*
-تو زنش بودی؟ یعنی میشدی هووی من؟
جواب این سوال را نمیاطلاع داشت.
خاطرهی زن محمد امین شکیبا بودن که تا پیش از این هم در سرش دور و مبهم بود حالا با دیدن این زن به طور کلی نابود شده بود.
-زنش؟
صوتیش هنوز لرزش نداشت.
انگار تمام یک ساعت گذشته را در کابوسهایش زیستن کرده بود.
شکسته شدن شیشههای آپارتمان شکیباها، جیغ و فریاد و طلب حق زنی که روزگاری نامیل داشته هوویش بوده و هنوز حتی اسمش را نمی دانست، نگاه سنگین و پر از حرف همسایهها…
همه و همه برای اینطور لمس و بی حس و حال کردنش کافی بود.
-ها دیگه! یه سوال ساده کردم باز مثل پای آیفون میخوای یه ساعت ک…شعر فلسفی تفت بدی؟
معین از گوشهی چشم نگاهی به زن انداخت.
تصویرش با آن آرایش اغراق آمیز با تابلوی بزرگ وانیکاد سالن پذیرایی شکیباها که زن درست کاناپهی پایین آن را برای نشستن انتخاب کرده بود جور در نمیوارد شد.
-میشه دو دقیقه خفه خون بگیری؟
زن روی صندلی نیم خیز شد.
-هُش! حرف دهنت و بفهم! فکر نکن اومدم بالا نشستم دیگه همه چی تموم شده.
همون پایین همسایه هاتون نمیریختن بیرون اول یکی یکیتون و جر میدادم بعد خونه رو آتیش میزدم بفهمین جهان کف دست کیه!
بعد به سر و وضع آشفتهاش اشارهای زد و ادامه داد:
-بابت اینم شکایت میکنم میدم بابات و در بیارن فکر نکنی شهر هرته، شازده شکیبا!
معین مشت گره کردهاش را کف دست دیگرش کوبید.
هنوز هم گلولهی آتش بود و از دیدهانش حرص و خشم بیرون میریخت.
-پایین بست نبود نه؟
این دفعه همسایهها هم نیستن شیر بشی آوات و بگیری سرت زنیکهی پاچه ورمالیده!
اینجا فقط من و توییم …حواست و جمع کن کار ندی کف دست خودت بچهت از مادر هم یتیم بشه!
زن سرپا توقف کرد.
موهای آشفته و لباسهای بهم ریختهاش را از معرکهای که جلوی در ساختمان ساخته بود به غنیمت برده بود.
کف دست معین به یقهاش نمیرسید که یک شیشهی سالم در تمام ساختمان نمانده بود.
-نه بابا ! تو کوچه یقهمو گرفتی هیچی نبیان کردم اندیشیدی لاتی چیزی هستی؟ نه عمو .
تو دکور لاتی فقط . این بار سر انگشتت به من بخوره یه جوری جرت میدم راه خونهت و گم کنی…
نگاه آشفتهی رعنا که تا پیش از این با پسر بچهای که بیخیال سر و آوای مجدداً بالا گرفتهی مادرش و معین به این سو و آن سو می دوید و بازی خودش را میکرد جا به جا میشد برای لحظهای روی معین ثابت شد.
دیگر جان ادامهی این دعوا را نداشت.
هر کلمهای که از دهان این زن بیرون میوارد شد رعنا را هزار بار در خودش میشکست .
انگار معین نگفته حرفش را خواند که پلکهایش را به نشان آرامش بهم رساند.
-ها چی شد آقا پسر ؟ لال شدی!
تمام وجودش آشوب بود و به یک پلک زدن که ملایم نمیشد.
دل بیصاحبش فرو حرکت کردن در آغوش معین را میخواست و انگار که جز به سینهی پهن و امن معین رضایت بده هم نبود.
-مردیکهی مادر …
این یکی فقط به گوش رعنا رسید. دلش نسوخت. واکنشی هم نداشت.
تنها سرش را ملایم به پشتی صنقلبی کوبید.
این زن کجای زندگی مردی بود که در تمام طول زندگی تسبیح از کف دستانش نیفتاده بود.
-خیلی خب ! بگیر بتمرگ.
بتمرگ که اگه وایستادی اینجا سخنرانی میکنی منم هیچی بهت نمیگم فقط به خاطر این بچهست!
✨نگاه خسته و درماندهی رعنا باز به سمت پسر بچهای که نیامده کل خونهی تمیز و مرتب آسیه را به خاک و خون کشیده بود چرخید.
پسر محمد امین بود؟ با خودش حساب کرد که سن و سال این بچه از قدمت عقد نامهاش با محمد امین شکیبا هم بیشتر میشد.
-آره خب . بچهی داداشته !
اگه رگ غیرت نداشتهت داره میجنبه واسه اینه که عمویی خیر سرت!
معین کلافه و عصبی به پسر بچه نگاهی انداخت. ظرف سوهان مخصوص حاج مرتضی را پیدا کرده بود و حالا همه جای خانه با تکههای سوهان یکی بود.
-چند سالشه؟
این را رعنا پرسید.
انگار دو دو تا چهار تای خودش را باور نکرده بود.
-رعنا خانم !
هشدار آوای معین به این معنی بود که سوال جویا شدن رعنا را دوست نداشت.
-میره تو چهار سال!
جواب زن سرش را گیج برد.
حدسش درست از آب درآمده بود.
-خانم اظهار کردم حرف نزن شما!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن