش را جلب کرد. سمت در چرخید و یک مرتبه آوا زد:
_ فرزین!
شامگاهاهت من و فرزین خیرهکننده نبود، عادات متفاوتی هم داشتیم.
فرزین همیشه تهریش داشت وموهایی نسبتاً قد بلند. کت نمیپوشید و از من چاقتر بود.
چیزی شامگاهیه آن روزگار من!
ناگهان خاموشی برقرار شد.
آرمان بهتزده به آلا خیره بود و نگاه پرستار بین ما سه نفر میچرخید.
چند قدم نزدیک شدم.
_ چطوری، لاله خانوم؟
همان لفظی بود که فرزین آوایش میزد؛ لاله…
بهسرعت از جایش قد بلند شد و سمت من دوید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن